Dodawanie sił
Przesuwaj groty wektorów albo wpisuj ich składowe. Zobacz, jak zmienia się siła wypadkowa działająca na ciało.
Siły działają w jednej płaszczyźnie i są przyłożone do tego samego punktu. Składowe podajemy w niutonach (N). Czerwona strzałka oznacza sumę sił, a linia przerywana pokazuje dodawanie metodą „koniec do początku”.
Przeciągnij kolorowy grot. Zakres składowych: −10 do 10 N. Oś x jest skierowana w prawo, oś y — w górę.
Siła wypadkowa
Rₓ = 3 N, Rᵧ = 4 N
|R| = 5 N
Kąt: 53,13° względem dodatniej osi x.
Siły nie równoważą się.
Jak to obliczyć?
Rₓ = F₁ₓ + F₂ₓ + …, a Rᵧ = F₁ᵧ + F₂ᵧ + … . Wartość siły wypadkowej wynosi |R| = √(Rₓ² + Rᵧ²). Dla 3 N w prawo i 4 N w górę otrzymujemy √(9 + 16) = 5 N.
Gdy obie sumy są zerowe, siły pozostają w równowadze. W inercjalnym układzie odniesienia ciało ma wtedy zerowe przyspieszenie; może spoczywać albo poruszać się ze stałą prędkością.
Sprawdź samodzielnie
Wybierz trzy siły. Ustaw F₁ = (3, 0) N i F₂ = (0, 4) N. Jakie składowe musi mieć F₃, aby ciało nie przyspieszało?
Sprawdź rozwiązanie
F₃ = (−3, −4) N. Suma składowych wynosi wtedy (0, 0) N. Wybierz przykład „Równowaga”, aby to zobaczyć.
Na podstawie artykułu Wektory i skalary - działania na wektorach - suma, różnica, iloczyn skalarny, iloczyn wektorowy · dr inż. Paweł Troka · 21.09.2010.