Przez ogromny detektor przelatuje wiele neutrin, ale prawie wszystkie mijają go bez oddziaływania. Nawet wtedy, gdy przyrząd zarejestruje zdarzenie, zwykle widzi cząstki powstałe po zderzeniu neutrina z materią. Jak na podstawie tych nielicznych impulsów porównuje się wiązkę ze znanym tłem?
Neutrino elektronowe, mionowe i taonowe to nazwy «smaków» rozpoznawanych w oddziaływaniach słabych. W czasie swobodnego lotu neutrino nie musi pozostać w tym samym stanie smakowym. Zmienia się prawdopodobieństwo jego pomiaru, ponieważ różne składniki kwantowego stanu zbierają różne fazy.
W reakcji beta minus powstaje elektron o różnej energii, chociaż rozpatrujemy ten sam rodzaj rozpadającego się układu. Kto zabiera brakującą energię i pęd? Właśnie to pytanie pozwala zrozumieć, dlaczego w bilansie musi pojawić się antyneutrino.