Najpierw przewidź
Czy przy kącie Brewstera całe niespolaryzowane światło przechodzi? Przewidź wynik dla 0%, 50% i 100% udziału s, a potem odwróć kierunek przejścia przez granicę.
Przykład bez sterowania: dla n₁ = 1, n₂ = 1,5 i α = 45° kąt załamania wynosi 28,12551°. Rₛ = 9,20134%, Rₚ = 0,84665%; odpowiednio Tₛ = 90,79866%, Tₚ = 99,15335%. Dla niespolaryzowanego światła, czyli równych średnich mocy s i p, R = 5,02399%, T = 94,97601%. Kąt Brewstera wynosi 56,30993°; przy nim Rₚ = 0, Rₛ = 14,79290%, a całkowite R światła niespolaryzowanego = 7,39645%. Po zamianie ośrodków kąt graniczny wynosi 41,81031°. Przy n₁ = 1,5, n₂ = 1, α = 50° i λ₀ = 600 nm mamy R = 100%, T = 0%, ale niezerowe pole zanikające: dA = 168,71596 nm, dI = 84,35798 nm.
Odczyty modelu
Porównaj swoje próby
Zapisz ustawienia i odczyty, zmień jeden parametr i zapisz kolejną próbę. To wyniki modelu. Tabela pozostaje na tej stronie do jej zamknięcia; możesz pobrać ją jako CSV. Wyczyszczenie tabeli możesz cofnąć do chwili zapisania nowej próby.
Brak zapisanych prób. Możesz porównać do 20 prób.
| Próba | Ustawienia | Odczyty |
|---|
Jak działa ten model?
Normalna jest prostopadła do powierzchni. Kąt α mierzymy od niej, a nie od powierzchni. Promień padający i normalna wyznaczają płaszczyznę padania. W polaryzacji s pole elektryczne jest do niej prostopadłe; w p leży w niej, pozostając prostopadłe do własnego kierunku propagacji.
Wykres pokazuje Rₛ i Rₚ, czyli udziały mocy odbitej osobno dla dwóch polaryzacji. Nie są to współczynniki amplitudy r. Słupki po prawej uwzględniają ustawiony udział fₛ: R = fₛRₛ + (1 − fₛ)Rₚ. Dla światła niespolaryzowanego średnio fₛ = 1/2. Zmiana tego udziału nie zmienia samych krzywych Rₛ i Rₚ.
Transmisja energii wymaga czynnika n₂ cosβ/(n₁ cosα): T = [n₂ cosβ/(n₁ cosα)] |t|². Przy porównaniu mocy przez ten sam fragment granicy kąt i ośrodek mają znaczenie. Każda polaryzacja zachowuje R + T = 1. Amplituda przechodzącego pola może być większa od padającej bez zwiększenia mocy.
Kąt Brewstera spełnia tanαB = n₂/n₁, jeżeli n₁ ≠ n₂. Znika przy nim odbicie p, ale s pozostaje. Dla niespolaryzowanego światła odbita wiązka jest wtedy czystym s, a przechodząca zawiera obie składowe. Niewielki przeciek s w polaryzatorze może pozostawić niezerowe minimum mocy nawet przy dokładnym ustawieniu kąta.
Kąt graniczny istnieje tylko dla n₁ > n₂ i spełnia sinαgr = n₂/n₁. Przy α = αgr promień załamany jest równoległy do powierzchni. Powyżej nie ma propagującego promienia w głąb ośrodka 2: Rₛ = Rₚ = 1, Tₛ = Tₚ = 0. Nie przycinamy sinusa większego od 1, aby narysować nieistniejący promień.
Powyżej kąta granicznego istnieje pole zanikające jak exp(−z/dA), gdzie dA = λ₀/[2π√(n₁²sin²α − n₂²)]. Kwadrat pola zanika jak exp(−z/dI) z dI = dA/2. Brak normalnego strumienia energii nie oznacza braku pola. Dokładnie przy kącie granicznym nie podajemy skończonej głębokości zaniku.
Dla jednakowych n₁ i n₂ granica nie odbija przy żadnym kącie: R = 0, T = 1. Nie ma wyróżnionego kąta Brewstera ani polaryzacji odbitej wiązki. Odczyt udziału s w odbiciu jest wtedy niedostępny, ponieważ wymagałby dzielenia przez zerową moc odbitą.
Zapisz w notatniku serię dla n₁ = 1,5, n₂ = 1 i czystego p: 30°, 33,69°, 40°, 50°. Powtórz dla s i porównaj położenie minimum z kątem granicznym. Następnie przy 50° zwiększ λ₀ z 600 do 900 nm, zachowując n: dA wzrośnie 1,5 razy, ale R i T się nie zmienią. Stałe n oznaczają tutaj świadome pominięcie dyspersji.
Założenia i granice
- Jedna płaska granica dwóch jednorodnych, izotropowych, przezroczystych i niemagnetycznych półprzestrzeni. Współczynniki załamania są rzeczywiste i dodatnie; brak absorpcji, chropowatości, powłok i drugiej powierzchni płytki.
- Monochromatyczna fala płaska. Współczynniki n₁ i n₂ są parametrami modelu, nie tabelą materiałów, i pozostają stałe przy zmianie λ₀. Rzeczywiste szkło może wykazywać dyspersję.
- Kąt jest mniejszy od 90°: dokładnie styczne padanie nie niesie normalnej mocy i nie daje zwykłego stosunku tych strumieni. Kontrolka kończy się na 89,9°, a krzywa obrazuje granicę od strony mniejszych kątów.
- Udział s określa podział mocy, ale nie podaje względnej fazy s/p. Model nie rekonstruuje elipsy polaryzacji ani faz zespolonych współczynników przy całkowitym odbiciu.
- Głębokości zaniku dotyczą pola po stronie półnieskończonego ośrodka 2. Bliski trzeci ośrodek, pochłanianie i skończona rozbieżność wiązki wymagają osobnego modelu; szczególnie blisko kąta granicznego.
- Odczyty są przewidywaniami idealnego modelu. Liczba cyfr wyświetlacza nie jest oceną niepewności pomiaru. Pomiar rzeczywisty wymaga odjęcia tła, normalizacji i kontroli zbierania całej wiązki.
Sprawdź samodzielnie
Ustaw n₁ = 1, n₂ = 1,5, α bliskie 56,30993° i 50% s. Ile energii odbija się z niespolaryzowanej wiązki, a ile z czystego p? Potem ustaw n₁ = 1,5, n₂ = 1, α = 50° i λ₀ = 600 nm. Czy T = 0 oznacza, że amplituda pola na głębokości 100 nm jest zerowa?
Sprawdź rozwiązanie
Przy kącie Brewstera dla wejściowego 50% s: R ≈ 7,39645%, T ≈ 92,60355%; odbita wiązka jest s. Dla czystego p w idealnym dokładnym ustawieniu R = 0, T = 100%. Zaokrąglenie kąta w kontrolce pozostawia bardzo małe niezerowe Rₚ. W drugiej konfiguracji zachodzi całkowite odbicie: T = 0, a dA ≈ 168,71596 nm. Względna amplituda przy 100 nm to exp(−100/168,71596) ≈ 0,55283; jej kwadrat ≈ 0,30562. Są to stosunki do pola przy powierzchni, a nie udziały mocy transmitowanej przez granicę.