v2.0.9817.20094
Fizyka dla każdego

Odbicie i polaryzacja światła · wirtualne doświadczenie

Odbicie Fresnela: polaryzacje s i p, Brewster i bilans mocy

Porównaj odbicie i transmisję dla s i p. Znajdź minimum Brewstera, odróżnij je od całkowitego odbicia i sprawdź, jak daleko sięga pole zanikające.

Najpierw przewidź

Czy przy kącie Brewstera całe niespolaryzowane światło przechodzi? Przewidź wynik dla 0%, 50% i 100% udziału s, a potem odwróć kierunek przejścia przez granicę.

Przykład bez sterowania: dla n₁ = 1, n₂ = 1,5 i α = 45° kąt załamania wynosi 28,12551°. Rₛ = 9,20134%, Rₚ = 0,84665%; odpowiednio Tₛ = 90,79866%, Tₚ = 99,15335%. Dla niespolaryzowanego światła, czyli równych średnich mocy s i p, R = 5,02399%, T = 94,97601%. Kąt Brewstera wynosi 56,30993°; przy nim Rₚ = 0, Rₛ = 14,79290%, a całkowite R światła niespolaryzowanego = 7,39645%. Po zamianie ośrodków kąt graniczny wynosi 41,81031°. Przy n₁ = 1,5, n₂ = 1, α = 50° i λ₀ = 600 nm mamy R = 100%, T = 0%, ale niezerowe pole zanikające: dA = 168,71596 nm, dI = 84,35798 nm.

Ustaw doświadczenie

Porównaj swoje próby

Zapisz ustawienia i odczyty, zmień jeden parametr i zapisz kolejną próbę. To wyniki modelu. Tabela pozostaje na tej stronie do jej zamknięcia; możesz pobrać ją jako CSV. Wyczyszczenie tabeli możesz cofnąć do chwili zapisania nowej próby.

Brak zapisanych prób. Możesz porównać do 20 prób.

Jak działa ten model?

Normalna jest prostopadła do powierzchni. Kąt α mierzymy od niej, a nie od powierzchni. Promień padający i normalna wyznaczają płaszczyznę padania. W polaryzacji s pole elektryczne jest do niej prostopadłe; w p leży w niej, pozostając prostopadłe do własnego kierunku propagacji.

Wykres pokazuje Rₛ i Rₚ, czyli udziały mocy odbitej osobno dla dwóch polaryzacji. Nie są to współczynniki amplitudy r. Słupki po prawej uwzględniają ustawiony udział fₛ: R = fₛRₛ + (1 − fₛ)Rₚ. Dla światła niespolaryzowanego średnio fₛ = 1/2. Zmiana tego udziału nie zmienia samych krzywych Rₛ i Rₚ.

Transmisja energii wymaga czynnika n₂ cosβ/(n₁ cosα): T = [n₂ cosβ/(n₁ cosα)] |t|². Przy porównaniu mocy przez ten sam fragment granicy kąt i ośrodek mają znaczenie. Każda polaryzacja zachowuje R + T = 1. Amplituda przechodzącego pola może być większa od padającej bez zwiększenia mocy.

Kąt Brewstera spełnia tanαB = n₂/n₁, jeżeli n₁ ≠ n₂. Znika przy nim odbicie p, ale s pozostaje. Dla niespolaryzowanego światła odbita wiązka jest wtedy czystym s, a przechodząca zawiera obie składowe. Niewielki przeciek s w polaryzatorze może pozostawić niezerowe minimum mocy nawet przy dokładnym ustawieniu kąta.

Kąt graniczny istnieje tylko dla n₁ > n₂ i spełnia sinαgr = n₂/n₁. Przy α = αgr promień załamany jest równoległy do powierzchni. Powyżej nie ma propagującego promienia w głąb ośrodka 2: Rₛ = Rₚ = 1, Tₛ = Tₚ = 0. Nie przycinamy sinusa większego od 1, aby narysować nieistniejący promień.

Powyżej kąta granicznego istnieje pole zanikające jak exp(−z/dA), gdzie dA = λ₀/[2π√(n₁²sin²α − n₂²)]. Kwadrat pola zanika jak exp(−z/dI) z dI = dA/2. Brak normalnego strumienia energii nie oznacza braku pola. Dokładnie przy kącie granicznym nie podajemy skończonej głębokości zaniku.

Dla jednakowych n₁ i n₂ granica nie odbija przy żadnym kącie: R = 0, T = 1. Nie ma wyróżnionego kąta Brewstera ani polaryzacji odbitej wiązki. Odczyt udziału s w odbiciu jest wtedy niedostępny, ponieważ wymagałby dzielenia przez zerową moc odbitą.

Zapisz w notatniku serię dla n₁ = 1,5, n₂ = 1 i czystego p: 30°, 33,69°, 40°, 50°. Powtórz dla s i porównaj położenie minimum z kątem granicznym. Następnie przy 50° zwiększ λ₀ z 600 do 900 nm, zachowując n: dA wzrośnie 1,5 razy, ale R i T się nie zmienią. Stałe n oznaczają tutaj świadome pominięcie dyspersji.

Założenia i granice

  • Jedna płaska granica dwóch jednorodnych, izotropowych, przezroczystych i niemagnetycznych półprzestrzeni. Współczynniki załamania są rzeczywiste i dodatnie; brak absorpcji, chropowatości, powłok i drugiej powierzchni płytki.
  • Monochromatyczna fala płaska. Współczynniki n₁ i n₂ są parametrami modelu, nie tabelą materiałów, i pozostają stałe przy zmianie λ₀. Rzeczywiste szkło może wykazywać dyspersję.
  • Kąt jest mniejszy od 90°: dokładnie styczne padanie nie niesie normalnej mocy i nie daje zwykłego stosunku tych strumieni. Kontrolka kończy się na 89,9°, a krzywa obrazuje granicę od strony mniejszych kątów.
  • Udział s określa podział mocy, ale nie podaje względnej fazy s/p. Model nie rekonstruuje elipsy polaryzacji ani faz zespolonych współczynników przy całkowitym odbiciu.
  • Głębokości zaniku dotyczą pola po stronie półnieskończonego ośrodka 2. Bliski trzeci ośrodek, pochłanianie i skończona rozbieżność wiązki wymagają osobnego modelu; szczególnie blisko kąta granicznego.
  • Odczyty są przewidywaniami idealnego modelu. Liczba cyfr wyświetlacza nie jest oceną niepewności pomiaru. Pomiar rzeczywisty wymaga odjęcia tła, normalizacji i kontroli zbierania całej wiązki.

Sprawdź samodzielnie

Ustaw n₁ = 1, n₂ = 1,5, α bliskie 56,30993° i 50% s. Ile energii odbija się z niespolaryzowanej wiązki, a ile z czystego p? Potem ustaw n₁ = 1,5, n₂ = 1, α = 50° i λ₀ = 600 nm. Czy T = 0 oznacza, że amplituda pola na głębokości 100 nm jest zerowa?

Sprawdź rozwiązanie

Przy kącie Brewstera dla wejściowego 50% s: R ≈ 7,39645%, T ≈ 92,60355%; odbita wiązka jest s. Dla czystego p w idealnym dokładnym ustawieniu R = 0, T = 100%. Zaokrąglenie kąta w kontrolce pozostawia bardzo małe niezerowe Rₚ. W drugiej konfiguracji zachodzi całkowite odbicie: T = 0, a dA ≈ 168,71596 nm. Względna amplituda przy 100 nm to exp(−100/168,71596) ≈ 0,55283; jej kwadrat ≈ 0,30562. Są to stosunki do pola przy powierzchni, a nie udziały mocy transmitowanej przez granicę.

Podstawy fizyczne

Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.