6 materiałów wraz z podkategoriami · strona 1 z 1.
1. Ruch w którym siła wprawiająca ciało w ruch jest proporcjonalna do wychylenia i ma zwrot przeciwny do wychylenia
\overrightarrow{F} = - k\overrightarrow{x}
k - współczynnik charakteryzujący oscylator
x - wychylenie z położenia równowagi
Zależności od masy i od sztywności nie sprawdzimy przez jednoczesną zmianę obu. W tej serii masa pozostaje ta sama, a właściwości dwóch sprężyn wyznaczamy osobnym pomiarem statycznym.
Zmierzenie jednego wahnięcia stoperem łatwo obciążyć reakcją człowieka. Pomiar wielu okresów pomaga, ale nie naprawia źle zmierzonej długości ani zbyt dużej amplitudy.
Huśtawki nie trzeba popychać bardzo mocno, żeby rozkołysać ją wysoko. Ważne jest, kiedy dostarczamy energię. Z kolei opory stale ją odbierają i ograniczają narastanie amplitudy.
Sama informacja o wychyleniu nie określa całego ruchu. Ciężarek może przechodzić przez to samo miejsce w dwóch przeciwnych kierunkach. Faza pozwala opisać także to rozróżnienie.
Ciężarek na nici wraca w pobliże tego samego położenia, ale nie każde wahnięcie opisuje ten sam prosty wzór. Zależność okresu od długości wynika z modelu, który trzeba odróżnić od rzeczywistego, dużego rozkołysania.