v2.0.9817.20094
Fizyka dla każdego

Statyka i pomiar obciążeń · wirtualne doświadczenie

Belka na dwóch wagach: obciążenie i granica kontaktu

Przesuwaj ładunek oraz podpory, odtwarzaj jego położenie z dwóch reakcji i znajdź próg utraty kontaktu.

Najpierw przewidź

Czy ładunek na wystającym końcu zawsze przewraca belkę? Odtwórz jego położenie z dwóch odczytów, a następnie znajdź granicę kontaktu bez zgadywania.

Dla Q = 60 N, P = 90 N, x = 3,5 m, a = 0,5 m i b = 3 m: R_B = [60·1,5 + 90·3]/2,5 = 144 N, R_A = 150 − 144 = 6 N. Środek ciężkości całego układu leży w xₛ = 2,9 m, między podporami. Ładunek wystaje za B, lecz kontakt nadal jest możliwy. Z odczytów 6 N i 144 N odzyskujemy P = 90 N i x = 3,5 m. Dopuszczalny przedział x wynosi [0; 3,667] m po zaokrągleniu górnej granicy. Przy P = 0 dodatkowy ciężar znika, a jego położenia nie można odtworzyć.

Ustaw doświadczenie

Porównaj swoje próby

Zapisz ustawienia i odczyty, zmień jeden parametr i zapisz kolejną próbę. To wyniki modelu. Tabela pozostaje na tej stronie do jej zamknięcia; możesz pobrać ją jako CSV. Wyczyszczenie tabeli możesz cofnąć do chwili zapisania nowej próby.

Brak zapisanych prób. Możesz porównać do 20 prób.

Jak działa ten model?

Jednorodna belka ma długość 4 m. Jej ciężar Q działa w środku, c = 2 m. Wszystkie położenia mierzymy od lewego końca. Podpory A i B znajdują się w a oraz b, dodatkowy ciężar P w x. Reakcje podpór są siłami działającymi na belkę w górę; odczyty w niutonach odpowiadają wartościom sił nacisku na wagi.

Dla poziomego spoczynku R_A + R_B = Q + P. Moment względem A daje R_B(b − a) = Q(c − a) + P(x − a), a moment względem B: R_A(b − a) = Q(b − c) + P(b − x). Ramię x − a trzeba odróżnić od położenia x. Przesunięcie ładunku w prawo zwiększa prawą reakcję kosztem lewej; suma pozostaje stała.

Z dwóch poprawnych odczytów można odtworzyć P = R_A + R_B − Q i x = a + [R_B(b − a) − Q(c − a)]/P. Odczyt położenia nie istnieje dla P = 0. Model pokazuje to wprost, zamiast przypisywać nieobecnemu ładunkowi fikcyjną pozycję. Dwa odczyty nie odróżniają kilku ciężarów od pojedynczej siły o tej samej sumie i momencie.

Swobodne podpory mogą tylko naciskać. Obie reakcje muszą być nieujemne, więc dla P > 0 dopuszczalne położenia należą do [a − Q(c − a)/P; b + Q(b − c)/P], po ograniczeniu do długości belki. Końce mogą oznaczać reakcję równą zero: jest to granica kontaktu, nie dodatni nacisk z zapasem. Równoważny warunek wymaga, by xₛ = (Qc + Px)/(Q + P) leżało między a i b.

Jeśli rachunek wymaga ujemnej reakcji, poziomy spoczynek na obu podporach jest niemożliwy. Reakcja odłączanej podpory jest zerowa; drugiej reakcji w późniejszym ruchu nie obliczamy, ponieważ wymaga to dynamiki. Program nie zastępuje ujemnej liczby zerem przy zachowaniu pozostałej reakcji ze statyki. Rysunek pozostaje schematem badanego poziomego położenia, a nie animacją przewracania. Przerywana strzałka z pytajnikiem nie ma skali siły.

Strzałki znanych sił mają wspólną skalę w obrębie próby. Gdy Q i P działają dokładnie w tym samym miejscu, pokazujemy jedną strzałkę Q + P. Podziałka położeń jest stała. Zielony pasek wskazuje dopuszczalny zakres x, czarny lub czerwony znacznik — ustawione położenie. Zapisz kilka prób, zmieniając tylko jedną kontrolkę; notatnik i eksport CSV zachowują również komunikaty o niewyznaczonych reakcjach.

Założenia i granice

  • Sztywna jednorodna belka, pozioma geometria, punktowe pionowe obciążenie i swobodne podpory pod belką. Brak przykręcenia, klejenia i dodatkowych sił.
  • Podpory pozostają po przeciwnych stronach środka belki: a od 0 do 1,9 m, b od 2,1 do 4 m. Pusta belka ma więc dodatni nacisk na obie podpory, a ich rozstaw nie jest zerowy.
  • Badamy możliwość statycznej równowagi od spoczynku. Nie modelujemy obrotu po utracie kontaktu, odkształceń, wytrzymałości ani dokładności rzeczywistych wag.

Sprawdź samodzielnie

Ustaw Q = 60 N, P = 120 N, a = 1 m i b = 3 m. Porównaj x = 3,4 m, 3,5 m i 3,6 m. Czy po utracie kontaktu można po prostu zastąpić ujemną reakcję zerem?

Sprawdź rozwiązanie

Dozwolony przedział to [0,5; 3,5] m. Przy 3,4 m reakcje wynoszą 6 N i 174 N. Przy 3,5 m lewa jest równa zero, prawa 180 N: to granica. Przy 3,6 m równanie spoczynku żądałoby R_A = −6 N i R_B = 186 N, więc jego założenie zawodzi. Para 0 N i 186 N nie równoważy ciężaru 180 N. Rzeczywistej prawej reakcji podczas ruchu nie znamy z tego modelu. Moment ciężarów względem B wynosi −12 N·m, co wskazuje tendencję do opuszczania prawego końca.

Podstawy fizyczne

Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.