Najpierw przewidź
Czy przy tym samym ciśnieniu ogrzanie gazu zwiększy liczbę przejść przez otwór? Przewidź wynik, porównaj 300 i 600 K, a potem sprawdź, co zmienia powiększenie otworu.
Dla T = 300 K, M = 28 g/mol, p = 1 Pa, d = 0,37 nm i D = 10 µm: n_N ≈ 2,4143·10²⁰ m⁻³, średnia szybkość ≈ 476,287 m/s, λ ≈ 6,80983 mm, częstość zderzeń jednej cząsteczki ≈ 69941,1 s⁻¹. Kn ≈ 680,983 spełnia przyjęte kryterium. Strumień padający na ściankę J ≈ 2,87478·10²² m⁻²·s⁻¹, pole otworu ≈ 7,85398·10⁻¹¹ m², a tempo przejść ≈ 2,25784·10¹² s⁻¹. Średnia energia translacyjna w gazie wynosi 6,21292·10⁻²¹ J, a w zliczeniach otworu 8,28389·10⁻²¹ J. Przy p = 100 Pa Kn spada do 6,80983: model nie podaje wtedy przewidywania efuzji.
Odczyty modelu
Porównaj swoje próby
Zapisz ustawienia i odczyty, zmień jeden parametr i zapisz kolejną próbę. To wyniki modelu. Tabela pozostaje na tej stronie do jej zamknięcia; możesz pobrać ją jako CSV. Wyczyszczenie tabeli możesz cofnąć do chwili zapisania nowej próby.
Brak zapisanych prób. Możesz porównać do 20 prób.
| Próba | Ustawienia | Odczyty |
|---|
Jak działa ten model?
n_N = p/(k_B T) jest liczbą cząsteczek na metr sześcienny. Nie jest liczbą moli. Średnia szybkość wynosi √(8RT/(πM)), z M w kg/mol. Używamy dokładnych stałych SI k_B = 1,380649·10⁻²³ J/K i N_A = 6,02214076·10²³ mol⁻¹; R = k_B N_A.
Padanie na ściankę opisuje J = n_N · średnia szybkość / 4. Czynnik 1/4 uwzględnia kierunki ruchu i składową prostopadłą. W warunkach efuzji przez otwór o polu A = πD²/4 przechodzi JA cząsteczek na sekundę. To liczba, nie strumień masy.
Dla twardych kul przekrój zderzenia to πd², bo odległość środków przy kontakcie wynosi d. Średnia droga swobodna λ = 1/(√2 n_N πd²), a częstość zderzeń jednej cząsteczki z = średnia szybkość / λ. Gdyby liczyć różne zderzenia par na objętość i czas, należałoby użyć n_N z/2.
Liczba Knudsena to λ/D. Przyjmujemy umowne kryterium Kn ≥ 10, aby pokazywać przewidywania efuzji. Niższa wartość nie oznacza zerowego przepływu; oznacza, że ten model nie określa przepływu. Kryterium nie jest ostrą granicą fizyczną ani gwarancją błędu. Nadal potrzebne są pozostałe założenia.
Wykres używa u = v/√(2RT/M), więc nie zmienia kształtu przy zmianie T lub M. Niebieska krzywa 4u² exp(−u²)/√π opisuje gaz; zielona 2u³ exp(−u²) waży przejścia przez otwór dodatkowym czynnikiem szybkości. Pola na całej dodatniej półosi wynoszą jeden. Wysokość nie jest prawdopodobieństwem dokładnie jednej szybkości.
W zliczeniach efuzyjnych średnia energia translacyjna wynosi 2k_B T zamiast 3k_B T/2 w zbiorniku. To selekcja cząsteczek, nie przypisanie wiązce temperatury 4T/3. Chwilowa liczba cząsteczek widocznych za otworem może być inaczej ważona przez czas przebywania. Przy Kn < 10 krzywa zliczeń jest szarym, przerywanym odniesieniem; nie jest przewidywaniem badanego wypływu.
Zapisz dwie próby przy 300 i 600 K, zachowując p = 1 Pa. Średnia szybkość rośnie √2 razy, ale gęstość liczby maleje o połowę, więc J i tempo przejść maleją √2 razy. Inny eksperyment, przy stałym n_N, dałby wzrost J. Parametry p i T opisują utrzymywany stan źródła; nie symulujemy opróżniania ani ochładzania w czasie.
Założenia i granice
- Rozrzedzony klasyczny gaz jednego rodzaju, w równowadze Maxwella bez średniego przepływu w zbiorniku. M oraz d są niezależnymi parametrami umownego gazu; nie deklarujemy wartości certyfikowanych dla konkretnej substancji.
- Jednakowe twarde kule o stałym przekroju zderzenia. Brak korelacji położeń, reakcji chemicznych i zależności przekroju od szybkości. Model λ dotyczy jednego rodzaju cząsteczek, nie dowolnej mieszaniny.
- Cienka ścianka: grubość zaniedbywalna względem średnicy otworu. Po drugiej stronie próżnia, bez powrotnego strumienia. Długa kapilara lub przepływ przy niewystarczającym Kn wymagają innego modelu.
- Źródło utrzymuje zadane p i T podczas porównania; mała utrata nie zaburza rozkładu. Brak ewolucji składu i temperatury. Przebiegi na wykresie są rozkładami prawdopodobieństwa, a kropki na schemacie nie reprezentują rzeczywistej liczby cząsteczek.
- Odczyty energii obejmują tylko ruch postępowy. Nie opisujemy energii wewnętrznych obrotów i drgań cząsteczek wieloatomowych ani warunków rzeczywistej aparatury próżniowej.
Sprawdź samodzielnie
Zostaw T = 300 K, M = 28 g/mol, d = 0,37 nm i D = 10 µm. Porównaj p = 1, 10 i 100 Pa. Jak zmieniają się J, λ i Kn? Dlaczego w trzeciej próbie nie ma wyniku tempa efuzji, chociaż padanie na ściankę nie znika?
Sprawdź rozwiązanie
J rośnie w stosunku 1:10:100, bo n_N jest proporcjonalne do p. λ wynosi około 6,80983 mm, 0,680983 mm i 0,0680983 mm; Kn to około 680,983, 68,0983 i 6,80983. Pierwsze dwa tempa przejść wynoszą około 2,25784·10¹² i 2,25784·10¹³ s⁻¹. Trzecie Kn jest poniżej umownej granicy 10. To nie przewidywanie zerowego wypływu: model efuzji nie określa już wyniku. Strumień padający na ściankę nadal wynosi około 2,87478·10²⁴ m⁻²·s⁻¹. Dla D = 1 µm przy 100 Pa Kn wzrósłoby do 68,0983, a tempo przejść wyniosłoby około 2,25784·10¹² s⁻¹.