Najpierw przewidź
Czy niższy szczyt profilu oznacza, że ubyło cząstek? Przewidź czas podwojenia początkowej szerokości i sprawdź, jak zmienia się wtedy wysokość oraz nachylenie wykresu wariancji.
Próba bez sterowania: σ₀ = 1 mm i D = 0,5 mm²/s. W chwilach 0, 3 i 15 s wariancje wynoszą 1, 4 i 16 mm²; szerokości 1, 2 i 4 mm; wysokości profilu w środku około 0,398942, 0,199471 i 0,099736 mm⁻¹. Dla t = 3 s oraz x = 1 mm gęstość wynosi 0,176033 mm⁻¹, gradient −0,044008 mm⁻², a strumień +0,022004 s⁻¹. W x = −1 mm gęstość jest taka sama, lecz strumień ma przeciwny znak. Całka na całej nieograniczonej osi jest równa 1 w każdej chwili. D = 0 zachowuje początkowy profil bez zmian.
Przykład do porównania
To stały przykład obliczeniowy dla warunków podanych w podpisie. Zmiana ustawień modelu nie zmienia tej tabeli.
| Czas t (s) | Wariancja σ² (mm²) | Szerokość σ (mm) | Gęstość w środku (mm⁻¹) |
|---|---|---|---|
| 0 | 1 | 1 | 0,398942 |
| 3 | 4 | 2 | 0,199471 |
| 15 | 16 | 4 | 0,099736 |
Odczyty modelu
Porównaj swoje próby
Zapisz ustawienia i odczyty, zmień jeden parametr i zapisz kolejną próbę. To wyniki modelu. Tabela pozostaje na tej stronie do jej zamknięcia; możesz pobrać ją jako CSV. Wyczyszczenie tabeli możesz cofnąć do chwili zapisania nowej próby.
Brak zapisanych prób. Możesz porównać do 20 prób.
| Próba | Ustawienia | Odczyty |
|---|
Jak działa ten model?
Zaczynamy od skończonej, gładkiej chmury o profilu Gaussa i szerokości σ₀ większej od zera. Środek pozostaje w x = 0. Nie ma przepływu ośrodka, ścian ani reakcji. Współczynnik D jest stały, a model opisuje jedną oś. W odróżnieniu od punktowego warunku początkowego wszystkie wartości są skończone również w t = 0.
Szerokość oznacza tutaj odchylenie standardowe położeń. Wariancja rośnie zgodnie z σ²(t) = σ₀² + 2Dt, zatem σ = √(σ₀² + 2Dt). Wykres po prawej jest prostą o nachyleniu 2D. Sama σ nie rośnie liniowo z czasem. D ma jednostkę mm²/s w tym modelu; 1 mm²/s to 10⁻⁶ m²/s.
Profil ρ(x,t) = exp[−x²/(2σ²)]/(√(2π)σ) jest gęstością prawdopodobieństwa, o jednostce mm⁻¹. Prawdopodobieństwo przedziału otrzymujemy z pola pod krzywą w tym przedziale. Całka po całej nieskończonej osi wynosi 1. Wartość w pojedynczym punkcie nie jest bezwymiarowym prawdopodobieństwem i może liczbowo przekraczać 1 przy wąskim profilu.
Przerywana pomarańczowa krzywa pokazuje warunek początkowy, a nie drugą próbkę. Niebieska krzywa opisuje tę samą chmurę w wybranej chwili. Osie profilu są stałe podczas odtwarzania. Kadr obejmuje x od −10 do 10 mm, a pionową skalę ustala początkowy szczyt. Ogony poza kadrem nadal należą do modelu: ramka wykresu nie jest ścianą naczynia. Przy szerokiej chmurze zauważalna część całkowitego pola może wypaść poza kadr.
Gdy σ rośnie dwukrotnie, ρ(0,t) maleje dwukrotnie. Suma prawdopodobieństw pozostaje 1; cząstki rozkładają się na szerszym obszarze. Dla stężenia c wystarczy pomnożyć profil przez zachowywaną ilość na jednostkę przekroju Γ, pod warunkiem zgodnych jednostek. Sam niższy szczyt nie jest dowodem ubytku cząstek.
Odczyt w wybranym x pozwala sprawdzić pierwsze prawo Ficka. Gradient profilu wynosi ∂ρ/∂x = −xρ/σ², a strumień prawdopodobieństwa j = −D∂ρ/∂x. Dla x dodatniego gradient jest ujemny, więc strumień dodatni; dla x ujemnego jest odwrotnie. W środku strumień wynosi zero, chociaż gęstość w środku maleje: o ubytku lokalnym decyduje różnica strumieni po obu stronach małej warstwy.
Zapisz próby dla σ₀ = 1 mm i D = 0,5 mm²/s przy t = 0, 3 i 15 s. Wariancje wynoszą 1, 4 i 16 mm², szerokości 1, 2 i 4 mm, a wysokości około 0,398942, 0,199471 i 0,099736 mm⁻¹. Czasy liczymy od tej samej początkowej chmury. Reguła „cztery razy dłużej daje dwa razy większą szerokość” bez poprawki działa dopiero po pominięciu początkowej wariancji.
Ustaw D = 0 i uruchom czas: wszystkie profile muszą pozostać równe początkowemu, a strumień wynosić zero. Następnie przy D większym od zera zmień tylko x z +1 na −1 mm: gęstość będzie taka sama, strumień przeciwny. Takie próby kontrolne sprawdzają symetrię i znak modelu niezależnie od jednego przykładu liczbowego.
Założenia i granice
- Rozwiązanie jednowymiarowego równania dyfuzji ze stałym nieujemnym D i początkowym profilem Gaussa o σ₀ od 0,25 do 2 mm. Brak dryfu, reakcji, źródeł i ścian. Jednostki wykresu to mm oraz s.
- Cała linia jest nieograniczona. Widoczny zakres od −10 do 10 mm jest oknem rysunku, a nie dziedziną z warunkiem odbicia lub pochłaniania. Całka równa 1 obejmuje również niewidoczne ogony.
- Model przedstawia gęstość zespołu, nie ścieżki pojedynczych cząstek. Dodatnia gęstość Gaussa daleko od środka nie jest opisem balistycznego frontu w najkrótszych skalach czasowych.
- σ oznacza odchylenie standardowe położeń, nie średnicę całej chmury ani przedział obejmujący wszystkie cząstki. Czas L²/(2D) jest skalą wzrostu wariancji, nie gwarantowanym czasem dotarcia do celu.
Sprawdź samodzielnie
Dla σ₀ = 1 mm i D = 0,5 mm²/s oblicz czas osiągnięcia σ = 2 mm. W tej chwili, w x = 1 mm, wyznacz gęstość, gradient i strumień. Co otrzymasz w x = −1 mm?
Sprawdź rozwiązanie
Równanie 4 mm² = 1 mm² + (1 mm²/s)t daje t = 3 s. Wysokość w środku wynosi 1/(√(2π)·2) ≈ 0,199471 mm⁻¹. W x = 1 mm mnożymy ją przez exp(−1/8), otrzymując ρ ≈ 0,176033 mm⁻¹. Gradient −xρ/σ² wynosi około −0,044008 mm⁻², a j = −D∂ρ/∂x ≈ +0,022004 s⁻¹. W x = −1 mm gęstość jest identyczna, gradient dodatni, a strumień ujemny. Całka profilu na całej osi pozostaje równa 1; nie otrzymujemy jej przez odczyt samego szczytu.