v2.0.9817.20094
Fizyka dla każdego

Dyfuzja i transport losowy · wirtualne doświadczenie

Dyfuzja: szerokość profilu i zachowanie ilości

Poszerzaj skończoną chmurę Gaussa. Porównaj spadek wysokości ze wzrostem wariancji i odczytaj kierunek lokalnego strumienia, zachowując całkowitą ilość.

Najpierw przewidź

Czy niższy szczyt profilu oznacza, że ubyło cząstek? Przewidź czas podwojenia początkowej szerokości i sprawdź, jak zmienia się wtedy wysokość oraz nachylenie wykresu wariancji.

Próba bez sterowania: σ₀ = 1 mm i D = 0,5 mm²/s. W chwilach 0, 3 i 15 s wariancje wynoszą 1, 4 i 16 mm²; szerokości 1, 2 i 4 mm; wysokości profilu w środku około 0,398942, 0,199471 i 0,099736 mm⁻¹. Dla t = 3 s oraz x = 1 mm gęstość wynosi 0,176033 mm⁻¹, gradient −0,044008 mm⁻², a strumień +0,022004 s⁻¹. W x = −1 mm gęstość jest taka sama, lecz strumień ma przeciwny znak. Całka na całej nieograniczonej osi jest równa 1 w każdej chwili. D = 0 zachowuje początkowy profil bez zmian.

Przykład do porównania

To stały przykład obliczeniowy dla warunków podanych w podpisie. Zmiana ustawień modelu nie zmienia tej tabeli.

σ₀ = 1 mm, D = 0,5 mm²/s: szerokość i wysokość zachowanego profilu
Czas t (s) Wariancja σ² (mm²) Szerokość σ (mm) Gęstość w środku (mm⁻¹)
0 1 1 0,398942
3 4 2 0,199471
15 16 4 0,099736
Ustaw doświadczenie
0

Porównaj swoje próby

Zapisz ustawienia i odczyty, zmień jeden parametr i zapisz kolejną próbę. To wyniki modelu. Tabela pozostaje na tej stronie do jej zamknięcia; możesz pobrać ją jako CSV. Wyczyszczenie tabeli możesz cofnąć do chwili zapisania nowej próby.

Brak zapisanych prób. Możesz porównać do 20 prób.

Jak działa ten model?

Zaczynamy od skończonej, gładkiej chmury o profilu Gaussa i szerokości σ₀ większej od zera. Środek pozostaje w x = 0. Nie ma przepływu ośrodka, ścian ani reakcji. Współczynnik D jest stały, a model opisuje jedną oś. W odróżnieniu od punktowego warunku początkowego wszystkie wartości są skończone również w t = 0.

Szerokość oznacza tutaj odchylenie standardowe położeń. Wariancja rośnie zgodnie z σ²(t) = σ₀² + 2Dt, zatem σ = √(σ₀² + 2Dt). Wykres po prawej jest prostą o nachyleniu 2D. Sama σ nie rośnie liniowo z czasem. D ma jednostkę mm²/s w tym modelu; 1 mm²/s to 10⁻⁶ m²/s.

Profil ρ(x,t) = exp[−x²/(2σ²)]/(√(2π)σ) jest gęstością prawdopodobieństwa, o jednostce mm⁻¹. Prawdopodobieństwo przedziału otrzymujemy z pola pod krzywą w tym przedziale. Całka po całej nieskończonej osi wynosi 1. Wartość w pojedynczym punkcie nie jest bezwymiarowym prawdopodobieństwem i może liczbowo przekraczać 1 przy wąskim profilu.

Przerywana pomarańczowa krzywa pokazuje warunek początkowy, a nie drugą próbkę. Niebieska krzywa opisuje tę samą chmurę w wybranej chwili. Osie profilu są stałe podczas odtwarzania. Kadr obejmuje x od −10 do 10 mm, a pionową skalę ustala początkowy szczyt. Ogony poza kadrem nadal należą do modelu: ramka wykresu nie jest ścianą naczynia. Przy szerokiej chmurze zauważalna część całkowitego pola może wypaść poza kadr.

Gdy σ rośnie dwukrotnie, ρ(0,t) maleje dwukrotnie. Suma prawdopodobieństw pozostaje 1; cząstki rozkładają się na szerszym obszarze. Dla stężenia c wystarczy pomnożyć profil przez zachowywaną ilość na jednostkę przekroju Γ, pod warunkiem zgodnych jednostek. Sam niższy szczyt nie jest dowodem ubytku cząstek.

Odczyt w wybranym x pozwala sprawdzić pierwsze prawo Ficka. Gradient profilu wynosi ∂ρ/∂x = −xρ/σ², a strumień prawdopodobieństwa j = −D∂ρ/∂x. Dla x dodatniego gradient jest ujemny, więc strumień dodatni; dla x ujemnego jest odwrotnie. W środku strumień wynosi zero, chociaż gęstość w środku maleje: o ubytku lokalnym decyduje różnica strumieni po obu stronach małej warstwy.

Zapisz próby dla σ₀ = 1 mm i D = 0,5 mm²/s przy t = 0, 3 i 15 s. Wariancje wynoszą 1, 4 i 16 mm², szerokości 1, 2 i 4 mm, a wysokości około 0,398942, 0,199471 i 0,099736 mm⁻¹. Czasy liczymy od tej samej początkowej chmury. Reguła „cztery razy dłużej daje dwa razy większą szerokość” bez poprawki działa dopiero po pominięciu początkowej wariancji.

Ustaw D = 0 i uruchom czas: wszystkie profile muszą pozostać równe początkowemu, a strumień wynosić zero. Następnie przy D większym od zera zmień tylko x z +1 na −1 mm: gęstość będzie taka sama, strumień przeciwny. Takie próby kontrolne sprawdzają symetrię i znak modelu niezależnie od jednego przykładu liczbowego.

Założenia i granice

  • Rozwiązanie jednowymiarowego równania dyfuzji ze stałym nieujemnym D i początkowym profilem Gaussa o σ₀ od 0,25 do 2 mm. Brak dryfu, reakcji, źródeł i ścian. Jednostki wykresu to mm oraz s.
  • Cała linia jest nieograniczona. Widoczny zakres od −10 do 10 mm jest oknem rysunku, a nie dziedziną z warunkiem odbicia lub pochłaniania. Całka równa 1 obejmuje również niewidoczne ogony.
  • Model przedstawia gęstość zespołu, nie ścieżki pojedynczych cząstek. Dodatnia gęstość Gaussa daleko od środka nie jest opisem balistycznego frontu w najkrótszych skalach czasowych.
  • σ oznacza odchylenie standardowe położeń, nie średnicę całej chmury ani przedział obejmujący wszystkie cząstki. Czas L²/(2D) jest skalą wzrostu wariancji, nie gwarantowanym czasem dotarcia do celu.

Sprawdź samodzielnie

Dla σ₀ = 1 mm i D = 0,5 mm²/s oblicz czas osiągnięcia σ = 2 mm. W tej chwili, w x = 1 mm, wyznacz gęstość, gradient i strumień. Co otrzymasz w x = −1 mm?

Sprawdź rozwiązanie

Równanie 4 mm² = 1 mm² + (1 mm²/s)t daje t = 3 s. Wysokość w środku wynosi 1/(√(2π)·2) ≈ 0,199471 mm⁻¹. W x = 1 mm mnożymy ją przez exp(−1/8), otrzymując ρ ≈ 0,176033 mm⁻¹. Gradient −xρ/σ² wynosi około −0,044008 mm⁻², a j = −D∂ρ/∂x ≈ +0,022004 s⁻¹. W x = −1 mm gęstość jest identyczna, gradient dodatni, a strumień ujemny. Całka profilu na całej osi pozostaje równa 1; nie otrzymujemy jej przez odczyt samego szczytu.

Podstawy fizyczne

Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.