v2.0.9817.20094
Fizyka dla każdego

Dyspersja i grupy fal na wodzie · wirtualne doświadczenie

Grzbiety i pakiet fal: dwie prędkości na wodzie

Porównaj dokładną obwiednię dwóch fal z grupą 81 składowych. Zmieniaj głębokość i pasmo, śledząc fazę, kształt i relację dyspersyjną.

Najpierw przewidź

Czy pojedynczy grzbiet pozostanie w tej samej części grupy fal? Przewidź, co zmieni samo zmniejszenie głębokości, i porównaj zapisane próby.

Dla dwóch fal, h = 5 m, λ₀ = 10 m i σₖ/k₀ = 0,10 mamy k₀ ≈ 0,628319 rad/m i k₀h = π. Pełna relacja daje T₀ ≈ 2,535517 s, v_f ≈ 3,943970 m/s i v_g ≈ 2,018261 m/s. Dokładna prędkość obwiedni wynosi około 2,023012 m/s, a szybkiego czynnika 3,937774 m/s. Po 12 okresach upłynęło około 30,426199 s; środek okna przebył 61,408024 m, a wybrane maksimum obwiedni około 61,552560 m. Ich różnica wynosi 0,144536 m. Maksima obwiedni powtarzają się co 50 m. Wariant 81 fal sumuje różne częstości z niezmiennymi wagami, dlatego może zmieniać kształt. Wszystkie wykresy mają normalizację względem początkowego maksimum, bez wyznaczania rzeczywistej wysokości fal.

Ustaw doświadczenie
0

Porównaj swoje próby

Zapisz ustawienia i odczyty, zmień jeden parametr i zapisz kolejną próbę. To wyniki modelu. Tabela pozostaje na tej stronie do jej zamknięcia; możesz pobrać ją jako CSV. Wyczyszczenie tabeli możesz cofnąć do chwili zapisania nowej próby.

Brak zapisanych prób. Możesz porównać do 20 prób.

Jak działa ten model?

Badamy liniowe powierzchniowe fale grawitacyjne na nieruchomej wodzie o stałej głębokości h. Każda dodatnia liczba falowa k ma częstość ω = √[gk tanh(kh)], przy g = 9,81 m/s². Wybieramy środkową długość λ₀, więc k₀ = 2π/λ₀. Częstość, okres i prędkość wynikają z tego modelu; nie ustawiamy ich niezależnie.

Prędkość fazowa w środku pasma to v_f = ω₀/k₀. Prędkość grupowa to pochodna v_g = dω/dk przy k₀ i stałym h. Dla tego modelu v_g/v_f = [1 + 2k₀h/sinh(2k₀h)]/2. Przy małym k₀h obie prędkości zbliżają się do √(gh); przy dużym v_g zbliża się do v_f/2.

W wariancie dwóch fal liczby falowe wynoszą k₋ = k₀ − σₖ i k₊ = k₀ + σₖ, z jednakowymi amplitudami. Dokładna prędkość obwiedni to (ω₊ − ω₋)/(k₊ − k₋), a szybkiego czynnika (ω₊ + ω₋)/(2k₀). Nie zastępujemy ich automatycznie prędkościami środkowej składowej. Obwiednia powtarza się; to nie pojedynczy impuls.

Wariant pakietu jest jawną sumą 81 składowych w przedziale k₀ ± 3σₖ. Wagi są proporcjonalne do exp[−(k − k₀)²/(2σₖ²)], z połową wagi na końcach przedziału. Ich suma normalizuje profil do wartości 1 w x = 0, t = 0. Częstość każdej składowej pochodzi z pełnej relacji. Nie przelicza się amplitud po zmianie czasu.

Przerywane linie ograniczają profil przez ±moduł zespolonej obwiedni. Nie są drugą falą, energią ani torem cząsteczki wody. Oś pionowa przedstawia η/A₀; nie zadano fizycznej amplitudy. A₀ oznacza początkowe maksimum sumy, a liniowy opis odpowiada granicy dowolnie małej amplitudy.

Górne okno porusza się z prędkością v_g w środku pasma. Oś pokazuje (x − v_g t)/λ₀, a zielona linia zero jest tylko punktem odniesienia. Dokładne maksimum dwóch fal może się względem niej przesuwać; szeroka grupa 81 fal może zmieniać kształt. Dolny wykres pokazuje ω/ω₀ wobec k/k₀: zieloną styczną i pomarańczową sieczną między k₀ ± σₖ.

Czas suwaka to t/T₀. W odczytach podajemy osobno czas fizyczny w sekundach, bo T₀ zmienia się wraz z głębokością i długością fali. Odtwarzanie służy oglądaniu faz, nie odtwarza sekund fizycznych. Ustaw h = 5 m, λ₀ = 10 m i pasmo 0,20; zapisz t/T₀ = 0 i 24. Powtórz, zmieniając tylko h na 0,10 m. Porównaj kształt oraz oba rodzaje czasu.

Siatka 81 liczb falowych jest skończona i równomierna, dlatego moduł obwiedni powtarza się w przestrzeni co 2π/δk, gdzie δk = 6σₖ/80. Odczyt podaje ten odstęp. Okno nie przedstawia całej osi. Nie wyznaczamy pierwszego frontu sygnału, transportu cząsteczek, energii całego pakietu ani wysokości fali przy brzegu.

Założenia i granice

  • Jednorodna, nieściśliwa, nielepka woda nad płaskim nieruchomym dnem; stała głębokość i grawitacja, brak prądu tła, wiatru, ścian i strat.
  • Dowolnie małe zaburzenia powierzchni w liniowym przybliżeniu; pominięto napięcie powierzchniowe, załamywanie fal i efekty nieliniowe. Skala wychylenia jest znormalizowana, bez zadanej amplitudy w metrach.
  • Wszystkie składowe biegną w prawo. W paśmie 0,02–0,25 nawet k₀ − 3σₖ pozostaje dodatnie. Szeroka grupa nie musi zachowywać kształtu ani maksimum przy x = v_g t.
  • Wariant 81 składowych jest skończoną sumą o okresowym module obwiedni, a nie dokładnym, odosobnionym impulsem na nieskończonej osi. Przy porównaniu z rzeczywistym pomiarem trzeba osobno ocenić szerokość pasma i założenia modelu.

Sprawdź samodzielnie

Wybierz dwie fale, h = 5 m, λ₀ = 10 m, σₖ/k₀ = 0,10 i t/T₀ = 12. Porównaj prędkość grupową w środku pasma z dokładną prędkością obwiedni. O ile metrów maksimum obwiedni startujące z x = 0 wyprzedzi środek okna?

Sprawdź rozwiązanie

k₀h = π, T₀ ≈ 2,535517 s i t ≈ 30,426199 s. v_f ≈ 3,943970 m/s, v_g ≈ 2,018261 m/s, a dokładne Δω/Δk ≈ 2,023012 m/s. Różnica prędkości wynosi około 0,00475039 m/s, czyli 0,235370% v_g. Maksimum obwiedni wyprzedzi punkt v_g t o około 0,144536 m. Odstęp kolejnych maksimów obwiedni wynosi 50 m. Szybki czynnik ma prędkość około 3,937774 m/s; żadna z tych liczb nie opisuje toru cząsteczki wody.

Podstawy fizyczne

Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.