Najpierw przewidź
Czy pojedynczy grzbiet pozostanie w tej samej części grupy fal? Przewidź, co zmieni samo zmniejszenie głębokości, i porównaj zapisane próby.
Dla dwóch fal, h = 5 m, λ₀ = 10 m i σₖ/k₀ = 0,10 mamy k₀ ≈ 0,628319 rad/m i k₀h = π. Pełna relacja daje T₀ ≈ 2,535517 s, v_f ≈ 3,943970 m/s i v_g ≈ 2,018261 m/s. Dokładna prędkość obwiedni wynosi około 2,023012 m/s, a szybkiego czynnika 3,937774 m/s. Po 12 okresach upłynęło około 30,426199 s; środek okna przebył 61,408024 m, a wybrane maksimum obwiedni około 61,552560 m. Ich różnica wynosi 0,144536 m. Maksima obwiedni powtarzają się co 50 m. Wariant 81 fal sumuje różne częstości z niezmiennymi wagami, dlatego może zmieniać kształt. Wszystkie wykresy mają normalizację względem początkowego maksimum, bez wyznaczania rzeczywistej wysokości fal.
Odczyty modelu
Porównaj swoje próby
Zapisz ustawienia i odczyty, zmień jeden parametr i zapisz kolejną próbę. To wyniki modelu. Tabela pozostaje na tej stronie do jej zamknięcia; możesz pobrać ją jako CSV. Wyczyszczenie tabeli możesz cofnąć do chwili zapisania nowej próby.
Brak zapisanych prób. Możesz porównać do 20 prób.
| Próba | Ustawienia | Odczyty |
|---|
Jak działa ten model?
Badamy liniowe powierzchniowe fale grawitacyjne na nieruchomej wodzie o stałej głębokości h. Każda dodatnia liczba falowa k ma częstość ω = √[gk tanh(kh)], przy g = 9,81 m/s². Wybieramy środkową długość λ₀, więc k₀ = 2π/λ₀. Częstość, okres i prędkość wynikają z tego modelu; nie ustawiamy ich niezależnie.
Prędkość fazowa w środku pasma to v_f = ω₀/k₀. Prędkość grupowa to pochodna v_g = dω/dk przy k₀ i stałym h. Dla tego modelu v_g/v_f = [1 + 2k₀h/sinh(2k₀h)]/2. Przy małym k₀h obie prędkości zbliżają się do √(gh); przy dużym v_g zbliża się do v_f/2.
W wariancie dwóch fal liczby falowe wynoszą k₋ = k₀ − σₖ i k₊ = k₀ + σₖ, z jednakowymi amplitudami. Dokładna prędkość obwiedni to (ω₊ − ω₋)/(k₊ − k₋), a szybkiego czynnika (ω₊ + ω₋)/(2k₀). Nie zastępujemy ich automatycznie prędkościami środkowej składowej. Obwiednia powtarza się; to nie pojedynczy impuls.
Wariant pakietu jest jawną sumą 81 składowych w przedziale k₀ ± 3σₖ. Wagi są proporcjonalne do exp[−(k − k₀)²/(2σₖ²)], z połową wagi na końcach przedziału. Ich suma normalizuje profil do wartości 1 w x = 0, t = 0. Częstość każdej składowej pochodzi z pełnej relacji. Nie przelicza się amplitud po zmianie czasu.
Przerywane linie ograniczają profil przez ±moduł zespolonej obwiedni. Nie są drugą falą, energią ani torem cząsteczki wody. Oś pionowa przedstawia η/A₀; nie zadano fizycznej amplitudy. A₀ oznacza początkowe maksimum sumy, a liniowy opis odpowiada granicy dowolnie małej amplitudy.
Górne okno porusza się z prędkością v_g w środku pasma. Oś pokazuje (x − v_g t)/λ₀, a zielona linia zero jest tylko punktem odniesienia. Dokładne maksimum dwóch fal może się względem niej przesuwać; szeroka grupa 81 fal może zmieniać kształt. Dolny wykres pokazuje ω/ω₀ wobec k/k₀: zieloną styczną i pomarańczową sieczną między k₀ ± σₖ.
Czas suwaka to t/T₀. W odczytach podajemy osobno czas fizyczny w sekundach, bo T₀ zmienia się wraz z głębokością i długością fali. Odtwarzanie służy oglądaniu faz, nie odtwarza sekund fizycznych. Ustaw h = 5 m, λ₀ = 10 m i pasmo 0,20; zapisz t/T₀ = 0 i 24. Powtórz, zmieniając tylko h na 0,10 m. Porównaj kształt oraz oba rodzaje czasu.
Siatka 81 liczb falowych jest skończona i równomierna, dlatego moduł obwiedni powtarza się w przestrzeni co 2π/δk, gdzie δk = 6σₖ/80. Odczyt podaje ten odstęp. Okno nie przedstawia całej osi. Nie wyznaczamy pierwszego frontu sygnału, transportu cząsteczek, energii całego pakietu ani wysokości fali przy brzegu.
Założenia i granice
- Jednorodna, nieściśliwa, nielepka woda nad płaskim nieruchomym dnem; stała głębokość i grawitacja, brak prądu tła, wiatru, ścian i strat.
- Dowolnie małe zaburzenia powierzchni w liniowym przybliżeniu; pominięto napięcie powierzchniowe, załamywanie fal i efekty nieliniowe. Skala wychylenia jest znormalizowana, bez zadanej amplitudy w metrach.
- Wszystkie składowe biegną w prawo. W paśmie 0,02–0,25 nawet k₀ − 3σₖ pozostaje dodatnie. Szeroka grupa nie musi zachowywać kształtu ani maksimum przy x = v_g t.
- Wariant 81 składowych jest skończoną sumą o okresowym module obwiedni, a nie dokładnym, odosobnionym impulsem na nieskończonej osi. Przy porównaniu z rzeczywistym pomiarem trzeba osobno ocenić szerokość pasma i założenia modelu.
Sprawdź samodzielnie
Wybierz dwie fale, h = 5 m, λ₀ = 10 m, σₖ/k₀ = 0,10 i t/T₀ = 12. Porównaj prędkość grupową w środku pasma z dokładną prędkością obwiedni. O ile metrów maksimum obwiedni startujące z x = 0 wyprzedzi środek okna?
Sprawdź rozwiązanie
k₀h = π, T₀ ≈ 2,535517 s i t ≈ 30,426199 s. v_f ≈ 3,943970 m/s, v_g ≈ 2,018261 m/s, a dokładne Δω/Δk ≈ 2,023012 m/s. Różnica prędkości wynosi około 0,00475039 m/s, czyli 0,235370% v_g. Maksimum obwiedni wyprzedzi punkt v_g t o około 0,144536 m. Odstęp kolejnych maksimów obwiedni wynosi 50 m. Szybki czynnik ma prędkość około 3,937774 m/s; żadna z tych liczb nie opisuje toru cząsteczki wody.