v2.0.9817.20094
Fizyka dla każdego

Rozszerzalność i więzy · wirtualne doświadczenie

Rozszerzalność pręta: uchwyt, sprężyna i szczelina

Porównaj ruch końca, naprężenie i odkształcenia w czterech warunkach podparcia. Sprawdź, kiedy szczelina się zamyka i kiedy zanika nacisk.

Najpierw przewidź

Pręt po ogrzaniu nie zmienił długości. Czy jego odkształcenie sprężyste i siła osiowa muszą być zerowe? Co stanie się podczas chłodzenia, jeśli koniec tylko dotyka ściany?

Dla L = 2 m, A = 50 mm², E = 200 GPa, α = 12 μm/(m·K) i ogrzania o 40 K swobodne wydłużenie wynosi 0,960 mm. Ze sprężyną o k = 5 MN/m koniec przesuwa się o 0,480 mm, siła osiowa N = −2400 N, a naprężenie σ = −48 MPa. Część cieplna 480 μm/m i sprężysta −240 μm/m dają łącznie 240 μm/m. Po zastąpieniu sprężyny sztywną przeszkodą ze szczeliną 0,600 mm próg kontaktu wynosi 25 K. Przy 40 K naprężenie to −36 MPa; przy chłodzeniu kontakt znika. Te wyniki opisują równowagę dla zadanej temperatury, nie czas ogrzewania.

Ustaw doświadczenie

Porównaj swoje próby

Zapisz ustawienia i odczyty, zmień jeden parametr i zapisz kolejną próbę. To wyniki modelu. Tabela pozostaje na tej stronie do jej zamknięcia; możesz pobrać ją jako CSV. Wyczyszczenie tabeli możesz cofnąć do chwili zapisania nowej próby.

Brak zapisanych prób. Możesz porównać do 20 prób.

Jak działa ten model?

Stan odniesienia ma temperaturę T₀, długość L i brak naprężenia. Zadany przyrost ΔT = T − T₀ jest równomierny w całym pręcie. Zmiana ΔT opisuje osobne stany równowagi; pracownia nie wyznacza czasu ogrzewania.

Dodatnie x oznacza ruch prawego końca w prawo. Siła osiowa N i naprężenie σ = N/A są dodatnie przy rozciąganiu, ujemne przy ściskaniu. N nie jest sumą wartości sił od obu uchwytów: każda strona przekroju równoważy jedną siłę osiową.

Odkształcenie całkowite ε = x/L jest sumą cieplnego εc = αΔT i sprężystego εs = σ/E. Swobodne wydłużenie δc = αLΔT nie musi równać się rzeczywistemu x. Sztywność osiowa pręta kp = EA/L ma jednostkę N/m; moduł E ma jednostkę Pa.

Koniec swobodny daje x = δc i N = 0. Trwałe połączenie ze sztywnym uchwytem daje x = 0 i σ = −EαΔT. Podczas chłodzenia połączone uchwyty mogą rozciągać pręt; sama ściana bez połączenia nie może tego zrobić.

W trybie sprężystej podpory sprężyna jest połączona z prętem i nieruchomą ścianą. Równowaga N = −kx oraz N = kp(x − δc) daje x = δc/(1 + k/kp). Przy k = 0 odzyskujemy swobodny koniec; granica bardzo dużego k prowadzi do sztywnego uchwytu.

W trybie szczeliny sztywna przeszkoda leży o g dalej niż początkowy koniec. Dla δc ≤ g pręt nie jest ściskany. Dla δc > g mamy x = g i N = −kp(δc − g). Przeszkoda przenosi wyłącznie nacisk C = −N ≥ 0. Dokładnie na progu szczelina jest zerowa, ale nacisk też wynosi zero.

Próg kontaktu przy α > 0 wynosi ΔTk = g/(αL). Dla α = 0 i dodatniej szczeliny nie istnieje skończony próg. Przy g = 0 i α = 0 końce stykają się bez nacisku w całym modelowanym zakresie.

Przekrój podajesz w mm² (1 mm² = 10⁻⁶ m²), E w GPa, k w MN/m, a α w μm/(m·K). Odczyty ε w μm/m są bezwymiarowymi odkształceniami pomnożonymi przez milion. Szczelina g jest używana tylko w trybie jednostronnego kontaktu; k tylko w trybie sprężyny.

Rysunek powiększa przesunięcia końca i podaje bieżącą skalę. Przekrój oraz długość narysowanej sprężyny są umowne. Słupki mają wspólną skalę dla trzech odkształceń w jednej próbie. Wykres naprężenia obejmuje ΔT od −50 do +50 K i ten sam warunek podparcia; punkt zaznacza bieżącą temperaturę.

Energia sprężysta pręta Up = N²/(2kp), sprężyny Us = kx²/2. Nie są one całym dostarczonym ciepłem: model nie zawiera pojemności cieplnych. W szczególności nieruchome końce nie oznaczają zerowej energii sprężystej pręta.

Założenia i granice

  • Jednorodny prosty pręt, stałe E i α, małe odkształcenia i liniowa sprężystość. W temperaturze odniesienia brak wstępnych sił i naprężeń.
  • Jednorodna temperatura, osiowe obciążenie i brak wygięcia. Opisujemy zachowanie prostej osi; nie wyznaczamy stateczności ani wyboczenia. Nie blokujemy cieplnej zmiany wymiarów poprzecznych.
  • Lewy koniec jest nieruchomy. Prawa ściana pozostaje nieruchoma i nie rozszerza się; sprężyna ma stałe k i nie zmienia własnej długości od temperatury.
  • Trwałe połączenia mogą ciągnąć i naciskać. Jednostronna przeszkoda tylko naciska; po oddzieleniu nie wywiera siły. Kontakt jest bez tarcia i bez histerezy.
  • Pomijamy plastyczność, pełzanie, rozkład temperatury i zależność parametrów od temperatury. Dane są parametrami modelu, nie doborem materiału ani oceną dopuszczalnego obciążenia rzeczywistego elementu.
  • Nie symulujemy przebiegu w czasie, ciepła dostarczonego ani drgań. Kontrola sztywnego uchwytu używa dokładnego warunku x = 0, a nie sztucznej bardzo dużej sztywności.

Sprawdź samodzielnie

Dla L = 2 m, A = 50 mm², E = 200 GPa, α = 12 μm/(m·K) i ΔT = 40 K porównaj swobodny koniec, sztywny uchwyt i sprężynę k = 5 MN/m. Następnie wybierz przeszkodę ze szczeliną 0,600 mm. Znajdź próg kontaktu i sprawdź ΔT = −20 K.

Sprawdź rozwiązanie

kp = 5 MN/m, a δc = 0,960 mm. Swobodnie: x = 0,960 mm, σ = 0. W sztywnych uchwytach: x = 0, σ = −96 MPa i N = −4800 N. Przy k = kp: x = 0,480 mm, σ = −48 MPa i N = −2400 N; εc = 480 μm/m, εs = −240 μm/m, ε = 240 μm/m. Energie pręta i sprężyny wynoszą po 0,576 J. Szczelina zamyka się przy 25 K. Przy 40 K x = 0,600 mm, N = −1800 N i σ = −36 MPa. Po ustawieniu −20 K pręt przy samej przeszkodzie skraca się o 0,480 mm, szczelina rośnie do 1,080 mm, a nacisk znika. Trwale połączony sztywny uchwyt dałby natomiast +48 MPa rozciągania. Ten sam materiał i temperatura nie wyznaczają siły bez warunku na końcu.

Podstawy fizyczne

Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.