7 materiałów wraz z podkategoriami · strona 1 z 1.
Połączenie każdej pary pomiarów łamaną pokazuje przebieg danych, ale nie jest jeszcze dopasowaniem modelu. Gdy badamy zależność liniową, szukamy jednej prostej i sprawdzamy, czy rozbieżności z pomiarami są rozsądne wobec ich niepewności.
Waga pokazuje setne części grama. Czy waży z dokładnością do setnej grama? Niekoniecznie. Liczba miejsc na wyświetlaczu mówi o rozdzielczości, ale nie opisuje wszystkich przyczyn niepewności.
Kalkulator wyświetla dziesięć cyfr. Linijka zwykle nie dostarcza informacji potrzebnej do uzasadnienia wszystkich dziesięciu. Zapis wyniku powinien pokazywać, co rzeczywiście zmierzyliśmy, a nie możliwości wyświetlacza.
Jeżeli w doświadczeniu zmienimy jednocześnie trzy rzeczy, trudno będzie powiedzieć, która odpowiada za wynik. Dobry plan nie zaczyna się od tabelki. Zaczyna się od pytania, rozpoznania zmiennych i określenia, co uznamy za informację przeczącą modelowi.
Czujnik zamienia temperaturę, siłę albo położenie na napięcie. Napięcie nie musi być proporcjonalne do mierzonej wielkości od zera. Pominięcie wyrazu wolnego może zepsuć nawet bardzo staranny pomiar.
Prędkości zwykle nie mierzymy bezpośrednio: mierzymy drogę i czas, a następnie dzielimy. Obie niepewności przechodzą na wynik. Sposób ich połączenia zależy od równania i od tego, czy wyniki wejściowe są ze sobą związane.
Pięć pomiarów czasu daje pięć nieco innych liczb. To jeszcze nie powód, aby wybrać tę, która najbardziej przypomina odpowiedź z podręcznika. Wykorzystajmy całą serię i rozróżnijmy rozrzut pojedynczych wyników od niepewności ich średniej.