7 materiałów wraz z podkategoriami · strona 1 z 1.
RSS materiałów w tej kategorii
Ten sam wybór: Teoria · Zadania.
Nie cała energia kinetyczna wiązki może utworzyć nowe cząstki. Część musi pozostać w ruchu produktów, aby zachować pęd. Wyprowadzimy próg dla nieruchomej tarczy, porównamy go ze zderzaczem i sprawdzimy, jak kąt spotkania fotonów zmienia możliwość utworzenia pary.
Dwa fotony mają osobno zerową masę, ale ich układ może mieć dodatnią masę niezmienniczą. Żeby ją obliczyć, trzeba dodać energie i wektory pędu, a dopiero potem wykonać odpowiednią operację. Ten sam rachunek pozwala znaleźć układ, w którym całkowity pęd znika.
Różni obserwatorzy podają różne odległości i odstępy czasu między zdarzeniami. Istnieje jednak wspólna wielkość, która mówi, czy zdarzenia można połączyć ruchem masywnego ciała, promieniem światła, czy żadnym sygnałem nieprzekraczającym c.
Dwa laboratoria mogą zgodnie ustalić, które detektory zarejestrowały błyski, a mimo to przypisać tym samym zdarzeniom różne miejsca i czasy. Nauczymy się przeliczać całe pary współrzędnych i sprawdzać, czy wybrane zdarzenia rzeczywiście służą do pomiaru długości.
W swobodnie spadającej kabinie puszczony przedmiot może unosić się obok nas. Czy zniknęła grawitacja? Nie. Spadamy razem. Ten prosty przykład pomaga zrozumieć, dlaczego w ogólnej teorii względności ważny jest nie tylko ruch ciała, lecz także sposób mierzenia czasu i odległości.
Przy dużych szybkościach energia kinetyczna nie jest już równa mv²/2. Energia spoczynkowa pozostaje jednak częścią tego samego bilansu. O zachowaniu energii i pędu trzeba pamiętać również przy tworzeniu i anihilacji cząstek.
Zegar poruszający się względem obserwatora nie przestaje działać poprawnie. Różnica wskazań wynika z porównania zdarzeń i układów odniesienia. Przed użyciem wzoru trzeba ustalić, które zdarzenia zaszły w jednym miejscu dla którego zegara.