9 materiałów wraz z podkategoriami · strona 1 z 1.
Promień narysowany pod kątem 30° może mieć kąt padania 30° albo 60°. Wszystko zależy od tego, do której prostej odłożono kąt. Zanim użyjemy prawa odbicia lub załamania, narysujemy normalną.
Równanie soczewki poda liczbę, ale nie pokaże, którędy biegnie światło. Wykonamy konstrukcje dla obrazu rzeczywistego i pozornego, a wynik sprawdzimy rachunkiem. Linie pomocnicze odróżnimy od promieni, które rzeczywiście opuszczają soczewkę.
Rysunek promieni ma przewidywać położenie obrazu, a pomiar je sprawdzać. Nie każdy obraz da się złapać na ekranie. Właśnie nieudana próba może pomóc rozpoznać obraz pozorny, jeśli wykluczymy błędne ustawienie.
Białe światło nie jest pojedynczą barwą, a cień nie zawsze ma ostrą krawędź. Oba spostrzeżenia można wyjaśnić, rozdzielając zjawiska widmowe od zwykłej geometrii promieni.
Soczewka skupiająca nie zawsze daje obraz rzeczywisty. Lupa jest tego codziennym przykładem. Z kolei obraz na ekranie wymaga rzeczywistego przecięcia wychodzących promieni.
Zwierciadło wklęsłe może dać powiększony obraz twarzy albo rzeczywisty, odwrócony obraz na ekranie. Nie wystarcza więc nazwa zwierciadła. Trzeba wiedzieć, gdzie stoi przedmiot względem ogniska.
Za zwykłym lustrem nie stoi drugi człowiek, choć obraz wydaje się tam znajdować. Oko przypisuje pochodzenie promieni miejscu, w którym przecinają się ich przedłużenia. Dlatego obraz nazywamy pozornym.
Soczewka o krótszej dodatniej ogniskowej silniej skupia wiązkę równoległą. Tę własność wygodnie opisuje zdolność skupiająca. Przy łączeniu cienkich soczewek dodajemy ich zdolności skupiające, a nie same ogniskowe.
Przy przejściu przez granicę dwóch ośrodków światło może zmienić kierunek i długość fali. Nie zmienia przy tym częstotliwości, jeżeli granica pozostaje nieruchoma. Żeby poprawnie opisać załamanie, trzeba też wiedzieć, od której linii mierzymy kąty.