9 materiałów wraz z podkategoriami · strona 1 z 1.
Ten sam wybór: Teoria · Zadania.
W długim przewodniku o promieniu a = 2,0 mm gęstość ma profil J(r) = J₀[1 − (r/a)²] dla r ≤ a i zero poza nim. Wektor gęstości ma wszędzie ten sam zwrot wzdłuż osi. Cały prąd to I = 6,0 A. Przyjmij symetrię osiową, stan magnetostatyczny i μ₀ = 4π·10⁻⁷ H/m.
a) Wyraź J₀ i Iwew(r) przez I i a. b) Wyznacz B wewnątrz i na zewnątrz. c) Znajdź położenie i wartość maksymalnego B oraz porównaj z B(a).
Kabel ma promienie a = 1,0 mm, b = 3,0 mm, c = 4,0 mm. Rdzeń niesie +5,0 A ku obserwatorowi, płaszcz −5,0 A w stronę przeciwną. Obie gęstości prądu są jednorodne. Model jest niemagnetyczny, nieskończenie długi i magnetostatyczny; μ₀ = 4π·10⁻⁷ H/m.
a) Znajdź objętą część prądu powrotnego oraz B przy r = 3,50 mm. b) Oblicz B przy 0,50 mm, 2,0 mm i 5,0 mm. c) Sprawdź ciągłość na b i c. Dlaczego z zerowego prądu netto można tu wywnioskować zerowe B?
Bardzo długi, niemagnetyczny przewodnik o promieniu a = 2,0 mm niesie prąd stały I = 8,0 A równomiernie rozłożony w przekroju, w dodatnim kierunku z. Pomijamy końce oraz inne źródła; μ₀ = 4π·10⁻⁷ H/m.
a) Znajdź J i prądy objęte okręgami o promieniach 0,50 mm, 2,0 mm i 4,0 mm. b) Oblicz B i zwrot obiegu widziany od strony dodatniej osi z. c) Wyjaśnij błąd użycia całego I przy 0,50 mm.
Długa zwojnica powietrzna ma 1000 zwojów na długości 0,50 m. Płynie przez nią prąd 0,20 A. Oblicz indukcję w jej wnętrzu z dala od końców. Przyjmij μ₀ = 4π · 10⁻⁷ T·m/A.
W bardzo długim cienkim przewodzie płynie prąd 5,0 A. Oblicz indukcję pola w powietrzu w odległości 2,0 cm od osi przewodu i porównaj ją z indukcją w odległości 4,0 cm. Przyjmij μ₀ = 4π · 10⁻⁷ T·m/A i pomiń inne pola.
Przy niezmiennym położeniu przewodnika odwrócono prąd. Jak zmienia się wkład pola wytwarzanego przez przewodnik? Dlaczego igła nie musi obrócić się dokładnie o 180°?
Dalsze części: b) Porównaj kierunki dla równych prostopadłych pól: Ziemi na północ i przewodu najpierw na wschód, potem na zachód. c) Jaki warunek przybliżałby zmianę kierunku igły do 180°?
Uczeń twierdzi, że pole magnetyczne Ziemi odgina tak samo protony wiatru słonecznego i fotony światła. Wskaż błąd.
Dalsze części: b) Czy proton lecący dokładnie wzdłuż pola musi być odchylany przez samo pole magnetyczne? c) Czy brak odgięcia fotonu oznacza, że atmosfera nie może oddziaływać ze światłem?
Igła kompasu odchyla się przy włączeniu prądu w pobliskim prostym przewodzie. Co stanie się z wkładem pola przewodu po odwróceniu prądu?
Dalsze części: b) Przyjmij równe wkłady: pole Ziemi na północ, przewodu na wschód. Podaj kierunek przed odwróceniem i po nim. c) Czy w tym przykładzie zmiana kierunku wynosi 180°?
Sztabkę magnetyczną przecięto na pół. Czy jedna część ma tylko N, a druga tylko S? Opisz wynik.
Dalsze części: b) Przyjmij sztabkę namagnesowaną wzdłuż długości, z N po lewej i S po prawej. Jakie bieguny pojawią się na powierzchniach poprzecznego przecięcia? c) Czy można powtarzać cięcie, aby w tym modelu uzyskać pojedynczy biegun?