10 materiałów wraz z podkategoriami · strona 1 z 2.
RSS materiałów w tej kategorii
Ten sam wybór: Teoria · Zadania.
Samolot może mieć po kolejnych sekundach od startu szybkości 1, 2 i 3 m/s. Gdyby taki przyrost o 1 m/s w każdej sekundzie utrzymywał się przez minutę, osiągnąłby 60 m/s. To przykład modelu ze stałym przyspieszeniem, a nie obietnica rzeczywistego przebiegu każdego startu.
W ruchu jednostajnym prostoliniowym prędkość ma stałą wartość, kierunek i zwrot. Tor jest prostą, a w równych przedziałach czasu ciało przebywa jednakowe drogi. Przyspieszenie wynosi zero.
Kinematyka opisuje ruch ciał: ich położenie, prędkość i przyspieszenie. Na tym etapie nie pytamy jeszcze, jakie oddziaływania powodują określoną zmianę ruchu.
W ruchu jednostajnym po okręgu ciało porusza się po torze o stałym promieniu r i ma stałą wartość prędkości v, czyli szybkość. Wektor prędkości nie jest stały: w każdym punkcie jest styczny do okręgu i zmienia kierunek. Dlatego taki ruch ma niezerowe przyspieszenie. Słowo „jednostajny” nie oznacza tutaj zerowego przyspieszenia.
Przyspieszający pojazd na zakręcie zmienia nie tylko kierunek ruchu, lecz także szybkość. Jeden wzór v²/r opisuje tylko pierwszą z tych zmian. Do pełnego przyspieszenia potrzebna jest druga, styczna składowa.
Ta sama osoba siedzi względem wagonu i porusza się względem peronu. Zmiana układu odniesienia nie zmienia zdarzenia, lecz zmienia liczby opisujące położenie i prędkość. Prędkość względna upraszcza wiele zadań o spotkaniu.
Prędkość wskazuje zwrot ruchu, a przyspieszenie opisuje zmianę prędkości. Zobacz animację, porównaj cztery kombinacje zwrotów i sprawdź, dlaczego dodatnie przyspieszenie może oznaczać zwalnianie.
Stałe ujemne przyspieszenie nie oznacza hamowania przez cały czas. Ciało może najpierw zwalniać, zawrócić i potem rozpędzać się w przeciwnym zwrocie. Wykres pozwala oddzielić te etapy bez zgadywania znaków we wzorach.