v2.0.9817.20094
Fizyka dla każdego

Promieniowanie cieplne i radiometria · wirtualne doświadczenie

Widmo Plancka: pasmo, emisja i odbite otoczenie

Porównaj widmo na mikrometr i na teraherc. Wybierz pasmo, oddziel emisję ciała szarego od odbicia tła i oblicz moc oraz strumień fotonów.

Najpierw przewidź

Czy zmniejszenie emisyjności musi zmniejszyć cały odczyt? Przewidź wynik dla źródła cieplejszego i chłodniejszego od otoczenia, a potem sprawdź dwa opisy tego samego pasma.

Przykład bez sterowania: dla źródła 500 K, czarnego otoczenia 300 K, ε = 0,60 oraz pasma 8–12 µm radiancja emisji własnej wynosi około 173,899813 W/(m²·sr), a odbicia 15,400170 W/(m²·sr). Przy G = 10⁻⁶ m²·sr i τ = 0,80 moc po optyce wynosi 151,439986 µW; różnica względem czarnego tła wynosi 120,639647 µW. Do idealnego detektora dociera około 7,445878·10¹⁵ fotonów/s. To samo pasmo w częstotliwości ma granice 24,982705–37,474057 THz.

Ustaw doświadczenie

Porównaj swoje próby

Zapisz ustawienia i odczyty, zmień jeden parametr i zapisz kolejną próbę. To wyniki modelu. Tabela pozostaje na tej stronie do jej zamknięcia; możesz pobrać ją jako CSV. Wyczyszczenie tabeli możesz cofnąć do chwili zapisania nowej próby.

Brak zapisanych prób. Możesz porównać do 20 prób.

Jak działa ten model?

Bλ jest radiancją ciała czarnego na jednostkę długości fali i kąta bryłowego; Bν opisuje ją na jednostkę częstotliwości. Bλ = 2hc²/[λ⁵(exp(hc/λkT) − 1)], Bν = 2hν³/[c²(exp(hν/kT) − 1)]. Wartości na wykresach przeliczono na µm i THz. Lλ i Lν oznaczają sumę emisji szarej powierzchni i odbicia otoczenia, nie samo czarne widmo B.

Zmiana osi wymaga zmiany gęstości: Bλ dλ = Bν |dν|, a |dν/dλ| = c/λ² dla λ w metrach i ν w hercach. Dlatego maksimum Bλ nie przypada na falę c/νmax. Granice tego samego pasma zamieniają kolejność: [λ₁, λ₂] odpowiada [c/λ₂, c/λ₁]. Odczyty maksimów dotyczą osobno czarnego widma źródła, nie sumy dwóch temperatur.

Oś pozioma w obu panelach jest logarytmiczna. Pionowy cień oznacza tylko wybrane granice, a jego geometryczne pole nie jest mocą. Całki są liczone oddzielnie z odpowiednią miarą. Każdy panel ma własną skalę pionową podaną u góry; nie porównuj samych wysokości ani pól między panelami. Rysunek pokazuje skończony zakres widma, a bilans Stefana–Boltzmanna obejmuje całe widmo.

Nieprzezroczysta szara powierzchnia emituje εB(Tₛ) i odbija (1 − ε)B(T_b), gdy otacza ją izotropowe czarne promieniowanie. Suma wychodząca L = εB(Tₛ) + (1 − ε)B(T_b). Emisyjność 0% usuwa emisję własną, ale nie odbicie. Przy Tₛ = T_b suma jest czarnym widmem niezależnie od emisyjności. Przy źródle chłodniejszym od tła zmniejszenie ε zwiększa całą radiancję wychodzącą.

G = 10⁻⁶ m²·sr jest ustaloną geometryczną zdolnością zbierania, zawierającą rzut cosθ. Źródło wypełnia pole widzenia. Transmitancja optyki τ = 0,80 jest stała w wybranym paśmie i zerowa poza nim. Moc po optyce to Gτ∫Lλdλ. Nie dodajemy π: całkę po wybranych kierunkach uwzględnia już G. Emitancja całej półsfery czarnej powierzchni jest inną wielkością: Mλ = πBλ.

Różnica względem czarnego odniesienia o T_b to ΔP = Gτε∫[Bλ(Tₛ) − Bλ(T_b)]dλ. Dla chłodniejszego źródła jest ujemna, chociaż wychodząca moc i liczba fotonów są dodatnie. Ostatni odczyt εσ(Tₛ⁴ − T_b⁴) opisuje bilans całego widma na jednostkę powierzchni, w W/m², a nie pasmową moc detektora.

Strumień docierających fotonów to Gτ∫Lλλ/(hc)dλ. Jest to liczba fotonów za optyką na sekundę, nie liczba elektronicznych zliczeń. Model nie zakłada wydajności kwantowej ani wzmocnienia elektroniki. Średnia energia docierającego fotonu wynosi moc/strumień fotonów; w szerokim paśmie nie musi być energią fotonu w środku filtra.

Zapisz w notatniku trzy próby z zadania poniżej. Sprawdź też emisyjność 0%, 100%, zamienione granice filtra oraz pasmo o zerowej szerokości. Równe granice dają zero mocy w paśmie, lecz nie zerowe całkowite promieniowanie powierzchni. Niepełna transmisja, stała emisyjność i model tła są przyjętymi założeniami, a nie kalibracją rzeczywistej kamery.

Założenia i granice

  • Promieniowanie cieplne w równowadze, dodatnie temperatury bezwzględne, próżnia i pole dalekie. Brak laserów, linii emisyjnych i wymiany w polu bliskim. h, c i k są dokładnymi stałymi definiującymi SI; σ jest obliczana z tych stałych.
  • Powierzchnia jest jednorodna, nieprzezroczysta, szara i rozpraszająca; emisyjność nie zależy od kierunku ani długości fali w całym widmie, także poza wybranym pasmem. Ten dodatkowy warunek jest potrzebny do odczytu całkowitego bilansu εσ(Tₛ⁴ − T_b⁴). Czarne otoczenie jest izotropowe. Zależność ε od λ, niejednorodne odbicia lub transmisja przez próbkę wymagają innego modelu.
  • Źródło wypełnia pole widzenia; G i τ są znane i stałe w paśmie. Pomijamy własną emisję optyki, absorpcję drogi i szum. Model nie odtwarza automatycznie wskazania konkretnego termometru lub fotodiody.
  • Całkowanie złożoną metodą Simpsona używa 512 podprzedziałów w logarytmie długości fali i właściwego jakobianu. Kontrole obejmują 250–8000 K oraz 0,10–20,00 µm. Dokładność numeryczna nie jest niepewnością pomiaru.
  • Maksima Bλ i Bν odnoszą się do czarnego źródła o Tₛ. Suma widm źródła i odbitego otoczenia może mieć inne maksimum. Skale pionowe dopasowują się osobno, a zakres osi poziomych jest stały.

Sprawdź samodzielnie

Ustaw ε = 60% i pasmo 8–12 µm. Porównaj (Tₛ, T_b) = (500 K, 300 K), (300 K, 500 K) i (300 K, 300 K). Przed odczytem przewidź znaki różnicy względem tła oraz to, czy moc wychodząca może zniknąć. Potem ustaw ε = 0% i wyjaśnij, które odczyty pozostają niezerowe.

Sprawdź rozwiązanie

Różnica względem czarnego tła wynosi kolejno około +120,639647 µW, −120,639647 µW i 0 µW. Całe moce za optyką wynoszą odpowiednio 151,439986 µW, 111,226771 µW i 30,800339 µW. We wszystkich trzech próbach docierają fotony. Przy ε = 0% znika emisja własna, różnica względem tła i bilans wymiany, lecz pozostaje odbite tło: moc i strumień fotonów nie są zerowe dla niepustego pasma.

Podstawy fizyczne

Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.