Najpierw przewidź
Czy zmniejszenie emisyjności musi zmniejszyć cały odczyt? Przewidź wynik dla źródła cieplejszego i chłodniejszego od otoczenia, a potem sprawdź dwa opisy tego samego pasma.
Przykład bez sterowania: dla źródła 500 K, czarnego otoczenia 300 K, ε = 0,60 oraz pasma 8–12 µm radiancja emisji własnej wynosi około 173,899813 W/(m²·sr), a odbicia 15,400170 W/(m²·sr). Przy G = 10⁻⁶ m²·sr i τ = 0,80 moc po optyce wynosi 151,439986 µW; różnica względem czarnego tła wynosi 120,639647 µW. Do idealnego detektora dociera około 7,445878·10¹⁵ fotonów/s. To samo pasmo w częstotliwości ma granice 24,982705–37,474057 THz.
Odczyty modelu
Porównaj swoje próby
Zapisz ustawienia i odczyty, zmień jeden parametr i zapisz kolejną próbę. To wyniki modelu. Tabela pozostaje na tej stronie do jej zamknięcia; możesz pobrać ją jako CSV. Wyczyszczenie tabeli możesz cofnąć do chwili zapisania nowej próby.
Brak zapisanych prób. Możesz porównać do 20 prób.
| Próba | Ustawienia | Odczyty |
|---|
Jak działa ten model?
Bλ jest radiancją ciała czarnego na jednostkę długości fali i kąta bryłowego; Bν opisuje ją na jednostkę częstotliwości. Bλ = 2hc²/[λ⁵(exp(hc/λkT) − 1)], Bν = 2hν³/[c²(exp(hν/kT) − 1)]. Wartości na wykresach przeliczono na µm i THz. Lλ i Lν oznaczają sumę emisji szarej powierzchni i odbicia otoczenia, nie samo czarne widmo B.
Zmiana osi wymaga zmiany gęstości: Bλ dλ = Bν |dν|, a |dν/dλ| = c/λ² dla λ w metrach i ν w hercach. Dlatego maksimum Bλ nie przypada na falę c/νmax. Granice tego samego pasma zamieniają kolejność: [λ₁, λ₂] odpowiada [c/λ₂, c/λ₁]. Odczyty maksimów dotyczą osobno czarnego widma źródła, nie sumy dwóch temperatur.
Oś pozioma w obu panelach jest logarytmiczna. Pionowy cień oznacza tylko wybrane granice, a jego geometryczne pole nie jest mocą. Całki są liczone oddzielnie z odpowiednią miarą. Każdy panel ma własną skalę pionową podaną u góry; nie porównuj samych wysokości ani pól między panelami. Rysunek pokazuje skończony zakres widma, a bilans Stefana–Boltzmanna obejmuje całe widmo.
Nieprzezroczysta szara powierzchnia emituje εB(Tₛ) i odbija (1 − ε)B(T_b), gdy otacza ją izotropowe czarne promieniowanie. Suma wychodząca L = εB(Tₛ) + (1 − ε)B(T_b). Emisyjność 0% usuwa emisję własną, ale nie odbicie. Przy Tₛ = T_b suma jest czarnym widmem niezależnie od emisyjności. Przy źródle chłodniejszym od tła zmniejszenie ε zwiększa całą radiancję wychodzącą.
G = 10⁻⁶ m²·sr jest ustaloną geometryczną zdolnością zbierania, zawierającą rzut cosθ. Źródło wypełnia pole widzenia. Transmitancja optyki τ = 0,80 jest stała w wybranym paśmie i zerowa poza nim. Moc po optyce to Gτ∫Lλdλ. Nie dodajemy π: całkę po wybranych kierunkach uwzględnia już G. Emitancja całej półsfery czarnej powierzchni jest inną wielkością: Mλ = πBλ.
Różnica względem czarnego odniesienia o T_b to ΔP = Gτε∫[Bλ(Tₛ) − Bλ(T_b)]dλ. Dla chłodniejszego źródła jest ujemna, chociaż wychodząca moc i liczba fotonów są dodatnie. Ostatni odczyt εσ(Tₛ⁴ − T_b⁴) opisuje bilans całego widma na jednostkę powierzchni, w W/m², a nie pasmową moc detektora.
Strumień docierających fotonów to Gτ∫Lλλ/(hc)dλ. Jest to liczba fotonów za optyką na sekundę, nie liczba elektronicznych zliczeń. Model nie zakłada wydajności kwantowej ani wzmocnienia elektroniki. Średnia energia docierającego fotonu wynosi moc/strumień fotonów; w szerokim paśmie nie musi być energią fotonu w środku filtra.
Zapisz w notatniku trzy próby z zadania poniżej. Sprawdź też emisyjność 0%, 100%, zamienione granice filtra oraz pasmo o zerowej szerokości. Równe granice dają zero mocy w paśmie, lecz nie zerowe całkowite promieniowanie powierzchni. Niepełna transmisja, stała emisyjność i model tła są przyjętymi założeniami, a nie kalibracją rzeczywistej kamery.
Założenia i granice
- Promieniowanie cieplne w równowadze, dodatnie temperatury bezwzględne, próżnia i pole dalekie. Brak laserów, linii emisyjnych i wymiany w polu bliskim. h, c i k są dokładnymi stałymi definiującymi SI; σ jest obliczana z tych stałych.
- Powierzchnia jest jednorodna, nieprzezroczysta, szara i rozpraszająca; emisyjność nie zależy od kierunku ani długości fali w całym widmie, także poza wybranym pasmem. Ten dodatkowy warunek jest potrzebny do odczytu całkowitego bilansu εσ(Tₛ⁴ − T_b⁴). Czarne otoczenie jest izotropowe. Zależność ε od λ, niejednorodne odbicia lub transmisja przez próbkę wymagają innego modelu.
- Źródło wypełnia pole widzenia; G i τ są znane i stałe w paśmie. Pomijamy własną emisję optyki, absorpcję drogi i szum. Model nie odtwarza automatycznie wskazania konkretnego termometru lub fotodiody.
- Całkowanie złożoną metodą Simpsona używa 512 podprzedziałów w logarytmie długości fali i właściwego jakobianu. Kontrole obejmują 250–8000 K oraz 0,10–20,00 µm. Dokładność numeryczna nie jest niepewnością pomiaru.
- Maksima Bλ i Bν odnoszą się do czarnego źródła o Tₛ. Suma widm źródła i odbitego otoczenia może mieć inne maksimum. Skale pionowe dopasowują się osobno, a zakres osi poziomych jest stały.
Sprawdź samodzielnie
Ustaw ε = 60% i pasmo 8–12 µm. Porównaj (Tₛ, T_b) = (500 K, 300 K), (300 K, 500 K) i (300 K, 300 K). Przed odczytem przewidź znaki różnicy względem tła oraz to, czy moc wychodząca może zniknąć. Potem ustaw ε = 0% i wyjaśnij, które odczyty pozostają niezerowe.
Sprawdź rozwiązanie
Różnica względem czarnego tła wynosi kolejno około +120,639647 µW, −120,639647 µW i 0 µW. Całe moce za optyką wynoszą odpowiednio 151,439986 µW, 111,226771 µW i 30,800339 µW. We wszystkich trzech próbach docierają fotony. Przy ε = 0% znika emisja własna, różnica względem tła i bilans wymiany, lecz pozostaje odbite tło: moc i strumień fotonów nie są zerowe dla niepustego pasma.