Interferencja, dyfrakcja i polaryzacja światła

Na drugi idealny polaryzator pada światło liniowo spolaryzowane o natężeniu I₁. Kąt między kierunkiem polaryzacji a osią drugiego filtru wynosi 60°. Podaj I₂/I₁.

Dwie fale odbite mają amplitudy 3 i 1 w tych samych jednostkach. Różnica faz wynosi π. Znajdź amplitudę sumy i stosunek natężenia do natężenia silniejszego wkładu.

Fale odbite od obu granic warstwy zmieniają fazę o π. Dodatkowa droga optyczna wynosi jedną długość fali w próżni. Czy wkłady są zgodne czy przeciwne w fazie?

Cienka warstwa n=1,40 jest otoczona powietrzem. Światło pada prostopadle, λ₀=560 nm. Wyznacz najmniejszą dodatnią grubość dającą maksimum odbicia.

Na parę idealnych skrzyżowanych polaryzatorów pada światło niespolaryzowane o natężeniu I₀. Między nimi umieszczamy trzeci polaryzator, którego oś tworzy kąt 45° z każdą z pozostałych osi. Jaka część natężenia wejściowego przejdzie przez cały układ po tej zmianie?

Na dwa idealne polaryzatory liniowe pada światło całkowicie niespolaryzowane o natężeniu 80 W/m². Osie transmisji filtrów tworzą kąt 60°. Oblicz natężenie po pierwszym i po drugim filtrze. Pomiń wszystkie inne straty.

Siatka ma 500 linii na milimetr. Pada na nią prostopadle światło o długości fali 600 nm. Wyznacz najwyższy możliwy rząd głównego maksimum, jego kąt oraz liczbę możliwych kierunków głównych maksimów łącznie z centralnym. Pomiń wygaszanie rzędów przez szerokość szczelin.

Światło o długości fali 500 nm pada prostopadle na pojedynczą szczelinę szerokości 0,10 mm. Ekran znajduje się 2,0 m dalej. Oblicz szerokość maksimum centralnego między pierwszymi minimami. Przyjmij dalekie pole i małe kąty.

W doświadczeniu z dwiema wąskimi szczelinami oddalonymi o 0,20 mm sąsiednie jasne prążki na ekranie leżą co 3,0 mm. Ekran znajduje się 1,2 m od szczelin. Wyznacz długość fali w przybliżeniu małych kątów. Szczeliny są oświetlone spójnie i w tej samej fazie.

Dwie spójnie i zgodnie w fazie oświetlone szczeliny są oddalone o 0,30 mm. Długość fali wynosi 600 nm, a odległość ekranu 2,0 m. Oblicz odstęp sąsiednich jasnych prążków oraz odległość maksimum trzeciego rzędu od centralnego. Przyjmij małe kąty i pomiń obwiednię dyfrakcyjną.