6 materiałów wraz z podkategoriami · strona 1 z 1.
Gwiazda może zmieniać położenie na niebie bardzo powoli, a mimo to szybko się poruszać. Składową prędkości wzdłuż linii widzenia wyznaczamy z przesunięcia znanych linii widmowych. Nie jest to automatycznie cała prędkość przestrzenna.
Widmo potrafi powiedzieć o źródle więcej niż jego zdjęcie. Charakterystyczny układ linii pozwala rozpoznawać skład materii, a przesunięcie całego układu — jej ruch. Pojedyncza ciemna kreska zwykle nie wystarcza do pewnej identyfikacji.
Niewielka gorąca gwiazda może emitować tyle samo mocy co duża chłodna. Temperatura decyduje o promieniowaniu z jednostki powierzchni, ale powierzchnia także ma znaczenie. Te dwa wpływy trzeba uwzględnić jednocześnie.
W codziennych oznaczeniach niebieski bywa kolorem zimna, a czerwony ciepła. Dla promieniowania cieplnego ta intuicja zawodzi. Wyższa temperatura przesuwa maksimum widma ku krótszym falom.
Gwiazda o wielkości 1 mag jest jaśniejsza od gwiazdy o wielkości 4 mag. Skala biegnie więc przeciwnie do potocznej intuicji. Co więcej, różnica trzech magnitudo nie oznacza trzy razy większego strumienia.
Jasny punkt na niebie nie musi być wyjątkowo silnym źródłem światła. Może po prostu leżeć blisko. Aby porównywać gwiazdy, rozdzielamy całkowitą moc ich promieniowania od mocy przypadającej na metr kwadratowy u obserwatora.