Przeglądaj wiadomości i opracowania według daty publikacji.
Materiały: 1013 · strona 63 z 85.
W bardzo długim cienkim przewodzie płynie prąd 5,0 A. Oblicz indukcję pola w powietrzu w odległości 2,0 cm od osi przewodu i porównaj ją z indukcją w odległości 4,0 cm. Przyjmij μ₀ = 4π · 10⁻⁷ T·m/A i pomiń inne pola.
Prąd wytwarza pole magnetyczne, ale kształt przewodnika wpływa na rozkład tego pola. Wokół długiego prostego przewodu linie pola tworzą okręgi. Wewnątrz długiej zwojnicy pole jest w przybliżeniu jednorodne i skierowane wzdłuż jej osi.
Odcinek przewodnika długości 0,50 m z prądem 2,0 A tworzy kąt 30° z kierunkiem jednorodnego pola o indukcji 0,80 T. Oblicz siłę magnetyczną oraz jej największą możliwą wartość przy zmianie samego ustawienia przewodnika.
Prosty odcinek przewodnika długości 25 cm leży poziomo na kartce. Płynie przez niego umowny prąd 3 A w prawo. Jednorodne pole o indukcji 0,40 T jest skierowane prostopadle w głąb kartki. Oblicz wartość i określ zwrot siły magnetycznej na ten odcinek.
Przewodnik z prądem może być odchylany przez zewnętrzne pole magnetyczne. Wartość siły zależy nie tylko od natężenia prądu i indukcji pola, lecz także od ustawienia przewodnika. Przewód równoległy do pola i przewód prostopadły do pola to dwa różne przypadki.
Dwa produkty rozpadu spoczywającego jądra mają masy 4\,\mathrm{u} i 206\,\mathrm{u}. W modelu nierelatywistycznym wyznacz stosunek wartości prędkości lżejszego produktu do cięższego oraz analogiczny stosunek energii kinetycznych. Czy do obliczenia tych stosunków potrzebujesz Q?
W dwuciałowym rozpadzie spoczywającego jądra cząstka o masie 4\,\mathrm{u} ma energię kinetyczną 4,800 MeV. Jądro potomne ma masę 200\,\mathrm{u}. Oblicz jego energię odrzutu i całe Q. Przyjmij model nierelatywistyczny bez wzbudzeń i dodatkowych produktów.
Spoczywające jądro w modelowym rozpadzie dwuciałowym uwalnia Q=5{,}40\,\mathrm{MeV}. Masy produktów przyjmij jako m=4\,\mathrm{u} i M=206\,\mathrm{u}. Oblicz energie kinetyczne w przybliżeniu nierelatywistycznym. Produkty nie pozostają wzbudzone i nie emitują dodatkowego fotonu.
Cząstka alfa zabiera prawie całą energię przemiany, ale nie całą. Pozostała część przypada na odrzut jądra, nawet jeśli tego ruchu nie obserwujemy.
Modelowy izotop ma aktywność 100 Bq. W rozpatrywanej linii emituje średnio 0,80 fotonu na przemianę. Wydajność rejestracji jednego wyemitowanego fotonu tej linii, wraz z geometrią, wynosi 0,25. Ile impulsów tej linii na sekundę oczekujemy po odjęciu tła? Pomiń pozostałe linie, czas martwy i nakładanie impulsów.
Dwa krótkie pomiary, wykonane w odstępie 1800 s, dały częstości całkowite 45 i 15 impulsów na sekundę. Stałe tło wynosi 5 impulsów na sekundę. Dla jednego izotopu i niezmienionej wydajności wyznacz okres połowiczny. Pomiń aktywność produktów, czas martwy i fluktuacje.
Zapis symulacji zawiera 1800 impulsów źródła z tłem w ciągu 300 s. Osobny pomiar tła dał 240 impulsów w ciągu 120 s. Efektywna wydajność wynosi 0,20. Oszacuj stałą aktywność źródła, pomijając czas martwy i fluktuacje.
