Przeglądaj wiadomości i opracowania według daty publikacji.
Materiały: 1013 · strona 27 z 85.
Szkolny spektroskop pokazuje kilka jasnych linii z nieznanego źródła. Czy można przypisać pierwiastek wyłącznie na podstawie ogólnego koloru lampy? Jak porównać wynik rzetelniej?
Dalsze części: b) Co trzeba skalibrować przed porównaniem z tablicą linii? c) Dlaczego dwie bliskie linie mogą wyglądać jak jedna?
Na drugi idealny polaryzator pada światło liniowo spolaryzowane o natężeniu I₁. Kąt między kierunkiem polaryzacji a osią drugiego filtru wynosi 60°. Podaj I₂/I₁.
Dalsze części: b) Jakie natężenie względne otrzymamy przy 30°? c) Jaki ułamek pierwotnego natężenia dałyby dwa idealne polaryzatory pod 60° dla początkowo niespolaryzowanego światła?
Na modelowym wykresie mikrofonu pięć pełnych okresów mieści się w 0,010 s. Oblicz T i f.
Dalsze części: b) Jaki czas zajmuje 10 pełnych cykli? c) Jaki wynik otrzymano by błędnie, uznając pięć maksimów za pięć okresów, jeśli odstęp pierwszego i piątego wynosi 8 ms?
Jeden detektor może pokazywać amplitudę w czasie, drugi rozkład położeń jasnych prążków. Oba obrazy odnoszą się do fal, lecz ich osie i interpretacje są inne. W doświadczeniu trzeba zapisać, co jest naprawdę obserwowane.
Badamy przejście światła z przezroczystego materiału do powietrza. W modelowym doświadczeniu kąt graniczny wynosi αgr = 45°. Jest to kąt padania mierzony wewnątrz materiału, od normalnej do płaskiej powierzchni.
a) Wyznacz współczynnik załamania n materiału. Zacznij od prawa załamania i wyjaśnij, skąd bierze się wzór na n.
b) Czy przy padaniu pod kątem 50° od strony materiału wystąpi całkowite wewnętrzne odbicie? Jaki będzie kąt odbicia?
c) Odwracamy kierunek przejścia: światło pada z powietrza do tego materiału. Czy zwiększając kąt padania, możemy wywołać całkowite wewnętrzne odbicie na tej samej granicy? Wyjaśnij wynik za pomocą równania i rysunku promieni.
Przyjmij npow = 1, sin 45° ≈ 0,7071 i sin 50° ≈ 0,7660. Traktujemy 45° jako dane modelowe; w rzeczywistym pomiarze trzeba również określić niepewność odczytu kąta.
Promień pada pod kątem 20° do płaskiej powierzchni lustra. Podaj kąt padania liczony od normalnej i kąt odbicia.
Dalsze części: b) Jaki kąt tworzy odbity promień z powierzchnią? c) Co się zmieni, gdy kąt do powierzchni wzrośnie do 30°?
Modelowy pomiar cienkiej soczewki skupiającej dał x=30 cm i y=60 cm. Oblicz f. Obraz jest rzeczywisty, a obie podane odległości dodatnie w przyjętej konwencji.
Dalsze części: b) Jakie y przewidujemy dla x=40 cm? c) Co stanie się z obrazem przy x=10 cm w modelu cienkiej soczewki?
Rysunek promieni ma przewidywać położenie obrazu, a pomiar je sprawdzać. Nie każdy obraz da się złapać na ekranie. Właśnie nieudana próba może pomóc rozpoznać obraz pozorny, jeśli wykluczymy błędne ustawienie.
Przy niezmiennym położeniu przewodnika odwrócono prąd. Jak zmienia się wkład pola wytwarzanego przez przewodnik? Dlaczego igła nie musi obrócić się dokładnie o 180°?
Dalsze części: b) Porównaj kierunki dla równych prostopadłych pól: Ziemi na północ i przewodu najpierw na wschód, potem na zachód. c) Jaki warunek przybliżałby zmianę kierunku igły do 180°?
Cewka ma 200 zwojów. Strumień przez każdy wzrasta równomiernie o 0,0003 Wb w 0,10 s. Oblicz wartość średniej siły elektromotorycznej.
Dalsze części: b) Jaka średnia wartość powstanie dla tej samej zmiany w 0,05 s? c) Porównaj wartości całki napięcia po czasie w obu przypadkach.
Magnes zatrzymano wewnątrz nieruchomej cewki. Strumień jest niezerowy, ale stały. Czy samo to podtrzymuje siłę elektromotoryczną indukcji?
Dalsze części: b) Czy obrót nieruchomej względem środka magnesu cewki może zmienić wynik? c) Jak odróżnić brak napięcia od odłączonego miernika?
Kompas pokazuje lokalny kierunek pola, a nie tor lecącej cząstki. Z kolei napięcie w cewce zależy od zmiany strumienia pola, nie od samej obecności magnesu. Te dwa doświadczenia warto przeprowadzić oddzielnie.
