Przeglądaj wiadomości i opracowania według daty publikacji.
Materiały: 1013 · strona 69 z 85.
Znając rzeczywistą moc źródła i jego jasność obserwowaną, można oszacować odległość. W skali magnitudo tę samą zależność zapisujemy jako moduł odległości. Osłabienie światła przez pył jest jednak dodatkową niewiadomą.
Dwie gwiazdy tworzą w teleskopie jedno rozmyte maksimum, ponieważ układ w danych warunkach ich nie rozdziela. Czy samo czterokrotne powiększenie tego samego zarejestrowanego obrazu gwarantuje ich rozdzielenie? Wyjaśnij.
W idealnym pomiarze zarejestrowano 2500 fotonów źródła. Pomijamy tło i szum detektora, przyjmując S/N≈√N. Oblicz S/N oraz oczekiwaną wartość po czterokrotnym wydłużeniu ekspozycji przy stałym strumieniu.
Idealna kołowa apertura ma D=0,20 m. Dla λ=500 nm oblicz kąt Rayleigha θ=1,22λ/D w radianach i sekundach kątowych. Przyjmij 1 rad=206 265 sekund kątowych.
Dwa idealne teleskopy mają nieprzesłonięte apertury 10 cm i 30 cm oraz jednakową sprawność. Obserwują to samo punktowe źródło w tym samym paśmie. Ile razy więcej fotonów zbierze większy w tym samym czasie? Jaki czas zastąpi 90 s mniejszego, aby zebrać tę samą liczbę fotonów?
Duże powiększenie nie tworzy szczegółów, których układ optyczny nie rozdzielił. Dwa podstawowe zadania teleskopu to zebranie dostatecznej ilości światła oraz rozróżnienie bliskich kierunków na niebie. Oba zależą od apertury, lecz na różne sposoby.
Gwiazda ma planetę, lecz jej orbita jest oglądana prawie z góry, wzdłuż osi prostopadłej do płaszczyzny orbity. Czy musimy obserwować tranzyty? Czy ich brak obala istnienie planety?
Gwiazda z planetą i nierozdzielony towarzysz dają jednakowe strumienie poza tranzytem. Podczas tranzytu strumień całego obrazu maleje o 0,5%. Dla jednolicie jasnej tarczy i pełnego nałożenia planety oblicz prawdziwą głębokość względem samej gwiazdy z planetą oraz R_p/R_s.
Środki trzech kolejnych tranzytów zanotowano w chwilach 2,0; 5,5; 9,0 doby od początku obserwacji. Wiadomo, że żadnego tranzytu nie pominięto. Wyznacz okres i chwilę następnego środka tranzytu w tym modelu.
Podczas pełnego nałożenia ciemnej planety na jednolicie jasną tarczę gwiazdy strumień spada o 4%. Promień gwiazdy wynosi 500 000 km. Brak dodatkowego światła. Oblicz stosunek promieni i promień planety.
Planety nie zawsze trzeba zobaczyć oddzielnie od gwiazdy. Czasem zdradza ją niewielki, powtarzalny spadek odbieranego światła. Zanim przeliczymy taki spadek na rozmiar planety, trzeba jasno określić model przesłaniania.
Dla podwójnego układu o kołowych orbitach pomiar wyznaczył (M₁+M₂)sin³i=2,0 jednostki masy. Z niezależnej obserwacji wiadomo, że i=30°. Wyznacz rzeczywistą sumę mas. Przyjmij sin30°=0,5.
