Przeglądaj wiadomości i opracowania według daty publikacji.
Materiały: 1013 · strona 20 z 85.
W jednorodnym obszarze potencjał nie zależy od y, a dla x=0,2,4 cm wynosi 12,8,4 V. Narysuj linie jednakowego potencjału i cztery linie pola. Podaj E i kierunek siły na elektron.
Dalsze części: b) Jak zmienią się E i jego zwrot po dodaniu 10 V do wszystkich wartości? c) Jakie E otrzymamy po podwojeniu odległości między tymi samymi poziomami?
Linia jednakowego potencjału nie jest linią pola. Pierwsza łączy punkty o tej samej wartości liczby, druga pokazuje kierunek siły na dodatni ładunek próbny. Na mapie wykorzystamy obie, nie mieszając ich zwrotów.
Światło biegnie ze szkła o współczynniku załamania n₁ = 1,5 do powietrza, dla którego przyjmujemy n₂ = 1. Na granicę pada pod kątem α = 50° do normalnej. Normalna to prosta prostopadła do granicy ośrodków. Uczeń narysował w powietrzu promień załamany pod kątem β = 70°.
a) Sprawdź za pomocą prawa załamania, czy narysowany przez ucznia promień może istnieć. Popraw rysunek i zaznacz kąt odbicia α′.
b) Zmniejszamy kąt padania do 30°, nie zmieniając ośrodków. Oblicz kąt załamania i narysuj nowy bieg światła.
c) Czy wynik sin β = 1,149 można zaokrąglić do 1 i przyjąć β = 90°? Uzasadnij odpowiedź.
Przyjmij sin 50° ≈ 0,7660 oraz sin 30° = 0,5. Do obliczania kątów użyj kalkulatora ustawionego na stopnie (DEG). Pomijamy pochłanianie światła w szkle.
Promień biegnie z powietrza n₁=1 do szkła n₂=1,5 pod kątem 30° do normalnej. Skonstruuj jakościowo promień załamany, a następnie oblicz r oraz kąt do powierzchni. Przyjmij sin30°=0,5.
Dalsze części: b) Pod jakim kątem wyjdzie światło po dokładnym odwróceniu tej drogi? c) Jaka będzie długość fali w szkle dla 600 nm w powietrzu, przyjmowanym tu jak próżnia?
Promień pada na płaską powierzchnię lustra pod 30° do tej powierzchni. Narysuj granicę, normalną i promień odbity. Zaznacz kąt padania, kąt odbicia i mniejszy kąt między ramionami rysunku skierowanymi od punktu odbicia ku źródłu i ku odbiorcy.
Dalsze części: b) Powtórz oba kąty dla padania 45° do powierzchni. c) Dlaczego łuk bez strzałek jest w tym problemie niewystarczający?
Promień narysowany pod kątem 30° może mieć kąt padania 30° albo 60°. Wszystko zależy od tego, do której prostej odłożono kąt. Zanim użyjemy prawa odbicia lub załamania, narysujemy normalną.
Soczewka rozpraszająca ma f=−6 cm. Przedmiot wysokości 3 cm stoi 12 cm przed nią. Narysuj promień równoległy i centralny oraz znajdź obraz. Soczewka jest w x=0.
Dalsze części: b) Oblicz q oraz wysokość dla przedmiotu 6 cm przed tą samą soczewką. c) Czy dowolny rzeczywisty przedmiot przed idealną soczewką rozpraszającą da tu obraz rzeczywisty?
Ta sama soczewka ma f=6 cm. Przedmiot o wysokości 1 cm przesuń 3 cm przed soczewkę. Narysuj rzeczywiste promienie linią ciągłą, a ich przedłużenia wstecz przerywaną. Wyznacz obraz i wyjaśnij, gdzie nie należy umieszczać ekranu.
Dalsze części: b) Jakie q i powiększenie otrzymamy po przesunięciu przedmiotu na 4 cm? c) Co przewiduje model dla p=6 cm?
Soczewka skupiająca ma f=6 cm. Strzałka przedmiotu o wysokości 2 cm stoi 18 cm przed nią. Wykonaj konstrukcję dwóch promieni, oznacz ich zwroty i podaj położenie, wysokość oraz rodzaj obrazu. Umieść soczewkę w x=0.
Dalsze części: b) Gdzie obraz znalazłby się po przesunięciu przedmiotu na 12 cm przy tej samej wysokości? c) Co zmieni zasłonięcie połowy soczewki?
Równanie soczewki poda liczbę, ale nie pokaże, którędy biegnie światło. Wykonamy konstrukcje dla obrazu rzeczywistego i pozornego, a wynik sprawdzimy rachunkiem. Linie pomocnicze odróżnimy od promieni, które rzeczywiście opuszczają soczewkę.
Narysowano charakterystykę I(U) elementu omowego o R=200 Ω. Uczeń zmienił podpisy osi na U(I), ale pozostawił wartości punktów i jednostki bez zmian. Wskaż błąd i podaj prawidłową parę współrzędnych dla napięcia 4 V w obu układach.
Dalsze części: b) Podaj oba zapisy punktu dla napięcia 6 V. c) Czy styczna o nachyleniu 0,005 A/V po zamianie osi zachowuje tę liczbę?
Przyjmij model I=(0,010 A/V²)U² i punkt U=2,00 V. Oblicz opór U/I oraz przybliżony opór różniczkowy z danych przy 1,90 i 2,10 V. Narysuj sieczną łączącą te dwa punkty.
Dalsze części: b) Przybliż ΔI dla zwiększenia napięcia z 2,00 V do 2,10 V za pomocą lokalnego nachylenia. c) Porównaj z dokładną zmianą modelu i podaj różnicę.
