Powiększenie nie odzyskuje nierozdzielonych gwiazd

Rozwiązanie

Powiększenie nie jest nowym pomiarem

Operujemy na tych samych zapisanych pikselach i tej samej informacji. Zwiększenie rozmiaru wyświetlania nie zmniejsza szerokości fizycznego rozmycia w jednostkach kąta na niebie.

Nie gwarantuje. Powiększymy istniejące rozmycie, lecz nie uzyskamy brakującej informacji o dwóch oddzielnych maksimach. Większy obraz może ułatwić oglądanie już zapisanych szczegółów, ale nie usuwa automatycznie dyfrakcji, turbulencji ani błędów optyki. Potrzebna byłaby poprawa pomiaru, a nie sama zmiana rozmiaru obrazu.

Co mogłoby pomóc?

Potrzebna byłaby poprawa warunków lub instrumentu, dodatkowe pomiary albo uzasadniony model analizy danych. Sam większy obraz nie gwarantuje istnienia dwóch rozdzielonych maksimów.

Próba z narysowaną plamką

Wyobraź sobie, że plamka ma na zapisanym zdjęciu szerokość 4 pikseli. Po czterokrotnym powiększeniu liniowym zajmie na ekranie 16 pikseli. Odległości, szerokości i cały kształt zostały powiększone w tym samym stosunku. Nie pojawił się nowy pomiar światła między dawnymi pikselami. Program musiał wypełnić dodatkowe miejsca powtórzeniem lub interpolacją istniejących wartości.

Dlatego większy obraz może być wygodniejszy do oglądania, lecz nie gwarantuje dwóch oddzielnych plamek. Na rysunku ta sama gładka górka po zmianie skali pozostaje jedną górką. Nie jest to dokładny model dyfrakcji — pokazuje skutek samego powiększenia.

Nie znaczy to, że z takiej obserwacji nigdy niczego więcej się nie dowiemy. Dopasowanie dobrze uzasadnionego modelu i dodatkowe pomiary mogą ujawnić obecność dwóch źródeł, nawet bez dwóch wyraźnych maksimów. Byłoby to jednak nowe wnioskowanie z danych, a nie automatyczny skutek rozciągnięcia obrazka.

Powiązana teoria

Teleskop: zbieranie światła, rozdzielczość i granice powiększenia

Dalsza lektura

Materiał referencyjny