Brak tranzytu mimo istniejącej planety

Rozwiązanie

Geometria decyduje o możliwości zasłonięcia

W widoku bliskim osi orbity planeta krąży obok tarczy w rzucie, zamiast przechodzić przed nią. Metoda potrzebuje nie tylko planety, lecz również odpowiedniej orientacji.

Nie musimy widzieć tranzytów, ponieważ planeta nie przechodzi przed tarczą gwiazdy z naszego punktu widzenia. Brak spadków tego rodzaju nie obala więc istnienia planety. Metoda tranzytów preferuje odpowiednio ustawione orbity, a nie wszystkie układy jednakowo.

Ograniczenie obserwacji

Brak tranzytu ogranicza pewne geometrie i rozmiary obiektów przy danej czułości. Nie jest ogólnym dowodem braku planet. Inne metody mogą wykryć układ, którego krzywa blasku nie ma takich spadków.

Popatrz na orbitę z dwóch stron

W widoku dokładnie z góry rzut kołowej orbity pozostaje kołem wokół gwiazdy. Planeta porusza się obok jej tarczy, nie przecinając jej. Obrócenie tego samego układu do widoku z boku może sprawić, że raz na obieg planeta znajdzie się między obserwatorem a gwiazdą. Istnienie planety się nie zmieniło; zmieniła się linia widzenia.

Dla kołowej orbity o promieniu a i nachyleniu i liczonym od widoku z góry najmniejsze rzutowane oddalenie środka planety od środka gwiazdy wynosi a|cos i|. Częściowe nałożenie tarcz wymaga a|cos i| < Rₛ + Rₚ. Przykładowo dla a = 10Rₛ i Rₚ = 0,1Rₛ trzeba |cos i| < 0,11, czyli widoku bliskiego płaszczyźnie orbity. To przykład geometrii, nie dodatkowe dane zadania.

Brak wykrytych tranzytów może wynikać także z czułości lub zbyt krótkiego czasu obserwacji. Inna metoda, np. pomiar zmian prędkości radialnej, sprawdza inną część informacji. Żadna pojedyncza metoda nie widzi wszystkich układów jednakowo.

Powiązana teoria

Tranzyt planety: co wynika ze spadku jasności gwiazdy?

Dalsza lektura

Materiał referencyjny