W wybranej chwili ψ(x)=Ax(L−x) dla 0≤x≤L, a poza tym przedziałem ψ=0. Przyjmij L=2,0 nm oraz rzeczywiste A>0. Wyznacz A z jednostką, a następnie prawdopodobieństwo znalezienia cząstki między 0 a L/4. Czy jest ono równe 25%?
Wielokrotnie przygotowujemy elektron w taki sam sposób i za każdym razem mierzymy jego położenie. Pojedynczy pomiar daje jeden wynik, ale zbiór wyników układa się w rozkład. Funkcja falowa pozwala przewidzieć ten rozkład. Trzeba jednak odróżnić amplitudę, gęstość prawdopodobieństwa i prawdopodobieństwo znalezienia elektronu w przedziale.
Przy próbkowaniu 1000 Hz sygnał użyteczny 50 Hz ma amplitudę 1,00 V, a zakłócenie 900 Hz amplitudę 2,00 V. Filtr analogowy ma zachować co najmniej 0,950 V sygnału oraz ograniczyć zakłócenie na wejściu próbnika do najwyżej 0,0100 V. Najpierw sprawdź model pierwszego rzędu |H| = 1/√[1 + (f/fg)²]. Następnie dla modelu Butterwortha |H| = 1/√[1 + (f/fg)2m] wyznacz najmniejszy całkowity rząd m, dla którego istnieje odpowiednie fg, i sprawdź m = 3, fg = 100 Hz. Gdzie pojawi się alias zakłócenia? Czy filtr cyfrowy po pomiarze rozpozna jego analogowe pochodzenie?
Próbnik pracuje z fs = 200 Hz. Porównaj próbki sygnałów x₁(t) = 3,00 V sin(2π · 100 Hz · t) i x₂(t) = 3,00 V cos(2π · 100 Hz · t). Następnie rozpatrz x(t) = A sin(2π · 100 Hz · t + φ) z nieznanymi A i φ. Czy próbki wyznaczają je oddzielnie? Na tej podstawie oceń twierdzenie, że dokładnie dwie próbki na okres zawsze wystarczą. Jak wygląda ścisły warunek dla pasma do B = 90 Hz?
Idealny próbnik o fs = 1000 Hz rejestruje x(t) = 1,00 V cos(2π · 700 Hz · t + π/6). Wyznacz równoważną sinusoidę o częstotliwości pomiędzy 0 i 500 Hz, w tej samej kosinusowej konwencji fazy. Udowodnij równość wszystkich próbek i sprawdź liczbowo n = 0 oraz n = 1. Czy DFT pozwoli rozstrzygnąć, czy analogowo wystąpiło 700 czy 300 Hz?
Regularne pomiary mogą sprawić, że szybkie drganie będzie wyglądało jak znacznie wolniejsze. Pokażemy równość próbek dwóch różnych sinusoid, sprawdzimy pułapkę dokładnie dwóch próbek na okres i zaplanujemy filtrację przed przetwarzaniem analogowo-cyfrowym.
Zarejestrowano N = 32 próbki x[n] = 1,00 V cos(2π · 45 Hz · n/320 Hz), n = 0, …, 31. Porównaj wartości widma jednostronnego przy 40 i 50 Hz dla okna prostokątnego oraz okresowego okna Hanna w[n] = 0,5 − 0,5 cos(2πn/32). Dla pierwszego użyj 2|X[k]|/32, a dla drugiego 2|Y[k]|/Σw. Czy korekcja sumą wag odzyskuje tu dokładnie amplitudę 1 V? Co da zebranie 64 rzeczywistych próbek tego samego sygnału z oknem prostokątnym?
Sygnał x(t) = 1,00 V cos(2π · 50 Hz · t) + 0,600 V cos(2π · 52 Hz · t) próbkujemy przy 1000 Hz, zaczynając od t = 0. Porównaj rekord 250 rzeczywistych próbek z rekordem 2000 rzeczywistych próbek, używając okna prostokątnego. Oblicz czasy rekordów, odstępy prążków i położenia obu tonów względem siatki. Co zmieni dopisanie 1750 zer do krótszego rekordu? Czy siatka 0,5 Hz sama gwarantuje rozdzielenie tonów?
Zapisano N = 8 próbek z częstotliwością fs = 80 Hz: x[n] = 1,00 V + 2,00 V cos(2πn/8), n = 0, …, 7. Użyj DFT z minusem w wykładniku i bez czynnika normalizującego. Wyznacz niezerowe X[k], częstotliwości prążków i jednostronne amplitudy. Podaj osobno odstęp czasu między skrajnymi próbkami oraz okres rekordu. Sprawdź odwrotne przekształcenie dla n = 0, 2 i 4.
Komputer otrzymuje skończony ciąg próbek, a nie nieskończenie długą falę. Wyjaśnimy, co oblicza dyskretna transformata Fouriera, jak przeliczyć jej wynik na amplitudę i dlaczego czysta sinusoida może dać wiele niezerowych prążków. Porównamy wydłużenie pomiaru z dopisaniem zer do już zebranych danych.
Dla idealnego napięcia prostokątnego ±2,00 V zachowano tylko harmoniczne o numerach 1, 3 i 5. Ich amplitudy wynoszą Aₙ = 8/(πn) V. Oblicz średni kwadrat przybliżenia, część średniej mocy zachowaną na tym samym oporniku i wartość skuteczną błędu względem pełnego prostokąta. Czy mały brakujący udział mocy gwarantuje mały błąd w każdej chwili?
Napięcie na idealnym oporniku 10,0 Ω jest sumą u₁(t) = 3,00 V cos(ωt) oraz u₂(t) = 4,00 V cos(ωt + π/3). Oblicz amplitudę i fazę napięcia wypadkowego, jego wartość skuteczną oraz średnią moc. Porównaj wynik z sumą 3²/(2R) + 4²/(2R) i wskaż brakujący składnik.