v2.0.9818.20647
Fizyka dla każdego

Archiwum publikacji

Przeglądaj wiadomości i opracowania według daty publikacji.

Materiały: 1999 · strona 86 z 167.

Jednostka czasu orbity nie jest jej okresem

Wybierz R₀ = 7,00 · 10⁶ m i modelowy parametr μ = 4,00 · 10¹⁴ m³/s². Wyznacz T₀, V₀ oraz okres kołowy. Jaki krok w sekundach odpowiada bezwymiarowemu h = 0,020? Przelicz początkowe E* = −1/2 i L* = 1 na energię oraz moment pędu na jednostkę masy. Są to parametry zadania, nie deklaracja dokładnych stałych konkretnej planety.

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Jednostka czasu orbity nie jest jej okresem

Orbita liczona Verletem: skale, moment pędu i kontrola toru

Ładna, zamknięta pętla nie wystarcza, aby uznać symulację orbity za poprawną. Wyprowadzimy bezwymiarowy model, zrobimy jeden krok w pełnych współrzędnych i sprawdzimy trzy rzeczy osobno: energię, moment pędu i położenie satelity w ustalonej chwili. Jedna z tych wielkości może wyglądać doskonale nawet przy widocznym błędzie toru.

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Czytaj więcej » — Orbita liczona Verletem: skale, moment pędu i kontrola toru

Obie składowe oporu muszą mieć wspólną szybkość

Ciało o m = 0,20 kg i c = 0,010 kg/m ma w pewnej chwili v = (12; 16) m/s; g = 10 m/s². Porównaj poprawny opór −c|v|v z błędnym F = (−cvx|vx|; −cvy|vy|). Oblicz oba wektory oporu, oba przyspieszenia i poprawną moc oporu. Czy sam ujemny bilans mocy wykryje błędny model składowych?

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Obie składowe oporu muszą mieć wspólną szybkość

Zasięg między dwoma punktami po przeciwnych stronach gruntu

Heun z h = 0,10 s dla m = 0,20 kg, c = 0,010 kg/m, g = 10 m/s² i startu (x; y; vx; vy) = (0; 0; 12; 16) daje: w t = 2,4 s — x = 16,051747648 m, y = 0,144266508 m; w 2,5 s — x = 16,427499382 m, y = −0,867894835 m. Wyznacz czas i zasięg metodą liniowej interpolacji zdarzenia. Oszacuj błąd wynikający z uznania drugiego wiersza za lądowanie. W drobniejszej symulacji h = 0,05 s otrzymano zasięg 16,116081388 m. Czy wolno ogłosić pierwszy wynik dokładnym do 0,001 m?

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Zasięg między dwoma punktami po przeciwnych stronach gruntu

Dwa etapy Heuna nie są dwoma krokami czasu

Dla m = 0,20 kg, c = 0,010 kg/m, g = 10 m/s² i stanu S₀ = (0; 0; 12; 16) w jednostkach SI wykonaj jeden krok Heuna h = 0,10 s. Podaj oba przyspieszenia, predyktor i końcowy stan. Programista zamiast średniej K₁ i K₂ dodaje całe hK₂ do predyktora S*. Wyjaśnij, czemu jego operacja nie realizuje metody Heuna.

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Dwa etapy Heuna nie są dwoma krokami czasu

Rzut z oporem: metoda Heuna i lądowanie między krokami

Przy oporze powietrza ruch poziomy i pionowy przestają być niezależne: obie składowe siły oporu zależą od całkowitej szybkości. Zbudujemy pełny stan lotu, wykonamy dwa oszacowania przyspieszenia w kroku Heuna i sprawdzimy jeszcze jeden błąd, który łatwo przeoczyć: zapisanie punktu pod ziemią jako miejsca lądowania.

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Czytaj więcej » — Rzut z oporem: metoda Heuna i lądowanie między krokami

Dobra energia, zła godzina maksimum

Dla oscylatora o ω = 2 rad/s porównaj Verlet z krokami 0,25 s i 0,125 s w chwili T = 20 s. Użyj θ = 2arcsin(hω/2) oraz ωnum = θ/h. Oblicz błąd fazy (ωnum − ω)T, zdecyduj, który krok spełnia tolerancję 0,15 rad, i wyjaśnij, czemu sprawdzenie wyłącznie energii mogłoby tego nie wykryć.

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Dobra energia, zła godzina maksimum

Czy spadek energii w tabeli dowodzi tarcia?

W symulacji Verleta oscylatora m = 1 kg, k = 4 N/m, x₀ = 0,50 m, v₀ = 0 i h = 0,25 s zapisano energie: w t = 0,50 s — 0,477569580 J, w 0,75 s — 0,468843460 J, w 1 s — 0,474678159 J. Autor uznał pierwszy spadek za dowód tarcia. Oceń wniosek, oblicz dopuszczalny przedział energii dla tego schematu i podaj dodatni krok gwarantujący w arytmetyce dokładnej maksymalne względne odchylenie energii nie większe niż 1% dla tego startu.

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Czy spadek energii w tabeli dowodzi tarcia?

Drugi krok sprężyny: porównaj stan, nie tylko amplitudę

Masa 1 kg na sprężynie k = 4 N/m zaczyna w x₀ = 0,50 m z v₀ = 0. Wykonaj dwa kroki Verleta z h = 0,25 s. Oblicz fizyczną energię po każdym kroku. Porównaj stan po 0,50 s z rozwiązaniem dokładnym oraz energię z wynikiem dwóch kroków jawnego Eulera. Nie zaokrąglaj etapów.

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Drugi krok sprężyny: porównaj stan, nie tylko amplitudę

Oscylator w komputerze: Verlet, energia i uciekająca faza

Idealna sprężyna nie dostarcza energii znikąd. Tymczasem prosta symulacja może z każdym okresem zwiększać amplitudę. Wyprowadzimy metodę Verleta z prędkością, porównamy jej bilans z jawnym Eulerem i zobaczymy, dlaczego mały błąd energii nie wystarcza do poprawnego przewidywania fazy drgań.

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Czytaj więcej » — Oscylator w komputerze: Verlet, energia i uciekająca faza

Ile daje podzielenie kroku przez dwa?

Dla m = 0,20 kg, b = 0,10 kg/s, g = 10 m/s² i v₀ = 0 wyznacz prędkość Eulera w T = 2 s dla h = 0,50; 0,25 i 0,125 s. Możesz użyć wynikającej z rekurencji zależności vN = 20[1 − (1 − h/2)N], N = T/h. Porównaj błędy ze wzorcem dokładnym. Który z tych kroków spełnia wymaganie błędu mniejszego niż 0,30 m/s? Sprawdź też ekstrapolację 2vh/2 − vh z dwóch najdrobniejszych siatek.

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Ile daje podzielenie kroku przez dwa?

Sztuczne odbijanie się od prędkości granicznej

Spadanie spełnia dv/dt = 10 − v/(2 s), zatem vg = 20 m/s, i zaczyna się od v₀ = 0. Trzy obliczenia Eulera używają h = 3 s, 4 s oraz 5 s. Wyznacz pierwsze trzy prędkości w każdym obliczeniu. Rozstrzygnij, czy odchylenie od vg zanika i czy zmiana znaku prędkości w ostatnim obliczeniu świadczy o fizycznym odbiciu.

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Sztuczne odbijanie się od prędkości granicznej
Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.