Idealny, nieobciążony filtr górnoprzepustowy ma fg = 100 Hz. Po zaniku odpowiedzi przejściowej jego wejście ma postać uwe(t) = 2,00 V + 0,500 V cos(2π · 10 Hz · t) + 0,200 V cos(2π · 1000 Hz · t). Wyznacz składową stałą, amplitudy i fazy obu sinusoid na wyjściu. Porównaj stosunek amplitudy tonu 1000 Hz do amplitudy tonu 10 Hz przed i po filtracji.
Jeśli napięcie wyjściowe odczytamy na oporniku, ten sam szeregowy obwód RC osłabi przede wszystkim wolne zmiany. Wyjaśnimy dodatnie przesunięcie fazowe, policzymy osobno składowe sygnału i ustalimy, kiedy wolno traktować taki układ jako przybliżony różnicznik.
Szeregowy układ R = 5,00 kΩ i C = 20,0 nF zasila idealne źródło o amplitudzie 3,00 V przy f = fg. W stanie ustalonym zmierzono napięcia osobno na R i na C, bez obciążania elementów. Oblicz ich amplitudy i fazy względem źródła. Narysuj sumę wektorów napięć. Sprawdź prawo oczek w chwilach t = 0 i t = T/8, jeśli uwe(t) = 3,00 V cos(ωt).
W nieobciążonym filtrze dolnoprzepustowym R = 2,00 kΩ. Przy f = 800 Hz zmierzono amplitudę wejścia 2,50 V i amplitudę wyjścia 1,50 V. Przyjmij idealne źródło, idealne R i C oraz sinusoidalny stan ustalony. Wyznacz C, fg i przewidywane przesunięcie fazowe. Wyjaśnij, dlaczego sam taki pomiar nie rozdzieliłby nieznanego R od nieznanego C.
Nieobciążony filtr dolnoprzepustowy ma R = 3,3 kΩ i C = 100 nF. Idealne źródło daje sinusoidę o napięciu skutecznym 4,00 V i częstotliwości f = fg/2. Przyjmij stan ustalony. Oblicz f, napięcie skuteczne wyjścia, fazę wyjścia względem wejścia oraz odstęp czasowy między odpowiadającymi maksimami. Sprawdź, czy otrzymany odstęp jest połową okresu.
Ten sam opornik i kondensator mogą prawie nie zmienić powolnej sinusoidy, a mocno osłabić szybką. O wyniku decydują częstotliwość oraz miejsce, z którego odczytujemy napięcie. Wyprowadzimy odpowiedź filtru i sprawdzimy, dlaczego suma amplitud napięć nie musi być amplitudą ich sumy.
W pudełku leży jednorodna, pełna próbka jednego z trzech metali wymienionych w tabeli. Ma masę 135 g i objętość 50,0 cm³. Chcemy ją następnie ogrzać od 20°C do 60°C. Skorzystaj z tablicy danych i karty wzorów poniżej; nie trzeba pamiętać właściwości metali.
W tym zadaniu traktujemy podane wartości jako stałe. Pomijamy rozszerzalność próbki, zmianę ciepła właściwego z temperaturą i straty energii do otoczenia. Nie zachodzi przemiana fazowa. Dane służą do obliczenia modelowego, bez analizy niepewności pomiaru.
Tablica danych do zadania
Metal
Gęstość ρ [kg/m³]
Ciepło właściwe c [J/(kg·K)]
Aluminium
2700
900
Miedź
8920
387
Żelazo
7860
452
Karta wzorów — wybierz potrzebne zależności
Zależność
Znaczenie symboli
\rho=\frac{m}{V}
ρ — średnia gęstość, m — masa, V — objętość
Q=mc\Delta T
Q — ciepło pobrane przez próbkę, c — stałe ciepło właściwe, ΔT — przyrost temperatury bez przemiany fazowej
p=\frac{F_\perp}{S}
p — średnie ciśnienie, F⊥ — siła prostopadła do powierzchni, S — pole tej powierzchni
Wybierz wzór pozwalający rozpoznać metal. Oblicz potrzebną wielkość w jednostkach zgodnych z tabelą i wskaż właściwy wiersz.
Z tego wiersza odczytaj ciepło właściwe. Wybierz odpowiednią zależność z karty i oblicz ciepło potrzebne do ogrzania próbki. Podaj wynik w J i kJ.
Uczeń podstawił do wzoru masę 135 i zmianę temperatury 313,15 K. Wyjaśnij osobno oba błędy.
Czy sam pomiar gęstości zawsze wystarcza do rozpoznania dowolnego rzeczywistego materiału? Wskaż założenie, które umożliwia wybór w tym zadaniu.
Sztywna tarcza obraca się jednostajnie wokół nieruchomej osi przechodzącej przez jej środek. W czasie 16,0 s wykonuje 24 pełne obroty. Punkt A leży na tarczy w odległości 20,0 cm od osi, a punkt B w odległości 10,0 cm. Punkty są trwale zaznaczone na tarczy. Obserwujemy ruch z nieruchomego układu laboratoryjnego; czas rozpędzania pomijamy.
Oblicz częstotliwość f w Hz, liczbę obrotów na minutę, okres T oraz wartość prędkości kątowej ω w rad/s.
Oblicz szybkość liniową punktu A oraz wartość jego przyspieszenia dośrodkowego. Podaj kierunki wektorów prędkości i przyspieszenia.
Które z wielkości f, T, ω, v i ad są takie same dla punktu B, a które się zmieniają? Oblicz zmienione wartości.
Uczeń twierdzi: „Tarcza obraca się jednostajnie, więc przyspieszenie punktu A wynosi zero”. Wyjaśnij, co pomylił.
Wyniki możesz zostawić najpierw z π, a dopiero na końcu zaokrąglić. Nie utożsamiaj obrotów na sekundę z radianami na sekundę.
Punkt P znajduje się przed nieprzezroczystym lustrem płaskim. Uczeń poprawnie narysował dwa promienie biegnące od P do punktów A i B na lustrze. Dalszą drogę zaznaczył liniami ciągłymi ze strzałkami za lustrem. W miejscu ich przecięcia ustawił ekran i stwierdził: „Tutaj otrzymam obraz punktu P”.
Czerwone odcinki przedstawiają pomysł ucznia. Sprawdź, czy mogą być drogami światła odbitego od nieprzezroczystego lustra. Powiększ rysunek
a) Popraw szkic. Dorysuj normalne w punktach A i B, dwa promienie odbite ze strzałkami oraz ich przedłużenia. Oznacz obraz punktu P jako P′.
b) Zaznacz, po której stronie lustra trzeba umieścić oko, aby widzieć obraz. Wyjaśnij, dlaczego na ekranie ustawionym za tym lustrem nie powstanie obraz P.
c) W innym doświadczeniu używamy płytki półprzepuszczalnej i dwóch jednakowych znaczników: jednego przed płytką, drugiego za nią. Wyjaśnij, do czego służy tylny znacznik i jak sprawdzić jego ustawienie, przesuwając głowę.
Teraz lustro leży na y = 0. Końce odcinka to A = (1, 2) cm i B = (4, 3) cm. Skonstruuj obraz odcinka. Dla B narysuj dwa promienie padające na punkty C = (2, 0) cm i D = (6, 0) cm, ich odbicia oraz przedłużenia. Czy należy zmienić znak x, czy y? Czy długość odcinka się zmienia?
Na siatce w centymetrach lustro leży na prostej x = 0, a punkt P w (−3, 2). Narysuj promienie padające z P na A = (0, 0) oraz B = (0, 4), ich odbicia i przedłużenia. Zaznacz strzałki i normalne. Wyznacz obraz P′ z przecięcia przedłużeń, a następnie sprawdź jego odległość od lustra.