Przedmiot stoi 1,2 m przed płaskim lustrem. Przesunięto go o 0,3 m w kierunku lustra. O ile zmalała odległość między przedmiotem a jego obrazem?
Dodatkowa próba: Od początkowego ustawienia pozostaw przedmiot nieruchomo, a lustro przesuń o 0,10 m w jego stronę. O ile zmaleje odległość przedmiot–obraz?
Światło biegnie ze szkła o współczynniku załamania n₁ = 1,5 do powietrza, dla którego przyjmujemy n₂ = 1. Na granicę pada pod kątem α = 50° do normalnej. Normalna to prosta prostopadła do granicy ośrodków. Uczeń narysował w powietrzu promień załamany pod kątem β = 70°.
To szkic ucznia, a nie poprawne rozwiązanie. Strzałka w powietrzu jest elementem, który masz sprawdzić. Powiększ rysunek
a) Sprawdź za pomocą prawa załamania, czy narysowany przez ucznia promień może istnieć. Popraw rysunek i zaznacz kąt odbicia α′.
b) Zmniejszamy kąt padania do 30°, nie zmieniając ośrodków. Oblicz kąt załamania i narysuj nowy bieg światła.
c) Czy wynik sin β = 1,149 można zaokrąglić do 1 i przyjąć β = 90°? Uzasadnij odpowiedź.
Przyjmij sin 50° ≈ 0,7660 oraz sin 30° = 0,5. Do obliczania kątów użyj kalkulatora ustawionego na stopnie (DEG). Pomijamy pochłanianie światła w szkle.
Punkt P znajduje się przed nieprzezroczystym lustrem płaskim. Uczeń poprawnie narysował dwa promienie biegnące od P do punktów A i B na lustrze. Dalszą drogę zaznaczył liniami ciągłymi ze strzałkami za lustrem. W miejscu ich przecięcia ustawił ekran i stwierdził: „Tutaj otrzymam obraz punktu P”.
Czerwone odcinki przedstawiają pomysł ucznia. Sprawdź, czy mogą być drogami światła odbitego od nieprzezroczystego lustra. Powiększ rysunek
a) Popraw szkic. Dorysuj normalne w punktach A i B, dwa promienie odbite ze strzałkami oraz ich przedłużenia. Oznacz obraz punktu P jako P′.
b) Zaznacz, po której stronie lustra trzeba umieścić oko, aby widzieć obraz. Wyjaśnij, dlaczego na ekranie ustawionym za tym lustrem nie powstanie obraz P.
c) W innym doświadczeniu używamy płytki półprzepuszczalnej i dwóch jednakowych znaczników: jednego przed płytką, drugiego za nią. Wyjaśnij, do czego służy tylny znacznik i jak sprawdzić jego ustawienie, przesuwając głowę.
Badamy przejście światła z przezroczystego materiału do powietrza. W modelowym doświadczeniu kąt graniczny wynosi αgr = 45°. Jest to kąt padania mierzony wewnątrz materiału, od normalnej do płaskiej powierzchni.
Schemat pokazuje idealne położenie graniczne. Kąt 45° leży wewnątrz materiału, a 90° po stronie powietrza. Oba odnoszą się do tej samej normalnej. Powiększ rysunek
a) Wyznacz współczynnik załamania n materiału. Zacznij od prawa załamania i wyjaśnij, skąd bierze się wzór na n.
b) Czy przy padaniu pod kątem 50° od strony materiału wystąpi całkowite wewnętrzne odbicie? Jaki będzie kąt odbicia?
c) Odwracamy kierunek przejścia: światło pada z powietrza do tego materiału. Czy zwiększając kąt padania, możemy wywołać całkowite wewnętrzne odbicie na tej samej granicy? Wyjaśnij wynik za pomocą równania i rysunku promieni.
Przyjmij npow = 1, sin 45° ≈ 0,7071 i sin 50° ≈ 0,7660. Traktujemy 45° jako dane modelowe; w rzeczywistym pomiarze trzeba również określić niepewność odczytu kąta.
Cienkie soczewki o ogniskowych +20 cm i −20 cm ustawiono współosiowo w kontakcie, w powietrzu. Oblicz zdolność skupiającą układu. Czy padająca wiązka równoległa zostanie skupiona w punkcie w skończonej odległości? Przyjmij model paraksjalny, czyli promienie bliskie osi.
Dodatkowa próba: Zastąp soczewkę −20 cm soczewką −10 cm. Wyznacz nową zdolność i wyjaśnij znak nowej ogniskowej.