Poprawne podstawienie do wzoru nie gwarantuje poprawnego opisu cieczy. Nauczysz się sprawdzać liczbę Reynoldsa, rozróżniać laminarność od pełnego rozwinięcia profilu oraz oceniać, czy zmiana rurki lub temperatury nie unieważniła użytego modelu. Granice stosowania staną się częścią rozwiązania zadania.
Wiesz już, że obraz jest tak samo daleko za lustrem jak przedmiot przed nim. To dobry sprawdzian wyniku, ale jeszcze nie konstrukcja promieni. Narysujemy drogę światła i sprawdzimy, skąd bierze się położenie obrazu.
Punkt P znajduje się przed nieprzezroczystym lustrem płaskim. Uczeń poprawnie narysował dwa promienie biegnące od P do punktów A i B na lustrze. Dalszą drogę zaznaczył liniami ciągłymi ze strzałkami za lustrem. W miejscu ich przecięcia ustawił ekran i stwierdził: „Tutaj otrzymam obraz punktu P”.
Czerwone odcinki przedstawiają pomysł ucznia. Sprawdź, czy mogą być drogami światła odbitego od nieprzezroczystego lustra. Powiększ rysunek
a) Popraw szkic. Dorysuj normalne w punktach A i B, dwa promienie odbite ze strzałkami oraz ich przedłużenia. Oznacz obraz punktu P jako P′.
b) Zaznacz, po której stronie lustra trzeba umieścić oko, aby widzieć obraz. Wyjaśnij, dlaczego na ekranie ustawionym za tym lustrem nie powstanie obraz P.
c) W innym doświadczeniu używamy płytki półprzepuszczalnej i dwóch jednakowych znaczników: jednego przed płytką, drugiego za nią. Wyjaśnij, do czego służy tylny znacznik i jak sprawdzić jego ustawienie, przesuwając głowę.
Przyłączenie miernika nie zawsze jest obojętne. Woltomierz pobiera pewien prąd, a amperomierz wprowadza spadek napięcia. W obwodach o dużych oporach lub małych napięciach samo mierzenie potrafi wyraźnie zmienić wynik.
Całkowity strumień promieniowania od izotropowej gwiazdy wynosi 2,0·10⁻⁸ W/m². Odległość to 1,0·10¹⁷ m. Pomijając pochłanianie, wyznacz moc promieniowania. Użyj π=3,1416.
Dwie gwiazdy mają taką samą całkowitą moc. Od B odbieramy cztery razy mniejszy strumień niż od A. Wyznacz stosunek odległości przy braku pochłaniania. Następnie wyjaśnij, czy ten wniosek pozostaje jednoznaczny, gdy przed B znajduje się nieznana warstwa pyłu.
Znając rzeczywistą moc źródła i jego jasność obserwowaną, można oszacować odległość. W skali magnitudo tę samą zależność zapisujemy jako moduł odległości. Osłabienie światła przez pył jest jednak dodatkową niewiadomą.
Dwie równe przeciwne siły mogą nie przesuwać przedmiotu, a mimo to go obracać. Dlatego przy belce, drzwiach lub dźwigni sprawdzamy nie tylko sumę sił, lecz także ich momenty.
Siła 30 N działa w poziomie na punkt drzwi odległy o 0,80 m od osi zawiasów. Kąt między siłą a poziomą linią od osi do punktu przyłożenia wynosi 30°. Oblicz moment względem pionowej osi. Porównaj z pchnięciem prostopadłym o tej samej wartości.
Siłę można przyłożyć daleko od osi i uzyskać duży efekt albo skierować ją dokładnie ku osi i nie rozpędzić obrotu wcale. W równaniu ruchu obrotowego potrzebujemy momentu siły, nie samej wartości siły.
Dwa druty z tego samego materiału mogą wydłużyć się bardzo różnie pod tą samą siłą. O wyniku decyduje nie tylko materiał, lecz także długość i pole przekroju. Moduł Younga pozwala oddzielić te wpływy.