Rankingi materiałów

Drut ma długość 2,0 m, przekrój 1,0 mm² i E=200 GPa. Rozciąga go siła 100 N. Przyjmij liniową sprężystość. Oblicz naprężenie, odkształcenie względne i wydłużenie.

Drut długości 1,0 m i przekroju 0,50 mm² wydłuża się o 0,50 mm pod siłą 50 N. Przyjmij osiowe rozciąganie, małe odkształcenie i liniową sprężystość. Wyznacz E.

Pręt o przekroju 2,0 mm² i E=200 GPa jest rozciągany osiowo siłą 60 N w liniowym zakresie sprężystym. Wyznacz naprężenie i odkształcenie względne. Czy z tych danych można podać wydłużenie w milimetrach?

Izotropowe źródło punktowe daje poziom natężenia 80 dB w odległości 2,0 m. Jaki poziom otrzymamy w odległości 6,0 m przy tej samej mocy źródła? Przyjmij swobodne rozchodzenie w przestrzeni, brak pochłaniania i odbić oraz to samo natężenie odniesienia.

Dodatkowa próba: W jakiej odległości ten model przewiduje poziom 60 dB? Zachowaj podane warunki propagacji.

Dla pewnego elementu zmierzono natężenie 0,10 A przy napięciu 2,0 V oraz 0,18 A przy napięciu 4,0 V. Na potrzeby zadania traktuj dane jako dokładne. Oblicz U/I w obu punktach i oceń, czy element można w tym zakresie opisać jednym stałym oporem.

Opornik metalowy ma R₀=80 Ω i α=0,004 K⁻¹. Ogrzano go o 50 K. Oblicz R w modelu liniowym i prąd przy 12 V.

Dalsze części: b) Porównaj moc opornika przed ogrzaniem i po nim przy stałym 12 V. c) Jakie byłyby końcowe napięcie i moc, gdyby źródło zamiast tego utrzymywało prąd 0,15 A?

W elektrolicie dodatnie jony dryfują w prawo, ujemne w lewo. Czy ich wkłady do umownego prądu elektrycznego muszą się znosić?

Dalsze części: b) W 4 s dodatnie jony przenoszą w prawo 2 C, a ujemne w lewo 1 C co do wartości. Oblicz oba wkłady i prąd sumaryczny. c) Co zmieniłoby odwrócenie ruchu samych jonów ujemnych?

Dla żarówki zmierzono 2 V i 0,20 A, a następnie 6 V i 0,30 A. Oblicz opory w obu stanach i oceń, czy element ma stałe R w tym zakresie.

Dalsze części: b) Oblicz moce w obu stanach. c) Wyznacz ΔU/ΔI między punktami i wyjaśnij, czy ta liczba jest którymś z wcześniejszych oporów statycznych.

Dla m = 0,20 kg, b = 0,10 kg/s, g = 10 m/s² i v₀ = 0 wyznacz prędkość Eulera w T = 2 s dla h = 0,50; 0,25 i 0,125 s. Możesz użyć wynikającej z rekurencji zależności v_N = 20[1 − (1 − h/2)^N], N = T/h. Porównaj błędy ze wzorcem dokładnym. Który z tych kroków spełnia wymaganie błędu mniejszego niż 0,30 m/s? Sprawdź też ekstrapolację 2v_h/2 − v_h z dwóch najdrobniejszych siatek.

Sztywna tarcza obraca się jednostajnie wokół nieruchomej osi przechodzącej przez jej środek. W czasie 16,0 s wykonuje 24 pełne obroty. Punkt A leży na tarczy w odległości 20,0 cm od osi, a punkt B w odległości 10,0 cm. Punkty są trwale zaznaczone na tarczy. Obserwujemy ruch z nieruchomego układu laboratoryjnego; czas rozpędzania pomijamy.

1. Oblicz częstotliwość f w Hz, liczbę obrotów na minutę, okres T oraz wartość prędkości kątowej ω w rad/s.
2. Oblicz szybkość liniową punktu A oraz wartość jego przyspieszenia dośrodkowego. Podaj kierunki wektorów prędkości i przyspieszenia.
3. Które z wielkości f, T, ω, v i a_d są takie same dla punktu B, a które się zmieniają? Oblicz zmienione wartości.
4. Uczeń twierdzi: „Tarcza obraca się jednostajnie, więc przyspieszenie punktu A wynosi zero”. Wyjaśnij, co pomylił.

Wyniki możesz zostawić najpierw z π, a dopiero na końcu zaokrąglić. Nie utożsamiaj obrotów na sekundę z radianami na sekundę.

Początkowo rozładowany idealny kondensator 100 μF połączono w chwili t = 0 przez opornik 2,0 kΩ ze źródłem 10 V. Oblicz stałą czasową, napięcie kondensatora i prąd po 0,20 s. Pomiń opór źródła i prąd upływu.

Dodatkowa próba: Ile czasu potrzeba do osiągnięcia 90% napięcia źródła? Jaki prąd płynie w tej chwili?

Kondensator 47 μF naładowany do 12 V rozładowuje się przez opornik 10 kΩ, bez podłączonego źródła. Po jakim czasie napięcie spadnie do 3 V? Jaka część początkowej energii pozostanie wtedy w kondensatorze? Przyjmij idealne elementy i stałe parametry.

Dodatkowa próba: Porównaj obliczony czas z czasem, po którym pozostaje połowa początkowej energii. Podaj napięcie w tej drugiej chwili.