v2.0.9818.20647
Fizyka dla każdego

Rankingi materiałów

Odkrywaj popularne opracowania oraz ostatnio dodane i zmienione publikacje.

Odsłony nie oznaczają liczby unikalnych osób. Oceny mają skalę 1–5; przy jednakowej średniej wyżej jest materiał z większą liczbą głosów.

Materiały: 1999 · strona 137 z 167.

Dobierz rozpraszający okular do lunety Galileusza

Obiektyw cienkiej lunety ma f₁ = +30 cm. Chcemy uzyskać prosty obraz i powiększenie kątowe +6 w ustawieniu afokalnym. Dobierz f₂ i odstęp soczewek. Sprawdź, gdzie bez okularu powstałby obraz odległego punktu osiowego, i oblicz wyjściową średnicę nieobciętej wiązki osiowej o średnicy wejściowej 24 mm.

Opublikowano w: Układy oddzielonych soczewek: obrazowanie, lunety i pomiar Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Dobierz rozpraszający okular do lunety Galileusza

2 odsłon · bez ocen

Poszerzanie wiązki i zbyt mała druga soczewka

Układ afokalny w powietrzu ma najpierw f₁ = −4 cm, a potem f₂ = +16 cm. Pada osiowa równoległa wiązka o średnicy 3 mm. Oblicz odstęp i średnicę wyjściową. Jak zmienia się mały kąt 1 mrad? Jeśli druga soczewka ma czynną średnicę tylko 10 mm, jaki ułamek mocy przejdzie przez nią w modelu wycentrowanej wiązki o jednakowym natężeniu na całym kołowym przekroju? Pomijamy odbicia i pochłanianie.

Opublikowano w: Układy oddzielonych soczewek: obrazowanie, lunety i pomiar Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Poszerzanie wiązki i zbyt mała druga soczewka

2 odsłon · bez ocen

Wiązka z ruchomej wyrzutni: kierunek emisji i granice celowania

Wyrzutnia porusza się obok nieruchomego detektora. W jaką stronę ma wysłać cząstkę, aby trafić do niego? Odwrócimy zwykłe zadanie o składaniu prędkości: zadany kierunek w laboratorium posłuży do wyznaczenia kierunku emisji. Sprawdzimy też, kiedy część kierunków w ogóle nie jest dostępna.

Opublikowano w: Relatywistyczne kierunki wiązek, czasy sygnałów i aberracja światła Komentarze (0) Czytaj więcej » — Wiązka z ruchomej wyrzutni: kierunek emisji i granice celowania

2 odsłon · bez ocen

Kontrast osłabiony przez tło i nierówne wiązki

Natężenia obu ramion mierzone osobno po odjęciu tła wynoszą I₁ = 9 i I₂ = 1 w tych samych jednostkach. Wspólne niespójne tło B = 2 dodaje się do każdego odczytu detektora. Podczas lokalnego skanu zarejestrowano I maks. = 15 i I min. = 9, oba z tłem. Oblicz widzialność surową, widzialność po korekcie i |γ| przy zgodnej polaryzacji oraz pełnym pokryciu wiązek. Co otrzymałby ktoś pomijający tło?

Opublikowano w: Interferometria pomiarowa: droga optyczna, gaz, koherencja i rezonanse Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Kontrast osłabiony przez tło i nierówne wiązki

2 odsłon · bez ocen

Pomiar współczynnika wypływu: prosta, błąd zera i granice wyniku

Seria odczytów poziomu pozwala sprawdzić prawo wypływu i oszacować jego współczynnik. Potrzebujemy jednak poprawnego zera wysokości oraz niezależnej znajomości geometrii. Sama gładka krzywa nie mówi, czy zmierzyliśmy właściwość otworu, pomyliliśmy pole zbiornika, czy przesunęliśmy linijkę.

Opublikowano w: Opróżnianie zbiornika, kalibracja wypływu i rola geometrii Komentarze (0) Czytaj więcej » — Pomiar współczynnika wypływu: prosta, błąd zera i granice wyniku

2 odsłon · bez ocen

Wyboczenie Eulera: utrata stateczności, podpory i zakres modelu

Długi pręt ściskany może odgiąć się na bok przy naprężeniu dużo niższym od granicy sprężystości materiału. Wyprowadzimy obciążenie krytyczne idealnego pręta, sprawdzimy wpływ mocowania końców i rozpoznamy przypadek, w którym wzór Eulera przestaje być właściwym modelem.

Opublikowano w: Sprężystość: odkształcenia poprzeczne, ścinanie i stateczność prętów Komentarze (0) Czytaj więcej » — Wyboczenie Eulera: utrata stateczności, podpory i zakres modelu

2 odsłon · bez ocen

Prostokątny pręt wybiera słabszą oś

Prosty pręt ma L = 2,00 m, E = 200 GPa i pełny prostokątny przekrój b = 20,0 mm w kierunku y oraz h = 40,0 mm w kierunku z. Na obu końcach są idealne przeguby, jednakowe w obu płaszczyznach. Pomijamy ciężar i mimośród. Oblicz oba geometryczne momenty pola, najniższą siłę Eulera, naprężenie krytyczne i smukłość dla postaci, która pojawi się pierwsza. W którym kierunku odgina się oś pręta?

Opublikowano w: Sprężystość: odkształcenia poprzeczne, ścinanie i stateczność prętów Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Prostokątny pręt wybiera słabszą oś

2 odsłon · bez ocen

Mocowanie końców i znak zmiany energii

Idealny pręt ma sztywność giętną EI = 200 N·m² i długość 1,00 m. Oblicz Pkr dla dwóch przegubów, utwierdzenia z końcem swobodnym oraz dwóch utwierdzeń bez przesuwu bocznego. Potem rozpatrz tylko dwa przeguby i zaburzenie w(x) = a sin(πx/L), a = 1,00 mm. Oblicz kwadratową zmianę potencjału przy P = 1500 N i P = 2500 N. Co wyniki mówią o stateczności, a czego nie wyznaczają?

Opublikowano w: Sprężystość: odkształcenia poprzeczne, ścinanie i stateczność prętów Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Mocowanie końców i znak zmiany energii

2 odsłon · bez ocen

Krótki pręt i pozornie ogromna siła Eulera

Porównaj dwa idealnie proste pręty z przegubami, o tym samym przekroju 20 mm × 40 mm i E = 200 GPa. Ich długości wynoszą 2,00 m oraz 0,200 m. Przyjmij, że materiał ma granicę proporcjonalności σp = 200 MPa i że krytyczny jest słabszy kierunek zginania. Oblicz formalne naprężenia Eulera. Wyznacz graniczną smukłość i odpowiadającą jej długość, przy których σkr = σp. Czy dla krótkiego pręta wolno uznać Aσp za dokładną siłę utraty nośności?

Opublikowano w: Sprężystość: odkształcenia poprzeczne, ścinanie i stateczność prętów Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Krótki pręt i pozornie ogromna siła Eulera

2 odsłon · bez ocen

2 odsłon · bez ocen

2 odsłon · bez ocen

2 odsłon · bez ocen

Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.