v2.0.9794.34739
Fizyka dla każdego

Rankingi materiałów

Odkrywaj popularne opracowania oraz ostatnio dodane i zmienione publikacje.

Odsłony nie oznaczają liczby unikalnych osób. Oceny mają skalę 1–5; przy jednakowej średniej wyżej jest materiał z większą liczbą głosów.

Materiały: 1013 · strona 32 z 85.

Dwie aktualizacje, jedna stara prędkość

Dla m = 0,20 kg, b = 0,10 kg/s, g = 10 m/s² oraz z₀ = v₀ = 0 wykonaj dwa kroki jawnego Eulera o długości h = 0,50 s. Zestaw z i v po 1 s z rozwiązaniem dokładnym z lekcji. Drugi program najpierw zmienia v, a następnie używa nowej prędkości w aktualizacji z. Jakie położenie otrzyma po dwóch krokach i dlaczego nie jest to ten sam Euler?

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Dwie aktualizacje, jedna stara prędkość

2 odsłon · bez ocen

Sztuczne odbijanie się od prędkości granicznej

Spadanie spełnia dv/dt = 10 − v/(2 s), zatem vg = 20 m/s, i zaczyna się od v₀ = 0. Trzy obliczenia Eulera używają h = 3 s, 4 s oraz 5 s. Wyznacz pierwsze trzy prędkości w każdym obliczeniu. Rozstrzygnij, czy odchylenie od vg zanika i czy zmiana znaku prędkości w ostatnim obliczeniu świadczy o fizycznym odbiciu.

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Sztuczne odbijanie się od prędkości granicznej

2 odsłon · bez ocen

Opór ośrodka i prędkość graniczna: spadanie nie zawsze stale przyspiesza

W próżni swobodnie spadające ciała mają to samo przyspieszenie. W powietrzu lekki filtr papierowy zachowuje się inaczej niż stalowa kulka. Różnica nie obala grawitacji: do bilansu dochodzi opór ośrodka.

Opublikowano w: Mechanika obrotu, grawitacja i modele ruchu Komentarze (0) Czytaj więcej » — Opór ośrodka i prędkość graniczna: spadanie nie zawsze stale przyspiesza

2 odsłon · bez ocen

Opory hydrauliczne — zadanie: ciśnienie między elementami szeregowymi

Dwa liniowe elementy hydrauliczne połączono szeregowo: od wejścia A do węzła B opór wynosi R₁ = 1,5·10⁹ Pa·s/m³, a od B do wyjścia C opór R₂ = 2,5·10⁹ Pa·s/m³. Ciśnienia bezwzględne to pA = 109 kPa i pC = 101 kPa. Węzły są na tej samej wysokości, a ich prędkości pomijalne. Załóż nieściśliwy, ustalony przepływ i liniowość obu oporów do 3 ml/s, z pomijalnymi stratami w połączeniach.

a) Oblicz przepływ i ciśnienie pB. b) Oblicz moc rozpraszaną w każdym elemencie i porównaj sumę z mocą przekazywaną cieczy między A i C. c) Czy drugi element otrzymuje mniej cieczy niż pierwszy?

Dwa szeregowe opory R1 i R2 między węzłami A, B i C. Ten sam przepływ Q przechodzi przez oba. Ciśnienie A wynosi 109 kPa, C 101 kPa, B jest do wyznaczenia. Pod schematem zapisano równania spadków ciśnień w dwóch elementach.
Węzeł B nie gromadzi cieczy w stanie ustalonym. Na schemacie nie ma dodatkowego odpływu. Kliknij rysunek, aby go powiększyć.
Opublikowano w: Właściwości materii i płyny Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Opory hydrauliczne — zadanie: ciśnienie między elementami szeregowymi

2 odsłon · bez ocen

Opory hydrauliczne — zadanie: zamknięcie jednej gałęzi i dwa rodzaje źródła

Równoległe, liniowe gałęzie mają R₁ = 4,0·10⁹ i R₂ = 12,0·10⁹ Pa·s/m³. Łączą te same dwa węzły o ciśnieniach bezwzględnych 107 kPa i 101 kPa, na jednakowej wysokości. Prędkości węzłów i straty połączeń pomijamy. Przyjmij ustalony przepływ nieściśliwy oraz ważność podanych liniowych oporów w całym rozważanym zakresie.

a) Wyznacz natężenia w gałęziach, całkowite Q i opór zastępczy. b) Zamknięto gałąź R₁. Co stanie się z przepływem, jeżeli źródło nadal utrzymuje tę samą różnicę ciśnień? c) Jakiej różnicy ciśnień wymagałoby zamiast tego utrzymanie pierwotnego całkowitego Q przez samą gałąź R₂? Porównaj moc rozpraszaną w tych trzech stanach.

Opublikowano w: Właściwości materii i płyny Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Opory hydrauliczne — zadanie: zamknięcie jednej gałęzi i dwa rodzaje źródła

2 odsłon · bez ocen

Orbita liczona Verletem: skale, moment pędu i kontrola toru

Ładna, zamknięta pętla nie wystarcza, aby uznać symulację orbity za poprawną. Wyprowadzimy bezwymiarowy model, zrobimy jeden krok w pełnych współrzędnych i sprawdzimy trzy rzeczy osobno: energię, moment pędu i położenie satelity w ustalonej chwili. Jedna z tych wielkości może wyglądać doskonale nawet przy widocznym błędzie toru.

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Czytaj więcej » — Orbita liczona Verletem: skale, moment pędu i kontrola toru

2 odsłon · bez ocen

Perycentrum ujawnia za duży krok

W modelu bezwymiarowym μ = 1 ciało zaczyna w R = (1; 0), V = (0; 0,8). Wyznacz E*, L*, półoś wielką a, mimośród e, perycentrum rp oraz szybkość vp. Skorzystaj z a = −1/(2E*) i e² = 1 + 2E*L*². Porównaj wskaźnik hvp/rp dla h = 0,10 i 0,025. Czy mniejszy wskaźnik sam zapewnia dokładną orbitę?

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Perycentrum ujawnia za duży krok

2 odsłon · bez ocen

Orbity Keplera: równe pola, okres obiegu i prędkość ucieczki

Planeta nie porusza się po elipsie z jednakową szybkością. Bliżej gwiazdy przyspiesza, dalej zwalnia. Prawa Keplera opisują tę regularność, ale każde z nich dotyczy innej cechy ruchu.

Opublikowano w: Mechanika obrotu, grawitacja i modele ruchu Komentarze (0) Czytaj więcej » — Orbity Keplera: równe pola, okres obiegu i prędkość ucieczki

2 odsłon · bez ocen

2 odsłon · bez ocen

Oscylator w komputerze: Verlet, energia i uciekająca faza

Idealna sprężyna nie dostarcza energii znikąd. Tymczasem prosta symulacja może z każdym okresem zwiększać amplitudę. Wyprowadzimy metodę Verleta z prędkością, porównamy jej bilans z jawnym Eulerem i zobaczymy, dlaczego mały błąd energii nie wystarcza do poprawnego przewidywania fazy drgań.

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Czytaj więcej » — Oscylator w komputerze: Verlet, energia i uciekająca faza

2 odsłon · bez ocen

Dobra energia, zła godzina maksimum

Dla oscylatora o ω = 2 rad/s porównaj Verlet z krokami 0,25 s i 0,125 s w chwili T = 20 s. Użyj θ = 2arcsin(hω/2) oraz ωnum = θ/h. Oblicz błąd fazy (ωnum − ω)T, zdecyduj, który krok spełnia tolerancję 0,15 rad, i wyjaśnij, czemu sprawdzenie wyłącznie energii mogłoby tego nie wykryć.

Opublikowano w: Mechanika numeryczna: krok czasu, błąd i kontrola modelu Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Dobra energia, zła godzina maksimum

2 odsłon · bez ocen

Paralaksa roczna i parsek — od małego kąta do wielkiej odległości

Gdy zmienimy miejsce obserwacji, bliski obiekt przesunie się względem dalekiego tła. Nie musi to być jego rzeczywisty ruch. W astronomii właśnie ta zmiana kierunku pozwala mierzyć odległości do pobliskich gwiazd.

Opublikowano w: Astronomia: niebo i pomiar odległości Komentarze (0) Czytaj więcej » — Paralaksa roczna i parsek — od małego kąta do wielkiej odległości

2 odsłon · bez ocen

Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.