Rankingi materiałów

Wodór przechodzi z n=5 do n=2. Użyj Eₙ=−13,6 eV/n² oraz hc=1240 eV·nm. Pomijamy odrzut i przyjmujemy dozwolone przejście. Oblicz energię fotonu i długość fali.

Atom wodoru jest w n=2, z energią −3,4 eV. Pochłania foton 4,0 eV prowadzący do jonizacji. Pomijając odrzut protonu, wyznacz energię kinetyczną elektronu.

Próbka 0,20 kg stygnie z 45°C do 25°C. Woda 0,10 kg ogrzewa się z 20°C do 25°C. Użyj c_w=4200 J/(kg·K), pomiń naczynie i straty. Oblicz c próbki.

Dalsze części: b) Ile wyniesie c próbki, jeśli naczynie o pojemności 50 J/K także ogrzeje się z 20°C do 25°C? c) Dlaczego próbka powinna trafić do kalorymetru bez dodatkowej gorącej wody?

Na modelowej mapie jednorodnego pola równoległe linie potencjału 2 V i 5 V są oddalone o 1,5 cm. Wyznacz wartość E i zwrot.

Dalsze części: b) Jaka siła działa na dodatni próbny ładunek 2 nC? c) Jakie E odpowiada tej samej różnicy 3 V na odległości 3 cm?

Dane modelowe w zakresie liniowym: wzrost siły o 0,40 N wydłużył sprężynę dodatkowo o 0,020 m. Oblicz k.

Dalsze części: b) Jakiego dodatkowego wydłużenia oczekujemy dla przyrostu siły 0,10 N w tym zakresie? c) Czy użycie różnic usuwa stały błąd skali linijki, np. zawyżanie długości o 5%?

Na osuszonym zimnym kubku powstają krople, a na drugim kubku o temperaturze pokoju nie. Kubki są szczelne. Jakie wyjaśnienie wspierają te obserwacje?

Dalsze części: b) Jaką informację daje osuszenie obu kubków przed próbą? c) Po co zamienić położenia kubków w powtórzeniu?

Okrągłe okładki próżniowego kondensatora mają promień a = 0,050 m i odstęp d = 0,0020 m. Napięcie w rozpatrywanym przedziale rośnie liniowo z szybkością dU/dt = 3,0·10⁵ V/s. Przyjmij jednorodne pole, osiową symetrię, powolne zmiany, pomijalne efekty brzegowe, ε₀ = 8,85·10⁻¹² F/m i μ₀ = 4π·10⁻⁷ H/m.

a) Wyznacz C i prąd przewodu. b) Oblicz prąd przesunięcia i B dla współosiowego okręgu w szczelinie o promieniu r = 0,020 m. c) Wyznacz B(a) w modelu. Dlaczego nie dodajemy I przewodu do I_d całej szczeliny?

W jednym oczku idealne źródła 6 V i 2 V są połączone przeciwnie, a łączny opór wynosi 2 kΩ. Przyjmij, że słabsze źródło może przyjmować energię. Wyznacz prąd oraz moc wydzielaną w opornikach i przyjmowaną przez źródło 2 V.

Bardzo długi, niemagnetyczny przewodnik o promieniu a = 2,0 mm niesie prąd stały I = 8,0 A równomiernie rozłożony w przekroju, w dodatnim kierunku z. Pomijamy końce oraz inne źródła; μ₀ = 4π·10⁻⁷ H/m.

a) Znajdź J i prądy objęte okręgami o promieniach 0,50 mm, 2,0 mm i 4,0 mm. b) Oblicz B i zwrot obiegu widziany od strony dodatniej osi z. c) Wyjaśnij błąd użycia całego I przy 0,50 mm.

Kabel ma promienie a = 1,0 mm, b = 3,0 mm, c = 4,0 mm. Rdzeń niesie +5,0 A ku obserwatorowi, płaszcz −5,0 A w stronę przeciwną. Obie gęstości prądu są jednorodne. Model jest niemagnetyczny, nieskończenie długi i magnetostatyczny; μ₀ = 4π·10⁻⁷ H/m.

a) Znajdź objętą część prądu powrotnego oraz B przy r = 3,50 mm. b) Oblicz B przy 0,50 mm, 2,0 mm i 5,0 mm. c) Sprawdź ciągłość na b i c. Dlaczego z zerowego prądu netto można tu wywnioskować zerowe B?