Elektrostatyka

Kondensatory 2,0 µF i 3,0 µF połączono równolegle do idealnego źródła 4,0 V. Oblicz ładunek każdego elementu i sumę energii. Sprawdź wynik przez pojemność zastępczą.

Kondensatory 2,0 µF i 3,0 µF połączono szeregowo do 10 V. Węzeł wewnętrzny był obojętny i pozostaje izolowany. Oblicz pojemność zastępczą, wartość ładunku i oba napięcia.

Napięcie tego samego liniowego kondensatora zwiększono z 3 V do 6 V bez zmiany geometrii. Jak zmienią się ładunek jednej okładki i energia? Czy pojemność wzrośnie?

Odłączony, izolowany kondensator płaski ma początkowo C=2,0 nF i U=4,0 V. Odstęp okładek powoli podwojono, zachowując pole ich powierzchni i pomijając brzegi. Oblicz końcowe C, U i przyrost energii. Pomijamy straty.

Okładki próżniowego kondensatora mają pole 0,020 m² i odstęp 1,0 mm. Pomijamy efekty brzegowe. Dla ε₀=8,85·10⁻¹² F/m oblicz C i ładunek przy napięciu 10 V.

Idealny kondensator ma C=4,0 µF i napięcie 6,0 V. Oblicz wartość ładunku jednej okładki, ładunek całkowity obu okładek oraz energię pola.

Ładunek +3 nC przesuwa się najpierw o 2,0 cm zgodnie z jednorodnym polem 600 N/C, a następnie o 4,0 cm prostopadle do niego. Oblicz pracę pola na całej trasie i końcową zmianę potencjału.

Dwa punkty mają potencjały −10 V i +5 V. Następnie do obu liczb dodano 100 V, zmieniając umownie zero potencjału. Porównaj zmianę energii potencjalnej ładunku +3 nC przy przejściu między tymi punktami przed zmianą i po niej.