Pakiet falowy: zmiana kształtu i pomiar czasu nadejścia
Suma wielu składowych może tworzyć krótką grupę, lecz jej kształt nie musi pozostać stały. Sprawdzimy, co pokazuje skończona symulacja i jak z opóźnienia grupy wnioskować o prędkości.
W tym materiale
Suma wielu składowych może tworzyć krótką grupę, lecz jej kształt nie musi pozostać stały. Sprawdzimy, co pokazuje skończona symulacja i jak z opóźnienia grupy wnioskować o prędkości.
Potrzebne wiadomości: Superpozycja, relacja dyspersyjna fal wodnych, pojęcie widma i granice niepewności.
Dwie sinusoidy nie tworzą pojedynczego impulsu
Dotychczasowa obwiednia była okresowa. Aby opisać krótką grupę, potrzebujemy większej liczby składowych o różnych k i dobranych amplitudach oraz fazach. Każda z nich osobno może sięgać przez całą oś, a ich suma lokalnie się wzmacniać i daleko od wybranego miejsca osłabiać. To superpozycja, a nie wycinanie sinusoidy nożyczkami.
Funkcja opisująca amplitudy w zależności od liczby falowej tworzy widmo przestrzenne. Nie jest tym samym co wykres wychylenia względem czasu w pojedynczym punkcie. Związek pomiędzy widmem a propagacją powstaje dopiero po zadaniu ω(k). Znane z szeregu Fouriera dodawanie składników wyjaśnia kształt, a relacja dyspersyjna określa zmiany ich faz w czasie.
Liniowy fragment relacji przesuwa całą obwiednię
Niech κ = k − k₀ opisuje odchylenie od środka pasma. Dla wąskiego pasma rozwijamy:
\omega(k)\approx\omega_0+v_g\kappa+\frac12\omega''(k_0)\kappa^2.
Gdy zachowamy tylko dwa pierwsze wyrazy, faza składowej jest równa k₀x − ω₀t + κ(x − vgt). Wszystkie różnice faz zależą od wspólnej zmiennej x − vgt. W takim przybliżeniu obwiednia jedynie się przesuwa, bez zmiany kształtu.
Wyraz kwadratowy wprowadza dodatkową fazę −ω″κ²t/2, różną dla różnych składowych. Z biegiem czasu grupa może się rozciągać i zmieniać kształt. Sama mała szerokość pasma nie gwarantuje niezmiennego kształtu po dowolnie długim czasie: istotny jest również iloczyn |ω″|σk²t. Nie nazywamy takiej zmiany zanikiem energii. W naszym bezstratnym modelu amplitudy składników pozostają stałe.
Co dokładnie sumuje pracownia?
Wariant „Pakiet” używa 81 liczb falowych rozmieszczonych równomiernie od k₀ − 3σk do k₀ + 3σk. Wagi są proporcjonalne do exp[−(k − k₀)²/(2σk²)], a końce przedziału mają połowę wagi zgodnie z kwadraturą trapezów. Wspólna normalizacja daje η(0,0)/A₀ = 1. A₀ jest początkowym maksymalnym wychyleniem sumy, nie amplitudą każdej z 81 fal.
\frac{\eta(x,t)}{A_0}=\frac{\sum_j w_j\cos[k_jx-\omega(k_j)t]}{\sum_jw_j}.
Przerywaną obwiednię wyznaczamy z modułu sumy zespolonej po odjęciu środkowej fazy. Dzięki temu ma ona wartość nieujemną i ogranicza |η|/A₀. Nie utożsamiamy jej z energią ani prawdopodobieństwem. Rysowanie obu granic ±obwiednia pomaga odczytać, gdzie szybki profil jest wygaszony.
Skończona, równomierna siatka liczb falowych powoduje okresowe powtarzanie modułu obwiedni w przestrzeni. Odstęp wynosi 2π/δk, gdzie δk jest odległością sąsiednich składowych siatki. Okno pokazuje tylko część tego długiego ciągu. Nie udajemy obliczenia idealnego, odosobnionego impulsu na nieskończonej osi. Gdy zmieniasz szerokość pasma, zmieniają się także skala początkowej grupy i odległość powtórzeń.
Doświadczenie: przewidź, zapisz, zmień jeden parametr
Otwórz pracownię. Wybierz λ₀ = 10 m, h = 5 m, σk/k₀ = 0,20 i wariant „Pakiet”. Zapisz stan początkowy i stan po 24 okresach. Okno porusza się z prędkością grupową w środku pasma. Oś pozioma pokazuje (x − vgt)/λ₀; nieruchoma pionowa linia w zerze jest punktem odniesienia, a nie wyznaczonym maksimum.
Powtórz z samą zmianą h na 0,10 m. Dla długich fal względem tej głębokości ω(k) jest bliższa prostej, więc kształt zmienia się słabiej. Zachowaj ten sam postęp t/T₀ i odczytaj również fizyczny czas: T₀ zależy od h, toteż równa liczba okresów nie oznacza równej liczby sekund. Do porównań w jednakowym czasie ustaw t/T₀ osobno na podstawie odczytanego okresu.
Ta demonstracja pokazuje wpływ relacji dyspersyjnej. Nie zawiera tłumienia, odbić od ścian, zmiennego dna, prądu ani wymuszenia przez wiatr. Nie jest prognozą wysokości fal przy brzegu. Wychylenie jest znormalizowane; liniowy model odpowiada granicy dowolnie małej amplitudy.
Kiedy dotrze grupa fal?
Wąska grupa na głębokiej wodzie biegnie w przybliżeniu z vg = gT/(4π). Przy jednorodnych warunkach czas przebycia drogi D wynosi:
t_{\mathrm{grupy}}=\frac{D}{v_g}=\frac{4\pi D}{gT}.
Użycie λ/T dałoby tu czas dwukrotnie za krótki. Dla dwóch grup o różnych okresach należy oddzielić czas wysłania od czasu propagacji. Jeżeli grupy powstały w różnych chwilach lub przebyły różne drogi, sama różnica nadejść nie wyznacza jednoznacznie odległości źródła.
Co można sprawdzić pomiarem?
Dwa czujniki w znanej odległości mogą rejestrować profil powierzchni. Aby oszacować przesunięcie obwiedni, porównujemy tę samą grupę, a nie dowolne dwa grzbiety. Odstęp czasowy między sąsiednimi grzbietami jest okresem T, natomiast opóźnienie tej samej grupy pomiędzy czujnikami zależy od drogi. Przy kształcie zmieniającym się po drodze trzeba też wskazać, czy porównujemy maksimum, środek czy dopasowanie całego sygnału.
Niepewności odległości i opóźnienia przenoszą się na v = D/Δt. Porównanie przedziałów może ujawnić niezgodność modelu, lecz ich nakładanie nie dowodzi jego wyjątkowości. Nieznany prąd lub źle przypisana grupa mogą dać podobny wynik. Dane ćwiczeń poniżej są modelowe; nie przedstawiamy ich jako pomiarów jeziora ani laboratorium.
Źródła naukowe: MIT, dyspersja powierzchniowych fal grawitacyjnych, MIT, prędkość grupowa i pakiety oraz TU Delft, fale liniowe. Algorytm skończonej sumy, scenariusze i rysunki są własnym opracowaniem.
Zadania do tego tematu
- Trzy składowe: grupa, która powtarza się w przestrzeni
- Dwie grupy z jednego źródła: którą prędkość wstawić?
- Dwa czujniki i zgodność z modelem głębokiej wody
Komentarze (0)
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.
RSS komentarzy · Powiadomienia e-mail
Dodaj komentarz
Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto