v2.0.9818.20647
Fizyka dla każdego

Rankingi materiałów

Odkrywaj popularne opracowania oraz ostatnio dodane i zmienione publikacje.

Odsłony nie oznaczają liczby unikalnych osób. Oceny mają skalę 1–5; przy jednakowej średniej wyżej jest materiał z większą liczbą głosów.

Materiały: 1999 · strona 134 z 167.

Odstęp między soczewkami: zdolność skupiająca i położenie ogniska

Dwie soczewki w kontakcie mają wspólną wysokość załamania promienia. Po ich rozsunięciu druga działa już na innej wysokości. Wyprowadzimy poprawkę zależną od odstępu i sprawdzimy, dlaczego ogniskowej zastępczej nie można po prostu odmierzyć od ostatniej soczewki.

Opublikowano w: Układy oddzielonych soczewek: obrazowanie, lunety i pomiar Komentarze (0) Czytaj więcej » — Odstęp między soczewkami: zdolność skupiająca i położenie ogniska

2 odsłon · bez ocen

Ta sama ogniskowa, dwa różne położenia ekranu

Wiązka równoległa do osi pada na dwie cienkie soczewki w powietrzu, oddalone o 5 cm. Najpierw napotyka f₁ = 25 cm, potem f₂ = 10 cm. Wyznacz Φ, F i odległość ogniska od ostatniej soczewki. Powtórz ostatni rachunek po zamianie kolejności soczewek, przy niezmienionym odstępie.

Opublikowano w: Układy oddzielonych soczewek: obrazowanie, lunety i pomiar Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Ta sama ogniskowa, dwa różne położenia ekranu

2 odsłon · bez ocen

Ujemna zdolność układu i rzeczywiste ognisko za nim

Dwie dodatnie cienkie soczewki o f₁ = 10 cm i f₂ = 15 cm dzieli d = 30 cm. Pada na nie wiązka równoległa do osi. Wyznacz Φ, F, A, odległość tylnego ogniska od L₂ oraz położenie H′ względem L₂. Wyjaśnij, jak ujemne F może współistnieć z rzeczywistym zbiegiem za L₂.

Opublikowano w: Układy oddzielonych soczewek: obrazowanie, lunety i pomiar Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Ujemna zdolność układu i rzeczywiste ognisko za nim

2 odsłon · bez ocen

Pierścień Einsteina pojedynczej gwiazdy

Załóż statyczny model odległości: M=1 M☉, GM☉=1,327·10²⁰ m³/s², c=3,00·10⁸ m/s, DL=4 kpc, DS=8 kpc, DLS=4 kpc i 1 kpc=3,086·10¹⁹ m. Korzystaj z 1 rad=206265″. a) Oblicz θE w radianach. b) Przelicz go na milisekundy łuku (mas). c) Co stanie się z θE, gdy masa wzrośnie stukrotnie przy niezmienionej geometrii?

Opublikowano w: Soczewkowanie grawitacyjne: ugięcie, obrazy i mikrosoczewkowanie Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Pierścień Einsteina pojedynczej gwiazdy

2 odsłon · bez ocen

Z dwóch punktów do pierścienia

Rozważ punktową soczewkę o θE=1,00″. a) Rozwiąż równanie dla β=0 i wyjaśnij, dlaczego w dwuwymiarowej geometrii powstaje pierścień, a nie tylko dwa punkty. b) Dla β=2,00″ oblicz oba położenia obrazów. c) Znajdź ich separację. d) Sprawdź, czy iloczyn ich położeń zmienił się względem poprzedniego zadania.

Opublikowano w: Soczewkowanie grawitacyjne: ugięcie, obrazy i mikrosoczewkowanie Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Z dwóch punktów do pierścienia

2 odsłon · bez ocen

Światło zakrzywia tor obok masy: od kąta ugięcia do wniosku o grawitacji

Gwiazda widziana blisko tarczy Słońca może mieć nieco inne pozorne położenie niż zwykle. Nie zmieniła miejsca: promień przebył drogę w zakrzywionej czasoprzestrzeni. Obliczymy rozmiar efektu, odróżnimy kąt od przesunięcia liniowego i pokażemy, jakie dane trzeba znać, aby oszacować masę soczewkującą.

Opublikowano w: Soczewkowanie grawitacyjne: ugięcie, obrazy i mikrosoczewkowanie Komentarze (0) Czytaj więcej » — Światło zakrzywia tor obok masy: od kąta ugięcia do wniosku o grawitacji

2 odsłon · bez ocen

Dwa tory i dwie masy — skala ugięcia

W modelu słabego pola promień A przechodzi obok punktowej masy M w odległości b i ugina się o 1,80″. Tor B przechodzi obok tej samej masy w odległości 3b. a) Wyznacz ugięcie B. b) Jakie byłoby ugięcie obok masy 4M przy parametrze 2b? c) Czy dwukrotnie większy kąt dowodzi automatycznie dwukrotnie większej masy, jeśli b nie znamy?

Opublikowano w: Soczewkowanie grawitacyjne: ugięcie, obrazy i mikrosoczewkowanie Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Dwa tory i dwie masy — skala ugięcia

2 odsłon · bez ocen

Dokładne granice m/q przy błędach pola i odległości

W idealnym modelu szybkość jonów jest dokładnie zadana jako 30000 m/s. Indukcja analizatora wynosi (0,500 ± 0,010) T, a odległość od wejścia do trafienia (80,0 ± 1,0) mm. Znaki ± określają niezależne granice dopuszczalnych wartości, nie odchylenia standardowe. Oblicz nominalne m/q i jego dokładny przedział. Porównaj względne odchylenia obu końców z przybliżoną sumą względnych granic błędów. Czy dodatkowa nieznajomość z pozwala podać jedną masę?

Opublikowano w: Selektor prędkości i pomiar masy do ładunku Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Dokładne granice m/q przy błędach pola i odległości

2 odsłon · bez ocen

Spektrometr mas: półokrąg wyznacza m/z, nie samą masę

Po wybraniu szybkości wprowadzamy jony do osobnego pola magnetycznego. Różne tory mogą ujawnić różne masy, ale dopiero po ustaleniu ładunku. Zobaczymy, dlaczego odległość na detektorze jest dwukrotnością promienia i kiedy dwa różne jony pozostają nierozróżnialne.

Opublikowano w: Selektor prędkości i pomiar masy do ładunku Komentarze (0) Czytaj więcej » — Spektrometr mas: półokrąg wyznacza m/z, nie samą masę

2 odsłon · bez ocen

2400 atomów i obrót o 60°: średnia nie zastępuje dwóch wyników

Przygotowano 2400 atomów w stanie +z. Idealny analizator mierzy spin w osi n tworzącej z z kąt 60°. Wyznacz oczekiwane zliczenia obu kanałów, wartość średnią Sn oraz wariancję pojedynczego wyniku. Nie ma strat ani ewolucji spinu przed pomiarem.

Opublikowano w: Spin 1/2, analizatory Sterna–Gerlacha i pomiar kwantowy Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — 2400 atomów i obrót o 60°: średnia nie zastępuje dwóch wyników

2 odsłon · bez ocen

840 do 760: czy niespolaryzowana wiązka musi dzielić się dokładnie na pół?

Analizator zbadał dokładnie 1600 niezależnych atomów. Dla hipotezy wiązki niespolaryzowanej prawdopodobieństwo obu kanałów wynosi 1/2, wydajności są równe i nie ma tła. Zaobserwowano 840 zliczeń „+” i 760 „−”. Oblicz oczekiwaną liczbę N+, jej odchylenie standardowe oraz różnicę wyniku od oczekiwania w jednostkach tego odchylenia. Oszacuj p z próbki. Czy wolno zastąpić wynik 840 liczbą 800, aby „naprawić” pomiar?

Opublikowano w: Spin 1/2, analizatory Sterna–Gerlacha i pomiar kwantowy Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — 840 do 760: czy niespolaryzowana wiązka musi dzielić się dokładnie na pół?

2 odsłon · bez ocen

Od 20 000 atomów do końcowego −z: policz wszystkie zatrzymane gałęzie

Niespolaryzowana wiązka zawiera 20 000 atomów. Pierwszy analizator z przepuszcza tylko +z, drugi analizator x tylko +x, a trzeci analizator z rejestruje oba wyjścia. Oblicz oczekiwane liczby w każdym zatrzymanym i końcowym kanale. Podaj udział końcowego −z względem źródła i względem atomów wchodzących do trzeciego analizatora. Co zmieni usunięcie całego drugiego analizatora? Przyjmij idealne urządzenia i brak ewolucji spinu między nimi.

Opublikowano w: Spin 1/2, analizatory Sterna–Gerlacha i pomiar kwantowy Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Od 20 000 atomów do końcowego −z: policz wszystkie zatrzymane gałęzie

2 odsłon · bez ocen

Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.