Płytki falowe: dwójłomność, ćwierćfalówka i półfalówka
Płytka falowa zmienia względną fazę dwóch składowych pola. Pokażemy, dlaczego ćwierćfalówka nie zawsze daje światło kołowe, jak półfalówką ustawić kierunek liniowej polaryzacji i dlaczego ten sam element działa inaczej dla innej barwy.
W tym materiale
Płytka falowa zmienia względną fazę dwóch składowych pola. Pokażemy, dlaczego ćwierćfalówka nie zawsze daje światło kołowe, jak półfalówką ustawić kierunek liniowej polaryzacji i dlaczego ten sam element działa inaczej dla innej barwy.
Potrzebne wiadomości: Polaryzacja liniowa i eliptyczna, faza sinusoidy, rzut wektora, długość fali w próżni oraz współczynnik załamania.
Dwa kierunki drgań, dwie prędkości fazowe
Rozpatrujemy idealną płytkę dwójłomną o grubości d, oświetloną prostopadle. Dla tej geometrii istnieją dwa prostopadłe liniowe kierunki własne o współczynnikach nf i ns, przy czym ns > nf. Kierunek f nazywamy osią szybką, a s osią wolną: prędkości fazowe wynoszą odpowiednio c/nf i c/ns. Nie utożsamiamy tych etykiet z uniwersalnym przypisaniem promienia zwyczajnego i nadzwyczajnego; zależy ono od kryształu i geometrii.
Model pomija absorpcję, odbicia, różną transmisję obu polaryzacji oraz przestrzenne rozchodzenie się wiązek. Nie jest opisem dowolnie wyciętego kryształu pod dowolnym kątem. λ₀ oznacza długość fali w próżni, a Δn = ns − nf > 0. Każda składowa nabywa na drodze d fazę 2πnd/λ₀. Po odjęciu wspólnej fazy pozostaje:
\Delta=\frac{2\pi\Delta n\,d}{\lambda_0}.
Retardacja Δ jest bezwymiarowym kątem, zwykle zapisywanym w radianach. Liczy się różnica faz obu składowych w tej samej płaszczyźnie wyjścia, nie różnica „liczb przebytych drgań” mierzona w dwóch różnych chwilach. Określenie osi szybkiej dotyczy tu prędkości fazowej; nie jest pomiarem prędkości grupowej impulsu.
Najpierw rozkład, potem faza
Wybierzmy szybką oś jako x, wolną jako y. Korzystamy z konwencji zespolonej exp(−iωt), a więc dodatnia retardacja mnoży amplitudę y przez exp(iΔ). Liniowe pole wejściowe pod kątem α ma amplitudy E₀cosα i E₀sinα. Za płytką:
\mathbf J_{\rm wy}=E_0\left(\cos\alpha,\ e^{i\Delta}\sin\alpha\right).
Wzór jest skrótem dwóch oddzielnych operacji: rozkładamy pole na osie własne i dodajemy fazę do drugiej składowej. Obie amplitudy zachowują moduły. Dlatego idealna płytka nie zmienia całkowitego natężenia E₀²/(2Z₀), jeżeli przed nią i za nią porównujemy tę samą wiązkę w próżni. To odróżnia ją od polaryzatora, który usuwa część pola.
Ćwierćfalówka: potrzebujemy też dwóch równych składowych
Retardacja π/2 modulo 2π daje czynnik i. Przy α = 45° wyjściowe składowe mają jednakowe amplitudy E₀/√2 i fazę π/2: światło jest kołowe. Przy α = 30° amplitudy wynoszą √3E₀/2 i E₀/2, więc powstaje elipsa o stosunku półosi 1/√3. Gdy α = 0°, druga składowa nie istnieje: światło pozostaje liniowe pomimo poprawnie dobranej grubości płytki.
Półfalówka odbija orientację względem swojej osi
Dla Δ = π mnożnik exp(iπ) wynosi −1. W układzie własnym płytki składowa na osi szybkiej zachowuje znak, a prostopadła zmienia znak. Liniowa polaryzacja pod kątem α względem osi szybkiej przechodzi na −α. Jeśli szybka oś jest pod kątem β względem laboratoryjnej osi x, to:
\alpha_{\rm wy}=\beta-(\alpha_{\rm we}-\beta)=2\beta-\alpha_{\rm we}\pmod{180^\circ}.
Dwukrotność dotyczy kąta osi płytki, nie automatycznie kąta wejściowej polaryzacji. Dla αwe = 20° i β = −10° otrzymujemy −40°. Obrót płytki o 90° zamienia jej osie: dla idealnej półfalówki całe wyjściowe pole zmienia wtedy wspólny znak, lecz oś polaryzacji pozostaje ta sama.
Dlaczego grubość i barwa mają znaczenie?
Najmniejsza dodatnia grubość ćwierćfalówki w tym modelu wynosi d₀ = λ₀/(4Δn). Płytka o grubości dm = (m + 1/4)λ₀/Δn, gdzie m = 0, 1, 2, …, daje w projektowej długości fali identyczną polaryzację: dodatkowe pełne 2π nie zmieniają względnej fazy modulo okres. Taka równoważność dotyczy wybranej λ₀.
Przy stałej modelowej Δn = 0,0100 i λ₀ = 550 nm dostajemy d₀ = 13,75 μm oraz d₅ = 288,75 μm. Po zmianie długości fali na 560 nm retardacje modulo 360° to odpowiednio 88,3929° i 56,2500°. Dla wejścia pod 45° stosunki mniejszej do większej półosi wynoszą około 0,9723 oraz 0,5345. Grubszy element dużo silniej odszedł od koła.
Granice idealizacji
Rzeczywista retardacja zmienia się również z temperaturą, kątem padania i dyspersją materiału. Z nazwy „ćwierćfalówka” nie wynika achromatyczność. Podane grubości są wynikiem modelu jednorodnej płytki, a nie specyfikacją każdego elementu dostępnego w sprzedaży: elementy złożone mogą uzyskiwać małą retardację netto przez różnicę dwóch większych retardacji.
Sprawdź rozumienie: co dadzą dwie identyczne ćwierćfalówki o zgodnych osiach?
Ich retardacje dodają się: π/2 + π/2 = π, więc działają jak półfalówka w tej samej projektowej długości fali. Liniowe wejście pod 45° przejdzie na −45°. Jeśli w drugiej zamienimy osie szybką i wolną, różnice faz znoszą się, a pozostaje jedynie wspólna faza; nie można wnioskować z samej liczby elementów.
Zadania do tego tematu
- Grubość ćwierćfalówki nie gwarantuje koła
- Ustawienie półfalówki dla zadanej osi wyjściowej
- Dwie ćwierćfalówki: ta sama barwa projektowa, inna wrażliwość
Komentarze (0)
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.
RSS komentarzy · Powiadomienia e-mail
Dodaj komentarz
Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto