Jak zmierzyć polaryzację: analizator i ćwierćfalówka
Stała jasność za obracanym analizatorem nie dowodzi braku polaryzacji. Wyprowadzimy to ograniczenie i pokażemy, jak jedna ćwierćfalówka pozwala rozróżnić przeciwne obroty pola oraz światło niespolaryzowane.
W tym materiale
Stała jasność za obracanym analizatorem nie dowodzi braku polaryzacji. Wyprowadzimy to ograniczenie i pokażemy, jak jedna ćwierćfalówka pozwala rozróżnić przeciwne obroty pola oraz światło niespolaryzowane.
Potrzebne wiadomości: Wektorowe pole harmoniczne, różnica faz, działanie idealnego polaryzatora i ćwierćfalówki; uśrednianie po okresie.
Analizator mierzy kwadrat rzutu
Przyjmujemy tę samą falę co poprzednio: Eₓ = a cosωt, Eᵧ = b cos(ωt − δ), w próżni. Idealny analizator liniowy ma oś pod kątem θ od +x ku +y. Przepuszczone pole to Eθ = Eₓcosθ + Eᵧsinθ. Detektor mierzy średnią moc, a nie znak pola. Po podniesieniu rzutu do kwadratu uśredniamy każdy składnik. Korzystamy z ⟨cos²ωt⟩ = 1/2 oraz ⟨cosωt cos(ωt − δ)⟩ = cosδ/2:
I_\theta=\frac1{2Z_0}\left[a^2\cos^2\theta+b^2\sin^2\theta+2ab\cos\delta\sin\theta\cos\theta\right].
Dla δ = 0 jest to rzut pojedynczej osi liniowej i prowadzi do prawa Malusa. Dla koła a = b, cosδ = 0, więc Iθ = a²/(2Z₀) = Iwe/2 niezależnie od θ. Taki sam wynik daje światło całkowicie niespolaryzowane o tej samej mocy. Nie jest ono jednak kołową falą: w jego uśrednionym opisie nie ma jednej trwałej różnicy faz.
Cztery kierunki nie ujawniają znaku sinusa fazy
Oznaczmy wyniki pomiarów dla θ = 0°, 90°, 45°, 135° przez I₀, I₉₀, I₄₅, I₁₃₅. Definiujemy wielkości o jednostce natężenia:
S_0=I_0+I_{90},\qquad S_1=I_0-I_{90},\qquad S_2=I_{45}-I_{135}.
W naszym modelu S₀ = (a² + b²)/(2Z₀), S₁ = (a² − b²)/(2Z₀), S₂ = ab cosδ/Z₀. Jeśli obie amplitudy są niezerowe, ich stosunek wynosi √(I₀/I₉₀), a cosδ = S₂/(2√(I₀I₉₀)). Fazy +δ i −δ mają taki sam cosinus. Nawet bardzo dokładne obracanie samego analizatora nie rozróżni tych dwóch stanów.
Ćwierćfalówka zamienia brakującą fazę na różnicę mocy
Przed analizatorem wstawiamy idealną ćwierćfalówkę, której szybka oś pokrywa się z x, wolna z y. Przy konwencji exp(−iωt) dodaje ona do δ dokładnie +π/2. W odczycie dla 45° składnik mieszany zawiera teraz cos(δ + π/2) = −sinδ. Dla 135° zmienia się znak tego składnika:
I_{Q,45}=\frac{a^2+b^2-2ab\sin\delta}{4Z_0},\qquad I_{Q,135}=\frac{a^2+b^2+2ab\sin\delta}{4Z_0}.
Definiujemy S₃ = IQ,135 − IQ,45 = ab sinδ/Z₀. To jawnie ustalona konwencja znaku; w innych źródłach S₃ bywa definiowane przeciwnie. Dla czystej fali z a, b > 0 znamy teraz sinus i cosinus fazy. Wybieramy ćwiartkę δ na ich podstawie, zamiast brać sam arccos i zgubić zwrot obrotu.
Kontrole spójności chronią przed nadinterpretacją
Dla idealnej, stabilnej wiązki bez strat I₀ + I₉₀ = I₄₅ + I₁₃₅ = IQ,45 + IQ,135 = S₀. Można też obliczyć:
S_1^2+S_2^2+S_3^2=\frac{(a^2-b^2)^2+4a^2b^2(\cos^2\delta+\sin^2\delta)}{4Z_0^2}=S_0^2.
Równość jest własnością jednego w pełni spolaryzowanego stanu Jonesa. Dla wzajemnie niespójnych składników sumujemy ich parametry S wyrażone w tych samych jednostkach natężenia. Ich długość może być mniejsza od sumy natężeń, więc stopień polaryzacji p = √(S₁² + S₂² + S₃²)/S₀ mieści się między 0 a 1 przy S₀ > 0. Dla ciemnej wiązki S₀ = 0 ten iloraz nie jest zdefiniowany. Wartość większa od 1 świadczy o niespójnych danych lub modelu, a nie o „nadpolaryzacji”.
Przykładowo niezależna mieszanina 4 W/m² kołowego stanu z δ = +π/2 i 6 W/m² światła niespolaryzowanego daje S₀ = 10 W/m² i S₃ = 4 W/m², pozostałe dwie składowe zerowe. Stopień polaryzacji wynosi 0,40. Po samym liniowym analizatorze zawsze obserwujemy 5 W/m²; dopiero ćwierćfalówka daje nierówne odczyty 3 i 7 W/m². Sumujemy moce składników wzajemnie niespójnych, nie ich pola z dowolnie wybraną fazą.
Co rzeczywiście trzeba kontrolować?
W doświadczeniu najpierw mierzymy i odejmujemy sygnał ciemny. Ustalamy zero kąta analizatora, kierunek osi szybkiej i projektową długość fali ćwierćfalówki. Wyniki porównujemy po uwzględnieniu transmisji elementów i czułości detektora; strata płytki nie może udawać zmiany polaryzacji. Kolejne ustawienia mierzymy przy stabilnym źródle albo normalizujemy względem niezależnego odczytu mocy. Powtórzenia dają ocenę rozrzutu.
Szerokie widmo, niedokładne π/2, przeciek skrzyżowanego analizatora lub dryf źródła mogą naruszyć prosty model. Ponadto uśrednianie różnych miejsc wiązki lub chwil może dać stan częściowo spolaryzowany nawet wtedy, gdy każdy rozdzielony składnik jest spolaryzowany. Wnioski dotyczą tej samej rozdzielczości czasowej, przestrzennej i widmowej co pomiar.
Sprawdź rozumienie: czy minimum I(θ) większe od zera wyznacza udział światła niespolaryzowanego?
Nie bez dodatkowego założenia, że część spolaryzowana jest liniowa. Kołowa fala jest w pełni spolaryzowana, a ma Imin = Imax. Trzeba uwzględnić brakującą informację o fazie, np. przez pomiar z odpowiednią ćwierćfalówką.
Zadania do tego tematu
- Trzy wiązki o takiej samej jasności za analizatorem
- Odtwórz fazę w trzeciej ćwiartce z sześciu odczytów
- Mieszanina liniowa, kołowa i niespolaryzowana
Komentarze (0)
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.
RSS komentarzy · Powiadomienia e-mail
Dodaj komentarz
Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto