Grzbiety i obwiednia: prędkość fazowa oraz grupowa
Grzbiety mogą przechodzić przez wolniej poruszającą się grupę fal. Dodamy dwie składowe, wyprowadzimy dokładną prędkość obwiedni i sprawdzimy, kiedy można zastąpić ją pochodną.
W tym materiale
Grzbiety mogą przechodzić przez wolniej poruszającą się grupę fal. Dodamy dwie składowe, wyprowadzimy dokładną prędkość obwiedni i sprawdzimy, kiedy można zastąpić ją pochodną.
Potrzebne wiadomości: Sinusoidy, faza, superpozycja oraz podstawy pochodnej.
Który fragment fali obserwujemy?
Patrzysz na grupę fal nadbiegającą z głębszej części jeziora. Pojedynczy grzbiet może wyrosnąć przy tylnej części grupy, przejść przez jej środek i zaniknąć z przodu. Pytanie „jak szybko płynie fala?” wymaga wtedy doprecyzowania: śledzimy grzbiet, obwiednię całej grupy czy zaznaczoną cząsteczkę wody?
Nie są to trzy nazwy tej samej prędkości. Grzbiet jest miejscem określonej fazy drgania. Obwiednia opisuje powolną zmianę amplitudy. Woda wykonuje własny ruch, którego nie odczytamy z prędkości przemieszczania się grzbietów. W tej lekcji opisujemy profil powierzchni, bez rysowania torów cząsteczek.
Liczba falowa liczy zmianę fazy w przestrzeni
Wybieramy oś x skierowaną zgodnie z rozchodzeniem się fali. Dla składowej \eta(x,t)=a\cos(kx-\omega t) liczba falowa k = 2π/λ ma jednostkę rad/m, a częstość kołowa ω = 2π/T — rad/s. Radian jest bezwymiarowy, lecz jego zapis przypomina, że liczymy fazę, a nie liczbę pełnych cykli. Częstotliwość f = 1/T wyrażamy w hercach.
Śledźmy punkt o niezmiennej fazie: kx − ωt = stała. Różniczkując po czasie, dostajemy k dx/dt − ω = 0, czyli:
v_f=\frac\omega k=\frac\lambda T.
To prędkość fazowa. Samo k nie określa jeszcze ω. Związek między nimi, nazywany relacją dyspersyjną, wynika z praw ruchu i własności ośrodka. Jeśli ω = ck ze stałym c, wszystkie składowe biegną tak samo szybko. Gdy ω/k zależy od k, ośrodek jest dyspersyjny dla tych fal.
Dwie składowe: wynik dokładny, bez pochodnej
Dodajmy dwie fale o jednakowej amplitudzie a, biegnące w tę samą stronę. Oznaczmy k̄ = (k₊ + k₋)/2, ω̄ = (ω₊ + ω₋)/2, Δk = k₊ − k₋ i Δω = ω₊ − ω₋. Tożsamość sumy cosinusów daje:
\eta=2a\cos\!\left(\frac{\Delta k\,x-\Delta\omega\,t}{2}\right)\cos(\bar kx-\bar\omega t).
Szybki czynnik ma prędkość ω̄/k̄. Wolny czynnik moduluje jego amplitudę. Dodatnia obwiednia wynosi 2a|cos[(Δk x − Δω t)/2]|, a jej charakterystyczne punkty przesuwają się z prędkością:
v_{\mathrm{obw}}=\frac{\Delta\omega}{\Delta k},\qquad \Delta k\ne0.
Wartość bezwzględna ma znaczenie. Sąsiednie dodatnie maksima obwiedni dzieli 2π/|Δk|, nie 4π/|Δk|. Ujemny znak wolnego czynnika oznacza zmianę fazy szybkich drgań o π, a nie ujemną amplitudę. W ustalonym punkcie kolejne maksima są odległe o 2π/|Δω|. Dwie sinusoidy tworzą cały powtarzający się ciąg grup, nie jeden odosobniony impuls.
Skąd bierze się prędkość grupowa?
Jeżeli dwie liczby falowe zbliżają się do wspólnego k₀, ich sieczna na wykresie ω(k) przechodzi w styczną. W tej granicy:
v_g=\left.\frac{d\omega}{dk}\right|_{k_0}.
Prędkość grupowa vg dobrze opisuje przesuwanie się obwiedni wąskiego pasma, gdy związek ω(k) można w tym paśmie przybliżyć prostą. Dla skończonego odstępu dwóch fal dokładną odpowiedzią nadal jest Δω/Δk. Zastąpienie ilorazu pochodną jest przybliżeniem, które należy sprawdzić. Także ω̄/k̄ nie musi być dokładnie równe ω(k̄)/k̄.
Porównaj liczby, zanim nazwiesz obiekt
Dla k₋ = 2 rad/m, k₊ = 2,4 rad/m, ω₋ = 6 rad/s i ω₊ = 6,8 rad/s otrzymujemy vobw = 0,8/0,4 = 2 m/s. Szybki czynnik biegnie z prędkością 6,4/2,2 ≈ 2,91 m/s. Z samych tych czterech liczb nie wyznaczymy dokładnej pochodnej nieznanej funkcji ω(k). Możemy policzyć sieczną i obserwować obwiednię.
Na modelu fal wodnych ustaw dwa składniki i przesuwaj czas. Okno wykresu porusza się z vg. Gdy pasmo jest szersze, obwiednia dwóch fal może powoli przesuwać się także względem tego okna. To widoczna różnica między sieczną a styczną, a nie błąd animacji.
Nie nazywamy vg automatycznie prędkością pierwszego sygnału w każdym ośrodku. Przód nagle włączonego sygnału nie jest wąskim pasmem. W następnym materiale zastosujemy opis do konkretnego, bezstratnego modelu fal na wodzie.
Źródło pojęć i relacji dyspersyjnej: MIT, wykład o dyspersji i prędkości grupowej. Własne przykłady liczbowe i ilustracje.
Zadania do tego tematu
- Dwa rytmy: grzbiety, obwiednia i odstępy
- Odtwórz składowe z dwóch prędkości
- Ile kosztuje zastąpienie siecznej styczną?
Komentarze (0)
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.
RSS komentarzy · Powiadomienia e-mail
Dodaj komentarz
Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto