v2.0.9818.20647
Fizyka dla każdego

Rankingi materiałów

Odkrywaj popularne opracowania oraz ostatnio dodane i zmienione publikacje.

Odsłony nie oznaczają liczby unikalnych osób. Oceny mają skalę 1–5; przy jednakowej średniej wyżej jest materiał z większą liczbą głosów.

Materiały: 1999 · strona 159 z 167.

Zmiana emisyjności w modelu to nie bezpośrednia zmiana CO₂

W tym samym modelu F=238 W/m². a) Oblicz T_s dla ε=0,5. b) Porównaj z ε=0,8. c) Wyznacz różnicę temperatur. d) Wyjaśnij, dlaczego nie można z niej odczytać temperatury Ziemi po podwojeniu CO₂.

Opublikowano w: Bilans promieniowania planety i bezwładność cieplna Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Zmiana emisyjności w modelu to nie bezpośrednia zmiana CO₂

0 odsłon · bez ocen

Różnica nacisków utrzymuje cienką warstwę gazu

W cienkiej warstwie powietrza o wysokości 5,0 m i podstawie 2,0 m² przyjmij średnią gęstość 1,20 kg/m³ oraz g = 10,0 m/s². Dolny barometr pokazuje 100 000 Pa. Gaz pozostaje w równowadze pionowej.

Oblicz masę i ciężar warstwy, ciśnienie na górze oraz obie pionowe siły ciśnienia. Sprawdź ich bilans. Co zmieniłoby zwiększenie pola podstawy do 6,0 m²?

Opublikowano w: Atmosfera: równowaga hydrostatyczna, wysokość skali i pomiar barometryczny Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Różnica nacisków utrzymuje cienką warstwę gazu

0 odsłon · bez ocen

Masa powietrza między dwoma poziomami bez znajomości gęstości

Dwa poziomy tej samej hydrostatycznej kolumny mają ciśnienia 960 hPa i 840 hPa. Przyjmij stałe g = 9,81 m/s². Profile ciśnienia są jednakowe nad całym poziomym obszarem 25 m².

Oblicz masę gazu w tym obszarze pomiędzy poziomami. Czy z tych samych danych można wyznaczyć odstęp wysokości? Wyjaśnij, co byłoby jeszcze potrzebne.

Opublikowano w: Atmosfera: równowaga hydrostatyczna, wysokość skali i pomiar barometryczny Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Masa powietrza między dwoma poziomami bez znajomości gęstości

0 odsłon · bez ocen

Odtwórz ciężar i położenie przedmiotu z dwóch wag

Jednorodna belka długości 4,00 m waży 50,0 N. Podpory są w a = 0,75 m i b = 3,25 m od lewego końca. Po dołożeniu jednego przedmiotu układ pozostaje w poziomym spoczynku, a wagi pokazują 15,0 N i 135,0 N. Odczytów nie tarowano po położeniu belki.

Wyznacz dodatkowy ciężar i jego położenie. Sprawdź momenty względem drugiej podpory i wyjaśnij, czy położenie poza podporami jest sprzeczne z odczytami.

Opublikowano w: Statyka doświadczalna: odczyty podpór i granice kontaktu Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Odtwórz ciężar i położenie przedmiotu z dwóch wag

0 odsłon · bez ocen

Średni strumień na planecie: skąd czwórka w mianowniku?

W pewnym modelu natężenie promieniowania słonecznego na powierzchnię prostopadłą do wiązki wynosi 1360 W/m². Planeta ma promień 6000 km. a) Podaj pola przechwytującego dysku i powierzchni planety. b) Oblicz średni strumień promieniowania na całej powierzchni. c) Dlaczego podzielenie przez dwa zamiast przez cztery dałoby błąd?

Opublikowano w: Bilans radiacyjny planety: odbicie, emisja i czas odpowiedzi Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Średni strumień na planecie: skąd czwórka w mianowniku?

0 odsłon · bez ocen

Jeden procent kwadratu pola: która głębokość?

Fala o λ₀ = 600 nm pada ze szkła n₁ = 1,50 na powietrze n₂ = 1,00 pod kątem 60°. Znajdź głębokość z, na której |E(z)|² stanowi 1,00% |E(0)|² po stronie powietrza. Jaki jest tam stosunek amplitud? Oba ośrodki są bezstratne, a powietrze wypełnia całą półprzestrzeń za granicą.

Opublikowano w: Optyka falowa: odbicie, transmisja i polaryzacja na granicy Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Jeden procent kwadratu pola: która głębokość?

0 odsłon · bez ocen

Zmiana kąta i koloru: zasięg pola przy tej samej granicy

Dla granicy szkło–powietrze przyjmij stałe n₁ = 1,50 i n₂ = 1,00. Porównaj długość zaniku amplitudy δE dla fali λ₀ = 600 nm przy kątach padania 45° i 60°. Wyznacz stosunek tych długości. Następnie oblicz δE przy 45° dla λ₀ = 450 nm, w tym zadaniu pomijając dyspersję. Czy mniejszy kąt zawsze oznacza falę zanikającą o większym zasięgu?

Opublikowano w: Optyka falowa: odbicie, transmisja i polaryzacja na granicy Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Zmiana kąta i koloru: zasięg pola przy tej samej granicy

0 odsłon · bez ocen

Dwa wyniki miernika nie wyznaczają obu indukcyjności własnych

Zachowały się tylko dwa syntetyczne odczyty: Lzg = 180 mH i Lprz = 20,0 mH. Wiadomo, że model dwóch nieruchomych cewek jest liniowy i pasywny. Możesz wykorzystać warunek M² ≤ L₁L₂, który wynika z nieujemności energii pola.

Oblicz M i L₁ + L₂. Znajdź cały dopuszczalny przedział L₁. Sprawdź pary (50,0 mH; 50,0 mH), (20,0 mH; 80,0 mH) i (10,0 mH; 90,0 mH). Dla każdej oblicz k i wyjaśnij, czy dwa odczyty pozwalają wskazać jedną parę.

Opublikowano w: Indukcyjność wzajemna, połączenia cewek i energia sprzężonego pola Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Dwa wyniki miernika nie wyznaczają obu indukcyjności własnych

0 odsłon · bez ocen

0 odsłon · bez ocen

Energia spoczynkowa elektronu z trzech przesunięć

W przykładzie dydaktycznym dla kątów 60°, 90° i 120° uzyskano osobno Δλ = 1,20; 2,44; 3,63 pm. Każda różnica pochodzi z niezależnej pary odczytów i ma niepewność standardową 0,04 pm. Niepewność kąta jest pomijalna, a kontrola zera uzasadnia model y = ax bez wyrazu wolnego. Wyznacz a, u(a), M = hc/a i u(M), używając hc = 1239,84 keV·pm. Oblicz reszty względem dopasowanej prostej i oceń, co można wnioskować.

Opublikowano w: Rozpraszanie Comptona i pomiary energii fotonów Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Energia spoczynkowa elektronu z trzech przesunięć

0 odsłon · bez ocen

Co znosi się po odjęciu dwóch długości fali?

Przykładowe odczyty wynoszą λ₆₀ = 21,22 pm i λ₁₂₀ = 23,63 pm dla rozproszeń pod kątami 60° i 120°. Oba zawierają ten sam nieznany stały błąd addytywny b w pm. Każdy ma ponadto niezależny składnik losowy o niepewności standardowej 0,03 pm; niepewności kątów pomijamy. Wyznacz λC z ich różnicy i niepewność wyniku, a następnie mₑc² przy hc = 1239,84 keV·pm. Czy tak samo zniknie błąd mnożący wszystkie długości przez 1,01?

Opublikowano w: Rozpraszanie Comptona i pomiary energii fotonów Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Co znosi się po odjęciu dwóch długości fali?

0 odsłon · bez ocen

Przesunięcie większe od granicy pojedynczego rozproszenia

W zestawie danych opisanym jako pojedyncze rozproszenie na spoczywającym swobodnym elektronie, dla θ = 120° zapisano Δλ = (5,40 ± 0,05) pm. ± oznacza niepewność standardową przesunięcia; niepewność kąta i λC = 2,4263 pm uznajemy tu za pomijalne. Porównaj wynik z przewidywaniem i z największym przesunięciem dopuszczalnym przy dowolnym kącie. Czy sama korekta kąta może uratować tę interpretację? Wskaż, co sprawdzić w danych, bez przypisywania jednej przyczyny na podstawie samego odczytu.

Opublikowano w: Rozpraszanie Comptona i pomiary energii fotonów Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Przesunięcie większe od granicy pojedynczego rozproszenia

0 odsłon · bez ocen

Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.