W jednym punkcie niezależne źródła w tym samym paśmie dają osobno poziomy natężenia 70,0 dB i 60,0 dB. a) Oblicz stosunek natężeń. b) Oblicz poziom łączny. c) Podaj przyrost ponad silniejsze źródło. d) Sprawdź, czy 65 dB może być poprawnym wynikiem.
W przyjętym paśmie poziom natężenia samego tła w laboratorium wynosi 60,0 dB. Po włączeniu badanego źródła rejestrujemy 66,0 dB. Sygnały są niezależne. a) Oblicz natężenia w jednostkach I₀. b) Wyznacz poziom samego źródła. c) Wyjaśnij, czemu 66−60=6 dB nie jest poprawne. d) Co oznaczałby odczyt całości równy tłu?
Dla u = v/√(2RT/M) rozkład w zliczeniach efuzyjnych to g(u) = 2u³e−u². Korzystając z całek ∫₀∞u³e−u²du = 1/2 i ∫₀∞u⁵e−u²du = 1, sprawdź normalizację i oblicz średnią energię translacyjną w zliczeniach dla T = 300 K. Porównaj z energią w zbiorniku. Czy można opisać ten rozkład temperaturą 400 K gazu Maxwella? Przyjmij kB = 1,380649·10⁻²³ J/K.
Cząsteczki zamkniętego gazu stale uderzają w ścianki. Jeśli w cienkiej ściance zrobimy bardzo mały otwór prowadzący do próżni, część z nich zamiast się odbić przejdzie na drugą stronę. Ten sposób opuszczania zbiornika nazywamy efuzją. Obliczymy liczbę przejść i ustalimy, kiedy taki opis ma sens.
Gaz w zbiorniku ma p = 1,00 Pa, T = 300 K i M = 28,0 g/mol. Cienki otwór o średnicy D = 10,0 µm prowadzi do próżni. Załóż warunki efuzji i niezmienne p oraz T w czasie próby. Przyjmij kB = 1,380649·10⁻²³ J/K, R = 8,314462618 J/(mol·K). Oblicz nN, średnią szybkość, J oraz liczbę cząsteczek przechodzących w 5,00 ms. Jaki błąd popełnisz, używając nNv̄/2 zamiast nNv̄/4?
Przez ten sam mały otwór przepuszczamy kolejno dwa gazy o umownych masach molowych 4,00 i 28,0 g/mol, przy jednakowych p i T. Porównaj tempa przejść oraz strumienie masy. Dla cięższego gazu tempo wynosi 2,2578·10¹² s⁻¹. Przyjmij NA = 6,02214076·10²³ mol⁻¹. Czy podwojenie średnicy otworu podwaja te strumienie, jeśli warunki efuzji nadal są spełnione?
Natężenie rośnie liniowo od 1,00 do 3,00 A przez 120 s, następnie przez 180 s wynosi 3,00 A, po czym w ciągu 60 s liniowo maleje do zera. Wydajność reakcji Cu2++2e−→Cu jest stała i równa 85,0%. Przyjmij M(Cu)=63,55 g/mol oraz F=96 485 C/mol. Oblicz Q, średni prąd i masę produktu. Oceń użycie średniej z pierwszego i ostatniego odczytu prądu.
W pierwszym etapie modelowej redukcji Cu2+ prąd wynosi 1,00 A przez 300 s, a wydajność 90,0%. W drugim prąd wynosi 3,00 A przez 200 s przy wydajności 60,0%. Przyjmij M(Cu)=63,55 g/mol, F=96 485 C/mol i brak utraty produktu. Oblicz wspólną wydajność i masę miedzi. Następnie zamień wyłącznie wydajności etapów: 60% w pierwszym i 90% w drugim. Czy masa pozostanie taka sama?
W modelu zachodzi wyłącznie reakcja Cu2++2e−→Cu. Przez ogniwo płynie stały prąd 1,50 A przez 20,0 min. Reagentów wystarcza, cały produkt pozostaje na elektrodzie. Przyjmij M(Cu)=63,55 g/mol oraz F=96 485 C/mol. Oblicz ładunek, ilość elektronów, ilość miedzi i jej masę. Jak zmieni się masa, gdy czas skrócimy o połowę, a prąd podwoimy?
Pola dwóch cewek nakładają się, więc ich całkowita energia zawiera składnik zależny od obu prądów. Wyprowadzimy go z mocy na zaciskach i wykorzystamy do sprawdzenia, czy podane L₁, L₂ i M w ogóle mogą opisywać pasywny układ. Na końcu zbadamy, jak idealne zwarcie drugiego uzwojenia zmienia odpowiedź pierwszego.
Dwie idealne cewki mają L₁ = 50,0 mH, L₂ = 8,00 mH i M = 16,0 mH. Drugie uzwojenie jest zwarte idealnym przewodem. Początkowo i₁ = i₂ = 0. Na pierwszym porcie utrzymujemy u₁ = +0,900 V przez 20,0 ms. Stosujemy oznaczenia z rysunku i pomijamy wszystkie rezystancje oraz pojemności.
Znajdź k, indukcyjność widzianą od pierwszego portu, oba prądy po 20,0 ms i energię pola. Sprawdź, że Ψ₂ pozostaje zerowy oraz że energia jest równa pracy pierwszego portu. Co stanie się z wykonalnością tych samych narzuconych napięć, jeśli zwiększymy M do granicznego √(L₁L₂), zachowując pozostałe założenia?
Zwarcie drugiej idealnej cewki narzuca stały strumień skojarzony. Ujemne i₂ oznacza rzeczywisty przepływ przeciwny do narysowanej strzałki odniesienia. Schemat bez skali. Powiększ rysunek.
Pole elektryczne sinusoidalnej fali ma średnią równą zeru, a jednak oświetlony odbiornik otrzymuje energię. Powód tkwi w kwadracie pola. Rozdzielimy energię w objętości, przepływ przez powierzchnię i wskazanie uśredniającego miernika.