Charakterystyka diody z danych: parametry, niepewność i granice modelu
Dwie liczby mogą wystarczyć do wyznaczenia dwóch parametrów, ale nie do sprawdzenia poprawności całego modelu. Potrzebna jest trzecia próba oraz informacja, co naprawdę mierzyliśmy.Przejdziemy od pary napięcie–prąd do współczynnika idealności. Potem zobaczymy, jak błąd zera i opór wewnętrzny mogą zmylić prostą interpretację.
W tym materiale
Dwie liczby mogą wystarczyć do wyznaczenia dwóch parametrów, ale nie do sprawdzenia poprawności całego modelu. Potrzebna jest trzecia próba oraz informacja, co naprawdę mierzyliśmy.
Przejdziemy od pary napięcie–prąd do współczynnika idealności. Potem zobaczymy, jak błąd zera i opór wewnętrzny mogą zmylić prostą interpretację.
Potrzebne wiadomości: Równanie diody, logarytmy, pochodna i podstawy przenoszenia niezależnych niepewności standardowych.
Jak przygotować sensowną serię?
Temperatura elementu powinna pozostawać możliwie stała. Mierz napięcie na zaciskach diody, a nie całego źródła. W prawdziwym ćwiczeniu użyj ograniczenia prądu, odpowiednich zakresów i danych dopuszczalnych badanego elementu. Powtarzanie punktów w obu kierunkach zmiany prądu pomaga zauważyć nagrzewanie albo niestabilność.
Poniższe liczby są danymi syntetycznymi, dobranymi do nauki analizy. Nie są pomiarami 1N4148 ani specyfikacją innej diody. Wpływ mierników na połączenia omówiono osobno w materiałach o pomiarze oporu; tutaj zakładamy, że odczyty dotyczą samej diody.
Nachylenie na wykresie półlogarytmicznym
Jeśli I jest dużo większe od Is, równanie upraszcza się do I ≈ Is exp(UD/(nUT)). Dla dwóch punktów z tego samego zakresu:
\ln\frac{I_2}{I_1}\approx\frac{U_2-U_1}{nU_T},\qquad n\approx\frac{U_2-U_1}{U_T\ln(I_2/I_1)}.
Logarytmujemy stosunek dwóch prądów, więc argument jest bezwymiarowy. Jeśli rysujemy ln(I/Iref), wybrany Iref zmienia wyraz wolny, ale nie nachylenie. Użycie logarytmu dziesiętnego wymaga odpowiedniego czynnika ln 10; nie można bez zmiany wzoru podmienić „ln” na „log”.
Gdy znamy n, przybliżona skala prądu wynosi Is ≈ I₁ exp(−U₁/(nUT)). Dla dokładnego równania przy znanym n używamy Is = I₁/[exp(U₁/(nUT)) − 1]. Obliczenia trzeba robić z jednostkami: 100 µA to 10⁻⁴ A.
Dwa punkty i niezależna próba
Niech U₁ = 0,450 V przy I₁ = 100 µA i U₂ = 0,540 V przy I₂ = 1,00 mA. Przy 300 K różnica 90,0 mV na dziesięciokrotny wzrost prądu daje n ≈ 1,51193 oraz nUT ≈ 39,0865 mV. Z pierwszego punktu dostajemy Is ≈ 1,00 nA. Stosunek I₁/Is wynosi 100000, więc pominięty człon daje tu względną poprawkę rzędu 10⁻⁵.
Przewidywanie dla 300 µA to U ≈ U₁ + nUT ln 3 ≈ 0,492941 V. Jeśli niezależny odczyt wyniesie 0,502941 V przy granicy błędu ±1 mV, różnicy 10 mV nie można zignorować. Dwa punkty dopasowania nadal będą wyglądały idealnie, bo do nich wyznaczyliśmy parametry.
Wspólny błąd napięcia nie jest dwoma niezależnymi błędami
Stały błąd zera b dodaje się do U₁ i U₂, więc znika z ich różnicy. Wyznaczone n pozostaje takie samo. Jednak w wykładniku potrzebnym do Is występuje napięcie bezwzględne. Skala prądu zostaje pomnożona przez exp(−b/(nUT)). Mały wspólny błąd potrafi więc istotnie przesunąć Is, mimo poprawnego nachylenia.
Dla niezależnych małych niepewności standardowych napięć i względnych niepewności prądów, przy pomijalnej niepewności T, pierwszy rząd przybliżenia daje:
\left(\frac{u(n)}n\right)^2\approx\frac{u(U_1)^2+u(U_2)^2}{(U_2-U_1)^2}+\frac{[u(I_1)/I_1]^2+[u(I_2)/I_2]^2}{[\ln(I_2/I_1)]^2}.
To wzór dla określonych założeń o niezależności. Wspólna skala amperomierza znika w ilorazie prądów, a wspólny błąd zera w różnicy napięć. Nie dodajemy ich drugi raz jako niezależnych składników. Niepewność standardowa nie jest twardą granicą wszystkich możliwych wartości.
Gdy w zaciskowym napięciu pojawia się dodatkowy składnik
Przy większym prądzie znaczenie może mieć opór szeregowy Rs samego elementu. Prosty rozszerzony model ma postać:
U_{\mathrm{zac}}=nU_T\ln\left(1+\frac I{I_s}\right)+IR_s.
Rs nie jest zewnętrznym opornikiem R z poprzedniej lekcji. Oznacza tutaj łączny dodatkowy spadek między idealnym złączem a zaciskami modelowego elementu. Pochodna dUzac/dI = nUT/(I+Is) + Rs nie maleje wtedy do zera. Dopasowanie samego wykładnika na coraz większych prądach może dawać rosnące pozorne n.
Sama odchyłka nie dowodzi, że jedyną przyczyną jest Rs. Trzeba sprawdzić temperaturę, zakres przyrządów i inne ograniczenia. Badanie rzeczywistych diod pokazuje również odstępstwa przy małych prądach; nie każde da się usunąć jedną rezystancją szeregową.
Jak połączyć analizę z pracownią?
W pracowni punktu pracy zachowaj n i Is, a zmieniaj E. Zapisuj UD oraz I, nie samo E. Dopasowanie powinno odtworzyć parametry idealnego modelu w zakresie I dużo większego od Is. Nie traktuj tej zgodności jako pomiarowego potwierdzenia prawa natury: dane z symulacji powstają z tego samego założonego równania.
Doświadczalne rozróżnienie zakresów prądu, dodatkowych oporów i zależności od temperatury omawia praca Cataldo i współautorów. Metody i ograniczenia z tego źródła są punktem odniesienia; przedstawione tutaj zestawy danych i rozwiązania są własne.
Zadania do tego tematu
- Parametry diody — zadanie: dwie dane i odłożona próba kontrolna
- Parametry diody — zadanie: niepewność nachylenia i wspólne przesunięcie
- Granice modelu diody — zadanie: opór szeregowy z reszt napięcia
Komentarze (0)
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.
RSS komentarzy · Powiadomienia e-mail
Dodaj komentarz
Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto