Padanie ukośne: dwie polaryzacje i właściwy bilans mocy
Ta sama szklana powierzchnia może odbijać mocno jedną polaryzację, a bardzo słabo drugą. Przy padaniu ukośnym trzeba rozdzielić kierunki drgań pola i uwzględnić, że wiązki przecinają granicę pod różnymi kątami.
W tym materiale
Ta sama szklana powierzchnia może odbijać mocno jedną polaryzację, a bardzo słabo drugą. Przy padaniu ukośnym trzeba rozdzielić kierunki drgań pola i uwzględnić, że wiązki przecinają granicę pod różnymi kątami.
Potrzebne wiadomości: Prawo załamania, składowe wektora, amplituda i natężenie fali oraz odbicie przy padaniu prostopadłym.
Płaszczyzna padania porządkuje kierunki
Przyjmujemy te same bezstratne, izotropowe i niemagnetyczne ośrodki co w modelu padania prostopadłego. Granica to z = 0, ośrodek 2 zajmuje z > 0, a normalna wskazuje +z. Wektor falowy padający leży w płaszczyźnie xz i ma dodatnią składową x. Kąty θᵢ i θₜ mierzymy od normalnej; kąt odbicia jest równy θᵢ. Prawo załamania daje n₁ sin θᵢ = n₂ sin θₜ.
Polaryzacja s oznacza E prostopadłe do płaszczyzny padania, wzdłuż osi y. Polaryzacja p oznacza E leżące w płaszczyźnie padania, ale nadal prostopadłe do kierunku biegu własnej fali. „Równoległa” i „prostopadła” odnoszą się tutaj do płaszczyzny padania, nie do normalnej ani do promienia.
Dodatnie osie p wybieramy tak, aby ich składowe x dla wszystkich trzech fal były dodatnie. Dla fali padającej oś p ma składowe (cos θᵢ, 0, −sin θᵢ), dla odbitej (cos θᵢ, 0, +sin θᵢ), a dla przechodzącej (cos θₜ, 0, −sin θₜ). Ten wybór zapewnia rₚ = rₛ przy padaniu prostopadłym. W literaturze spotyka się przeciwnie skierowaną oś p fali odbitej: wtedy znak samego rₚ jest odwrotny, lecz rzeczywisty wektor Eᵣ i moc się nie zmieniają.
Dwa warunki dla s i dwa dla p
Dla s ciągłość stycznego E daje Eᵢ + Eᵣ = Eₜ. Styczna składowa H zawiera dodatkowo cos kąta, dlatego n₁ cos θᵢ(Eᵢ − Eᵣ) = n₂ cos θₜEₜ. Rozwiązanie tego układu daje:
r_s=\frac{n_1\cos\theta_i-n_2\cos\theta_t}{n_1\cos\theta_i+n_2\cos\theta_t},\qquad t_s=\frac{2n_1\cos\theta_i}{n_1\cos\theta_i+n_2\cos\theta_t}.
Dla p to pole E wymaga rzutu na granicę: cos θᵢ(Eᵢ + Eᵣ) = cos θₜEₜ. Pole H jest teraz równoległe do y, więc drugi warunek brzmi n₁(Eᵢ − Eᵣ) = n₂Eₜ. W naszej konwencji:
r_p=\frac{n_1\cos\theta_t-n_2\cos\theta_i}{n_1\cos\theta_t+n_2\cos\theta_i},\qquad t_p=\frac{2n_1\cos\theta_i}{n_1\cos\theta_t+n_2\cos\theta_i}.
Współczynniki t opisują pełną amplitudę E w kierunku własnej polaryzacji, nie samą składową x. W szczególności dla p przy padaniu ukośnym na ogół tₚ ≠ 1 + rₚ: poprawna relacja zawiera cos θᵢ i cos θₜ. Do rachunków poniżej wymagamy rzeczywistego θₜ, czyli propagującej fali przechodzącej.
Skąd dodatkowy cos w transmisji mocy?
Wybierzmy ten sam fragment granicy o polu A₀, obejmujący ślad wiązki. Przekrój wiązki prostopadły do jej biegu ma pole Aᵢ = A₀ cos θᵢ lub Aₜ = A₀ cos θₜ. Moc padająca wynosi więc IᵢA₀ cos θᵢ, a przechodząca IₜA₀ cos θₜ. Ponieważ natężenie I = nE₀²/(2Z₀), dla każdej polaryzacji osobno:
R=|r|^2,\qquad T=\frac{n_2\cos\theta_t}{n_1\cos\theta_i}|t|^2,\qquad R+T=1.
Pomiar Iₜ/Iᵢ w płaszczyznach prostopadłych do wiązek nie jest automatycznie pomiarem Pₜ/Pᵢ. Jeśli kąty są różne, pola przekrojów także się różnią. Współczynnik cos nie jest poprawką na pochłanianie: wynika z geometrii przepływu energii.
Przykład: powietrze–szkło pod 45°
Dla n₁ = 1, n₂ = 1,5 mamy θₜ ≈ 28,13°. Podstawienie do wzorów daje rₛ ≈ −0,303337 i rₚ ≈ −0,092013. Zatem Rₛ ≈ 0,092013, a Rₚ ≈ 0,008466: różnica w odbitej mocy przekracza czynnik dziesięć. Wspólny czynnik transmisji n₂ cos θₜ/(n₁ cos θᵢ) wynosi około 1,870829. Po jego uwzględnieniu Tₛ ≈ 0,907987 i Tₚ ≈ 0,991534.
Dla niespolaryzowanej wiązki o jednakowych średnich mocach s i p otrzymamy R = (Rₛ + Rₚ)/2 ≈ 0,050240, czyli około 5,02%. Nie uśredniamy amplitud rₛ i rₚ przed podniesieniem do kwadratu. To różne prostopadłe składowe pola, a detektor sumuje ich moce.
Sprawdź: czy kąt załamania zależy tutaj od s albo p?
Nie. W przyjętych izotropowych ośrodkach n jest wspólne, więc kierunek propagacji daje to samo prawo załamania. Różnią się amplitudy. Ośrodek dwójłomny wymaga innego opisu; nie należy dopisywać jego własności do tego modelu.
Zadania do tego tematu
- Ta sama plamka na granicy, różne przekroje wiązek
- Odbita wiązka wybiera inną mieszankę polaryzacji
- Odwrócenie drogi promienia nie odwraca współczynnika amplitudy
Komentarze (0)
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.
RSS komentarzy · Powiadomienia e-mail
Dodaj komentarz
Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto