Straty mocy i rozmycie impulsów: dwa różne ograniczenia transmisji
Odbiornik może dostać zbyt mało światła albo otrzymać dwa impulsy tak rozmyte w czasie, że już ich nie rozróżni. Pierwszy problem opisujemy decybelami, a drugi — czasem propagacji.
W tym materiale
Odbiornik może dostać zbyt mało światła albo otrzymać dwa impulsy tak rozmyte w czasie, że już ich nie rozróżni. Pierwszy problem opisujemy decybelami, a drugi — czasem propagacji.
Potrzebne wiadomości: Logarytm dziesiętny, moc i energia, prędkość światła w ośrodku oraz geometria drogi.
Co oznacza tłumienie w decybelach?
Dodatnia strata A w dB porównuje moc na wejściu i wyjściu:
A=10\log_{10}\!\left(\frac{P_{\mathrm{we}}}{P_{\mathrm{wy}}}\right),\qquad P_{\mathrm{wy}}=P_{\mathrm{we}}10^{-A/10}.
Nie myl dB (stosunku dwóch mocy) z dBm (mocą odniesioną do 1 mW). Strata 3 dB oznacza około połowę mocy, a 10 dB — dokładnie jedną dziesiątą. Jeśli tłumienie włókna wynosi a dB/km na wybranej długości fali, a długość L km, strata rozłożona wzdłuż włókna wynosi aL. Do niej dodajemy straty złączy i spawów, również w dB.
Przykład: 1 mW wprowadzony do 10 km odcinka o a = 0,20 dB/km daje A = 2,0 dB i około 0,631 mW na końcu, jeszcze bez strat złączy. To rachunek bilansu mocy, nie informacja o liczbie przesłanych bitów.
Dlaczego impulsy mogą się na siebie nakładać?
W prostym, skokowym światłowodzie wielomodowym promień osiowy przebywa odcinek L, a bardziej pochylony — dłuższą drogę L/cos α. Przy pominięciu dyspersji materiałowej i przybliżeniu prędkości w rdzeniu przez c/n₁ dostajemy:
t(\alpha)=\frac{n_1L}{c\cos\alpha},\qquad t(0)=\frac{n_1L}{c}.
To model promieniowy rozmycia międzymodowego, a nie uniwersalny wzór na rzeczywisty światłowód. W światłowodach jednomodowych nie stosuje się go do dwóch odrębnych torów promieni. Dochodzą m.in. dyspersja chromatyczna (różne długości fali) oraz polaryzacyjna, a rzeczywisty czas grupowy zależy od właściwości włókna.
Przykład z dwoma drogami
Jeśli n₁ = 1,50, n₂ = 1,45 (oba promienie są prowadzone), L = 1000 m i przyjmiemy c = 3,00 · 10⁸ m/s, promień osiowy dociera po 5,00 µs. Promień o α = 10°: t ≈ 5,077 µs, czyli około 77 ns później. Jeżeli wysyłamy impulsy co 50 ns, taki rozrzut czasu jest większy niż odstęp nadawania. Bez dodatkowych informacji o rozkładzie modów nie wolno jednak zamienić go w dokładną maksymalną przepływność łącza.
Jak badać dwa problemy niezależnie?
W eksperymencie tłumienia porównaj moc tej samej długości fali przed i po odcinku oraz wyraźnie opisz sposób kalibracji miernika. W eksperymencie czasowym porównaj czasy nadejścia identycznych krótkich impulsów przy tej samej długości włókna. Ciemniejszy sygnał nie musi być silniej rozmyty, a szerszy impuls nie musi nieść mniej energii. Sam wykres mocy nie dowodzi jakości transmisji danych.
Zadania do tego tematu
- Dziesięć kilometrów kabla: ile mocy pozostanie?
- Straty w złączach: dlaczego dodajemy decybele, a nie procenty?
- Dwa promienie w światłowodzie wielomodowym: różnica czasu
Komentarze (0)
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.
RSS komentarzy · Powiadomienia e-mail
Dodaj komentarz
Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto