Interferometr Michelsona: dlaczego światło wraca dwa razy?
Małego odkształcenia czasoprzestrzeni nie da się bezpośrednio wypatrzeć. Można jednak porównać fazy wiązek światła przebywających różne drogi. W tym materiale zbudujemy czytelny model interferometru i oddzielimy go od pełnej konstrukcji LIGO.
W tym materiale
Małego odkształcenia czasoprzestrzeni nie da się bezpośrednio wypatrzeć. Można jednak porównać fazy wiązek światła przebywających różne drogi. W tym materiale zbudujemy czytelny model interferometru i oddzielimy go od pełnej konstrukcji LIGO.
Potrzebne wiadomości: Faza sinusoidy, interferencja światła, długość fali, odbicie od zwierciadła.
Dwie wiązki wracają do dzielnika
Monochromatyczny laser oświetla dzielnik wiązki. Jedna część światła biegnie wzdłuż ramienia x, druga wzdłuż y; obie wracają od zwierciadeł. Różnica czasów przelotu staje się różnicą faz, wpływającą na interferencję w detektorze. Ciemny lub jasny wynik zależy również od początkowej fazy i sposobu złożenia wiązek.
Dlaczego pojawia się czynnik cztery pi?
Gdy lustro jednego ramienia oddali się o ΔL, światło pokona dodatkowo ΔL w drodze do lustra i tyle samo w drodze powrotnej. Zmiana przebytej drogi to 2ΔL, a faza zmienia się o 2π na każdą pełną długość fali. Dla różnicy długości ramion otrzymujemy \Delta\varphi=\frac{4\pi}{\lambda}\,\Delta(L_x-L_y). To wzór na przyrost różnicy faz w idealnym interferometrze z jednym odbiciem na końcu każdego ramienia.
Przykład dla λ=800 nm i przyrostu L_x−L_y o 40 nm: Δφ=4π·40/800=0,20π rad, czyli 36°. Nie wyznaczyliśmy przez to jasności detektora, bo nie znamy jego początkowego punktu pracy. W jednych warunkach jasność wzrośnie, w innych zmaleje.
Jak bardzo uprościliśmy LIGO?
LIGO nie jest tylko dwiema gołymi rurami i jednym odbiciem na lustro: stosuje wnęki optyczne, izolację sejsmiczną, zaawansowane zawieszenia i kontrolę wielu źródeł szumu. Światło we wnękach wielokrotnie odbija się przed powrotem do dzielnika. Nie wolno przenosić powyższego wzoru bezpośrednio na cały, zależny od częstotliwości tor pomiarowy. Obserwacja sygnału wymaga analizowania szumów i porównania wielu detektorów.
Kontrola: co jest dwukrotnie pokonywane przez światło? Dlaczego porównujemy zmianę długości ramion, a nie wyłącznie jedno ramię? Czy 36° zmiany fazy musi oznaczać rozjaśnienie obrazu?
Jak faza przechodzi w sygnał świetlny?
Po złożeniu dwóch spójnych wiązek o natężeniach I₁ i I₂ idealny model daje I=I₁+I₂+2√(I₁I₂)cosφ. Dla jednakowych wiązek I₀ jest to 2I₀(1+cosφ). Zmiana ramienia przesuwa φ, dlatego wpływ na I zależy od początkowej fazy. Przy φ=π/2 mała zmiana fazy zmienia natężenie w pierwszym przybliżeniu liniowo. W samym maksimum lub minimum cosinus ma zerowe nachylenie.
To wyjaśnia, dlaczego sam wynik Δφ=36° nie wystarcza do podania jasności detektora. Potrzebujemy punktu pracy, natężeń obu wiązek i sposobu odczytu. Opis jest modelem prostego interferometru; układ pomiarowy LIGO ma dodatkową optykę i inne mechanizmy odczytu.
Komentarze (0)
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.
RSS komentarzy · Powiadomienia e-mail
Dodaj komentarz
Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto