Sekwencja z–x–z: filtr, zapis wyniku i ponowne łączenie wiązek
Po wybraniu kanału +z można znów otrzymać −z, jeśli po drodze zmierzymy inną składową. Obliczenie zależy zarówno od osi, jak i od tego, które atomy zachowaliśmy oraz czy informacja o ich drodze pozostała w otoczeniu.
W tym materiale
Po wybraniu kanału +z można znów otrzymać −z, jeśli po drodze zmierzymy inną składową. Obliczenie zależy zarówno od osi, jak i od tego, które atomy zachowaliśmy oraz czy informacja o ich drodze pozostała w otoczeniu.
Potrzebne wiadomości: Reguła Borna dla spinu 1/2, prawdopodobieństwo warunkowe i stan przygotowany przez wybór kanału.
Każdy wybrany wynik określa nowy stan wejściowy
Przepuśćmy niespolaryzowaną wiązkę przez filtr z, zatrzymując kanał −z. Atomy wybrane w kanale +z mają stan |+z\rangle. Natychmiastowy pomiar w tej samej osi powtórzyłby „+” z prawdopodobieństwem jeden, jeśli między urządzeniami nic nie zmieniło spinu.
Wstawmy zamiast tego analizator x i wybierzmy jego kanał +x. Przechodzi średnio połowa atomów docierających do tego urządzenia. Ich stan to teraz |+x\rangle=(|+z\rangle+|-z\rangle)/\sqrt2. Końcowy analizator z daje po 1/2 obu wyników. Wcześniejszy dodatni wynik z nie jest trwałą etykietą, którą można zachować niezależnie od późniejszego przygotowania.
Dwa mianowniki w tym samym zadaniu
Dla N = 8000 atomów niespolaryzowanej wiązki oczekujemy 4000 za filtrem +z, następnie 2000 za filtrem +x, a na końcu 1000 wyników +z i 1000 wyników −z. Szansa końcowego −z względem całej pierwotnej wiązki wynosi:
P(+z,\,+x,\,-z)=\frac12\cdot\frac12\cdot\frac12=\frac18.
Warunkowo, wśród atomów, które dotarły już za filtr +x, szansa tego samego wyniku wynosi 1/2. Gdy źródło od razu dostarcza stan +z, pierwszy czynnik 1/2 znika. Zawsze zapisujemy, do jakiej grupy odnosi się podana proporcja.
Co, jeśli zachowamy oba wyniki x?
Trzeba rozróżnić trzy fizyczne operacje. Filtracja +x zachowuje tylko jeden kanał i zmniejsza strumień. Pomiar x bez selekcji zachowuje oba rodzaje zdarzeń, ale informacja o wyniku zostaje zarejestrowana, a następnie nie korzystamy z niej przy analizie spinu. W modelu idealnym wejście +z przechodzi wtedy w mieszaninę: połowa +x i połowa −x. Końcowe z daje po połowie przy zachowaniu całego strumienia, a nie jego połowy.
Trzecia operacja to odwracalne rozdzielenie i spójne ponowne połączenie. Jeśli nie pozostał żaden zapis drogi, a urządzenie odwraca rozdzielenie wraz z odpowiednią fazą względną, może odtworzyć początkowe +z. Wtedy końcowy wynik −z ma prawdopodobieństwo zero. Samo doprowadzenie dwóch wykrytych lub zdekoherowanych wiązek do jednego miejsca nie spełnia tych warunków. Skasowanie tabeli z wynikami także nie odwraca fizycznego oddziaływania z detektorem.
Dlatego słowo „analizator” wymaga dopowiedzenia: odwracalny rozdzielacz nie musi realizować nieodwracalnego pomiaru. W obliczeniach kolejnych pomiarów zakładamy rozróżnione wyniki lub wybranie kanału. W wariancie interferencyjnym sumujemy amplitudy z zachowaną fazą, zamiast sumować prawdopodobieństwa dwóch już rozróżnionych historii.
Dowolny kąt pośredniego filtru
Przygotujmy +z i wstawmy filtr +n, którego oś tworzy z z kąt θ. Szansa przejścia filtru wynosi c², gdzie c=\cos(\theta/2). Z wybranego stanu +n końcowy analizator z daje + z szansą c² i − z szansą s^2=\sin^2(\theta/2). Względem przygotowanej wiązki +z:
P_{\text{końcowe }+z}=c^4,\qquad P_{\text{końcowe }-z}=c^2s^2=\frac14\sin^2\theta.
Ich suma to c², czyli udział atomów przepuszczonych przez filtr. Brakująca część s² została zatrzymana, a nie zniknęła z bilansu. Końcowy strumień −z jest największy przy θ = 90° i wynosi 1/4 przygotowanego wejścia. Dla źródła niespolaryzowanego z dodatkowym początkowym filtrem +z byłaby to 1/8 całego źródła.
To doświadczenie ilustruje zmianę przewidywań po niezgodnym pomiarze. Nie wymaga opowieści o świadomym obserwatorze i samo nie jest dowodem przeciw każdemu możliwemu modelowi zmiennych ukrytych. Reguły dotyczą fizycznego przygotowania, oddziaływania i rejestracji. Opis przez stan mieszany pozwoli zapisać różnicę między pomiarem bez selekcji a spójnym odwróceniem.
Zadania do tego tematu
- Od 20 000 atomów do końcowego −z: policz wszystkie zatrzymane gałęzie
- Pośrednia oś 60°: kiedy końcowych −z jest najwięcej?
- Trzy sposoby zachowania gałęzi x dają trzy różne bilanse
Komentarze (0)
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.
RSS komentarzy · Powiadomienia e-mail
Dodaj komentarz
Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto