Obrócony analizator spinu: amplitudy i połowa kąta
Przygotowanie wyniku +ℏ/2 w osi z nie gwarantuje takiego samego znaku w obróconym analizatorze. Obrót o 60° daje prawdopodobieństwo 3/4, a nie 1/4 znane z pochopnego użycia cos²60°.
W tym materiale
Przygotowanie wyniku +ℏ/2 w osi z nie gwarantuje takiego samego znaku w obróconym analizatorze. Obrót o 60° daje prawdopodobieństwo 3/4, a nie 1/4 znane z pochopnego użycia cos²60°.
Potrzebne wiadomości: Dwa wyniki pomiaru spinu 1/2, trygonometria, liczby zespolone i moduł amplitudy.
Stan zapisujemy względem wybranej bazy
Symbol |+z\rangle oznacza stan dający pewny wynik +ℏ/2 przy pomiarze Sz. Analogicznie definiujemy |-z\rangle. W tej bazie dowolny czysty stan spinu zapisujemy:
|\psi\rangle=a|+z\rangle+b|-z\rangle,\qquad |a|^2+|b|^2=1.
a i b są amplitudami, nie prawdopodobieństwami. Mogą być zespolone. Reguła Borna daje szanse |a|² i |b|² w osi z. Aby obliczyć szansę innego wyniku, najpierw rzutujemy stan na odpowiadający mu stan analizatora, a dopiero potem bierzemy kwadrat modułu: P(+n)=|\langle+n|\psi\rangle|^2.
Skąd bierze się połowa kąta?
Niech oś n tworzy z dodatnią osią z kąt θ, a jej azymut względem osi x wynosi φ. Dla spinu 1/2 stan o pewnym dodatnim wyniku w tej osi ma postać:
|+n\rangle=\cos\frac{\theta}{2}|+z\rangle+e^{i\varphi}\sin\frac{\theta}{2}|-z\rangle.
Można sprawdzić ten wynik, mnożąc ten wektor przez macierz składowej spinu:
\widehat S_n=\frac{\hbar}{2}\begin{pmatrix}\cos\theta&e^{-i\varphi}\sin\theta\\e^{i\varphi}\sin\theta&-\cos\theta\end{pmatrix}.
Iloczyn to +ℏ/2 razy ten sam wektor. To właśnie warunek stanu z pewnym wynikiem. Połowa kąta wynika z reprezentacji spinu 1/2; nie jest połową rzeczywistego obrotu aparatury ani prawem Malusa dla liniowej polaryzacji światła.
Dla wejścia |+z\rangle mamy więc:
P(+n\mid+z)=\cos^2\frac{\theta}{2}=\frac{1+\cos\theta}{2},\qquad P(-n\mid+z)=\sin^2\frac{\theta}{2}.
Trzy kontrole, które wykrywają pomyłkę
Przy θ = 0° powtarzamy tę samą oś, więc dodatni wynik jest pewny. Przy 90° oba wyniki mają szansę 1/2. Przy 180° odwracamy zwrot osi: wcześniejszy „plus” staje się pewnym „minusem”. Wzór cos²θ zawiódłby dwa ostatnie testy. Dla dwóch dowolnych kierunków przygotowania m i pomiaru n tę samą regułę zapisujemy jako P(+n\mid+m)=(1+\mathbf n\cdot\mathbf m)/2.
Średnia zmierzonej składowej dla wejścia +z wynosi \langle S_n\rangle=(\hbar/2)\cos\theta. Jest podobna do klasycznego rzutu wektora, ale dotyczy średniej z wielu wyników ±ℏ/2. Dla θ = 60° nie mierzymy na każdym atomie ℏ/4; otrzymujemy +ℏ/2 z szansą 3/4 i −ℏ/2 z szansą 1/4.
Faza ma znaczenie przy zmianie osi
Dwie szczególnie użyteczne bazy wynikają z θ = 90°:
|+x\rangle=\frac{|+z\rangle+|-z\rangle}{\sqrt2},\qquad |+y\rangle=\frac{|+z\rangle+i|-z\rangle}{\sqrt2}.
W osi z oba stany dają 1/2 i 1/2. Są jednak różne: pierwszy daje pewny dodatni wynik x, a drugi pewny dodatni wynik y. Przy obliczaniu amplitudy w osi y trzeba wziąć sprzężenie zespolone współczynnika i w wektorze analizatora, czyli zastąpić i przez −i:
\langle+x|\psi\rangle=\frac{a+b}{\sqrt2},\qquad \langle+y|\psi\rangle=\frac{a-ib}{\sqrt2}.
Zmiana wspólnej fazy obu amplitud nie zmienia żadnego prawdopodobieństwa; zmiana fazy względnej może je zmienić. Sam stosunek zliczeń z nie podaje więc azymutu stanu. Również wyznaczenie θ z proporcji w obróconym analizatorze zakłada, że wejście rzeczywiście przygotowano jako +z i że oba kanały są poprawnie skalibrowane.
W następnej lekcji zastosujemy te prawdopodobieństwa do kolejnych urządzeń. Będziemy aktualizować stan po wybranym wyniku, zamiast przypisywać atomowi niezmienny zestaw klasycznych odpowiedzi na wszystkie osie.
Zadania do tego tematu
- 2400 atomów i obrót o 60°: średnia nie zastępuje dwóch wyników
- Kąt z proporcji 1600 do 400: co pozostaje nieznane?
- Zespolona amplituda: trzy osie dla jednego sposobu przygotowania
Komentarze (0)
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.
RSS komentarzy · Powiadomienia e-mail
Dodaj komentarz
Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto