v2.0.9818.20647
Fizyka dla każdego

Rankingi materiałów

Odkrywaj popularne opracowania oraz ostatnio dodane i zmienione publikacje.

Odsłony nie oznaczają liczby unikalnych osób. Oceny mają skalę 1–5; przy jednakowej średniej wyżej jest materiał z większą liczbą głosów.

Materiały: 1999 · strona 121 z 167.

Sześć godzin słońca: energia z pól trzech prostokątów

Wymyślony przebieg G w płaszczyźnie modułu wynosi 200 W/m² przez pierwsze 2 h, 800 W/m² przez kolejne 3 h oraz 400 W/m² przez ostatnią 1 h. Moduł ma A = 2,00 m², stałą sprawność w MPP 20% i przez cały czas pracuje w MPP. Dalej tracone jest 10% odebranej energii elektrycznej. a) Oblicz napromienienie H, energię na zaciskach i energię u odbiornika. b) Przelicz ostatni wynik na MJ. c) Jak duży błąd daje przyjęcie maksymalnej mocy modułu przez całe 6 h?

Opublikowano w: Fotowoltaika: charakterystyka źródła, energia i łączenie modułów Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Sześć godzin słońca: energia z pól trzech prostokątów

2 odsłon · bez ocen

Odbicie od szyby: współczynnik amplitudy nie jest ułamkiem mocy

Przezroczysta szyba może jednocześnie przepuszczać światło i tworzyć słabe odbicie. Prawo załamania wskazuje kierunki promieni, ale nie mówi, ile energii trafi do każdej wiązki. Zacznijmy od jednej granicy i padania prostopadłego, żeby oddzielić amplitudę pola od mocy.

Opublikowano w: Optyka falowa: odbicie, transmisja i polaryzacja na granicy Komentarze (0) Czytaj więcej » — Odbicie od szyby: współczynnik amplitudy nie jest ułamkiem mocy

2 odsłon · bez ocen

Pole ze znakiem, moc bez znaku: powietrze i szkło

Na jedną płaską granicę powietrze–szkło pada prostopadle wiązka o mocy 5,0 mW i amplitudzie pola elektrycznego 125 V/m. Przyjmij n₁ = 1,00, n₂ = 1,50 i brak strat. Oblicz podpisane amplitudy Eᵣ i Eₜ, moce obu wiązek oraz zmianę fazy odbicia. Oś E jest wspólna dla wszystkich fal.

Opublikowano w: Optyka falowa: odbicie, transmisja i polaryzacja na granicy Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Pole ze znakiem, moc bez znaku: powietrze i szkło

2 odsłon · bez ocen

Padanie ukośne: dwie polaryzacje i właściwy bilans mocy

Ta sama szklana powierzchnia może odbijać mocno jedną polaryzację, a bardzo słabo drugą. Przy padaniu ukośnym trzeba rozdzielić kierunki drgań pola i uwzględnić, że wiązki przecinają granicę pod różnymi kątami.

Opublikowano w: Optyka falowa: odbicie, transmisja i polaryzacja na granicy Komentarze (0) Czytaj więcej » — Padanie ukośne: dwie polaryzacje i właściwy bilans mocy

2 odsłon · bez ocen

Który współczynnik miałby właściwą jednostkę?

Uczeń zapisuje I = I₀ exp(−μx), gdzie x podawane jest w centymetrach. Rozważa trzy wartości μ: 0,5 cm, 0,5 cm⁻¹ i 0,5 s⁻¹. a) Wybierz jedyną poprawną jednostkę. b) Oblicz ułamek wiązki pierwotnej po 2 cm przy tej wartości. c) Powiedz, dlaczego współczynnik rozpadu jądra podany w s⁻¹ nie może bezpośrednio zastąpić μ.

Opublikowano w: Promieniowanie gamma: osłabienie wiązki i wiarygodność pomiaru Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Który współczynnik miałby właściwą jednostkę?

2 odsłon · bez ocen

Prawidłowe odjęcie tła i wynik w impulsach na sekundę

W ciągu 60 s detektor zarejestrował 600 impulsów brutto. Oddzielny, niezależny pomiar tła przez 60 s dał 100 impulsów. a) Oblicz zliczenia netto. b) Wyznacz szybkość netto w s⁻¹. c) Oblicz orientacyjną standardową niepewność liczby netto i szybkości, zakładając niezależne zliczenia Poissona.

Opublikowano w: Promieniowanie gamma: osłabienie wiązki i wiarygodność pomiaru Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Prawidłowe odjęcie tła i wynik w impulsach na sekundę

2 odsłon · bez ocen

Dwie transmisje: poprawka tła zmienia μ

W idealnym modelu wąskiej wiązki detektor zliczył przez jednakowy czas: bez materiału 1200 impulsów brutto, po 2,0 cm materiału 450 impulsów brutto. W obu pomiarach osobne pomiary tła o tych samych czasach dały po 200 impulsów. a) Wyznacz transmisję z poprawką na tło. b) Wyznacz μ. c) Porównaj z wynikiem bez poprawki na tło i wyjaśnij różnicę.

Opublikowano w: Promieniowanie gamma: osłabienie wiązki i wiarygodność pomiaru Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Dwie transmisje: poprawka tła zmienia μ

2 odsłon · bez ocen

Gęsty gaz elektronowy: skale Fermiego i kontrola przybliżeń

Idealny, niespolaryzowany gaz elektronów w trzech wymiarach ma gęstość liczbową n = 8,0 · 1028 m−3. a) Oblicz kF, EF w eV, TF oraz vF. b) Dla temperatury próbki 300 K oblicz T/TF. c) Sprawdź vF/c i oceń zasadność modelu nierelatywistycznego. Przyjmij ħ = 1,05457 · 10−34 J·s, me = 9,1094 · 10−31 kg, kB = 1,380649 · 10−23 J/K, 1 eV = 1,602176634 · 10−19 J i c = 2,99792458 · 108 m/s. Dane opisują model, nie pomiar konkretnego metalu.

Opublikowano w: Statystyki kwantowe: obsady, spin i idealny gaz Fermiego Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Gęsty gaz elektronowy: skale Fermiego i kontrola przybliżeń

2 odsłon · bez ocen

Połowa energii Fermiego: ile cząstek i ile energii mieści się poniżej?

W trójwymiarowym idealnym gazie Fermiego przy T = 0 gęstość stanów wynosi D(ε) = A√ε, a zajęte są stany od 0 do EF. a) Jaki ułamek wszystkich cząstek ma energię poniżej EF/2? b) Jaką część całkowitej energii kinetycznej niosą te cząstki? c) Wyznacz ich średnią energię. d) Oceń rozumowanie: „obsada jest stała i równa 1, więc połowa przedziału energii zawiera połowę cząstek”.

Opublikowano w: Statystyki kwantowe: obsady, spin i idealny gaz Fermiego Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Połowa energii Fermiego: ile cząstek i ile energii mieści się poniżej?

2 odsłon · bez ocen

Dopasowanie do punktu krytycznego: dlaczego objętość nadal się nie zgadza?

W fikcyjnym zestawie danych substancja ma Tc = 300 K, pc = 5,00 MPa i niezależnie wyznaczoną vc,obs = 150 cm³/mol. Przyjmij R = 8,314 J/(mol · K). a) Dopasuj a i b z Tc i pc. b) Oblicz przewidywaną przez model objętość krytyczną i jej względne odchylenie od podanej obserwacji. c) Porównaj obserwowane Zc z 3/8. Czy można uzyskać zgodność wszystkich trzech wielkości, zachowując to samo dwuparametrowe równanie?

Opublikowano w: Gazy rzeczywiste: równanie stanu, rozwinięcie wirialne i punkt krytyczny Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Dopasowanie do punktu krytycznego: dlaczego objętość nadal się nie zgadza?

2 odsłon · bez ocen

Zmienne zredukowane: odzyskaj ciśnienie i sprawdź rachunek w SI

Gaz modelowy ma a = 0,360 Pa · m⁶/mol² i b = 4,00 · 10−5 m³/mol. Rozpatrz stan Tr = 1,20 i vr = 2,00. Przyjmij R = 8,314 J/(mol · K). a) Oblicz pr, a następnie T, v i p w jednostkach SI. b) Sprawdź p bezpośrednio z równania van der Waalsa. c) Wyznacz Z i porównaj ciśnienie z gazem doskonałym w tym samym T i v.

Opublikowano w: Gazy rzeczywiste: równanie stanu, rozwinięcie wirialne i punkt krytyczny Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Zmienne zredukowane: odzyskaj ciśnienie i sprawdź rachunek w SI

2 odsłon · bez ocen

Trzy punkty izotermy: rozpoznaj lokalną niestabilność

Dla zredukowanej izotermy van der Waalsa przy Tr = 0,900 rozpatrz vr = 0,500; 1,000; 2,000. a) Oblicz pr i pochodną dpr/dvr w każdym punkcie. b) Wskaż punkty spełniające konieczny lokalny warunek stabilności mechanicznej oraz punkt niestabilny. c) Czy te obliczenia wyznaczają ciśnienie współistnienia cieczy i pary albo dowodzą trwałej równowagi pozostałych punktów?

Opublikowano w: Gazy rzeczywiste: równanie stanu, rozwinięcie wirialne i punkt krytyczny Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Trzy punkty izotermy: rozpoznaj lokalną niestabilność

2 odsłon · bez ocen

Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.