v2.0.9818.20647
Fizyka dla każdego

Indukcja elektromagnetyczna i prąd zmienny

82 materiałów wraz z podkategoriami · strona 4 z 6.

RSS materiałów w tej kategorii

Poziom nauki

Wybierz jeden lub kilka poziomów. Wybór jest wspólny dla Teorii i Zadań, nie zmienia pozostałych działów.

Poziom oznacza etap kształcenia, nie ocenę trudności. „Szkoła średnia” i „Liceum - zakres rozszerzony” są osobnymi wyborami. Materiały bez oznaczenia nie są automatycznie podstawowe.

Z czasu i znaku echa wyznacz długość oraz opór

Bezstratna jednorodna linia ma Z₀ = 50,0 Ω i v = 2,00·10⁸ m/s. Źródło skokowe 4,00 V ma szeregowy opór Rg = Z₀, więc wysyła falę 2,00 V i nie odbija fali wracającej. Na wejściu linii odczyt wynosi początkowo 2,00 V, a po 100 ns zwiększa się do 2,50 V. Jedyną nieciągłością jest rezystancyjne obciążenie na końcu. Oblicz jego odległość, ΓL i RL. Sprawdź końcowy odczyt zwykłym dzielnikiem napięcia.

Modelowy odczyt napięcia na wejściu linii skacze z 0 do 2 V w chwili 0, a następnie do 2,5 V po 100 ns. Pierwsze echo przebyło drogę do końca i z powrotem: po 10 m w każdą stronę.
Dane z trzeciego zadania o odbiciu: przy dopasowanym źródle przyrost odczytu na wejściu jest równy amplitudzie powracającej fali, nie dwukrotności tej amplitudy. Powiększ rysunek.
Opublikowano w: Linie przesyłowe: opóźnienie, odbicia i impulsy Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Z czasu i znaku echa wyznacz długość oraz opór

Rozwarcie i zwarcie: co się podwaja, a co znika?

Do końca bezstratnej linii Z₀ = 75,0 Ω dochodzi dodatnia fala o napięciu 3,00 V. Rozpatrz osobno idealne rozwarcie i idealne zwarcie. Dla każdego przypadku wyznacz napięcie oraz prąd końca, napięcie i prąd fali odbitej oraz dodatnią wartość mocy odbitej. Czy zerowa moc pochłaniana oznacza, że odbitej fali nie ma?

Opublikowano w: Linie przesyłowe: opóźnienie, odbicia i impulsy Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Rozwarcie i zwarcie: co się podwaja, a co znika?

Ujemne odbicie napięcia i dodatnia moc obciążenia

Fala napięcia A = +4,00 V biegnie w prawo w bezstratnej linii Z₀ = 50,0 Ω i pada na opór RL = 25,0 Ω. Oblicz ΓL, napięcie i składową prądu fali odbitej, całkowite napięcie i prąd obciążenia oraz moce padającą, odbitą i pochłanianą. Wszystkie prądy mają umowny zwrot dodatni w prawo.

Opublikowano w: Linie przesyłowe: opóźnienie, odbicia i impulsy Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Ujemne odbicie napięcia i dodatnia moc obciążenia

Energia krótkiego impulsu: sprawdzenie dwiema drogami

W linii o L′ = 250 nH/m i C′ = 100 pF/m biegnie w prawo prostokątny impuls napięcia 4,00 V trwający 20,0 ns. Poza impulsem U = I = 0, a odbić jeszcze nie ma. Wyznacz długość przestrzenną impulsu, prąd, moc oraz energię elektryczną i magnetyczną. Sprawdź całkowitą energię przez moc i czas trwania.

W chwili pokazanej na wykresie prostokątny impuls napięcia 4 V zajmuje odcinek od 1 do 5 m. Długość impulsu wynosi 4 m. Energia elektryczna i magnetyczna wynoszą po 3,2 nJ.
Przykład z trzeciego zadania: 20 ns przy szybkości 2 razy 10 do potęgi 8 m/s odpowiada 4 m długości przestrzennej. Skale dotyczą modelowego impulsu. Powiększ rysunek.
Opublikowano w: Linie przesyłowe: opóźnienie, odbicia i impulsy Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Energia krótkiego impulsu: sprawdzenie dwiema drogami

Odtwarzanie indukcyjności i pojemności z dwóch pomiarów

W modelowych pomiarach linii długości 8,00 m opóźnienie pierwszego sygnału wynosi 40,0 ns. Przed nadejściem jakiegokolwiek odbicia zmierzono falę biegnącą ku obciążeniu: napięcie 3,00 V i prąd +40,0 mA. Przyjmij bezstratną linię i idealne pomiary. Wyznacz v, Z₀, L′, C′ i całkowitą pojemność odcinka. Wyjaśnij, dlaczego nie wolno bez dodatkowego sprawdzenia użyć tego samego ilorazu U/I po nadejściu odbicia.

Opublikowano w: Linie przesyłowe: opóźnienie, odbicia i impulsy Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Odtwarzanie indukcyjności i pojemności z dwóch pomiarów

Parametry na metr, czas przejścia i długość fali

Jednorodna bezstratna linia ma L′ = 0,360 µH/m, C′ = 100 pF/m i długość 12,0 m. Wyznacz szybkość propagacji v, impedancję falową Z₀, jednokierunkowy czas przejścia τ i długość fali sinusoidalnej przy 10,0 MHz. Porównaj τ z czasem narastania sygnału 5,00 ns. Czy sam krótki czas narastania uzasadnia pominięcie rozchodzenia się sygnału?

Opublikowano w: Linie przesyłowe: opóźnienie, odbicia i impulsy Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Parametry na metr, czas przejścia i długość fali

Idealnie zwarte drugie uzwojenie i granica pełnego sprzężenia

Dwie idealne cewki mają L₁ = 50,0 mH, L₂ = 8,00 mH i M = 16,0 mH. Drugie uzwojenie jest zwarte idealnym przewodem. Początkowo i₁ = i₂ = 0. Na pierwszym porcie utrzymujemy u₁ = +0,900 V przez 20,0 ms. Stosujemy oznaczenia z rysunku i pomijamy wszystkie rezystancje oraz pojemności.

Znajdź k, indukcyjność widzianą od pierwszego portu, oba prądy po 20,0 ms i energię pola. Sprawdź, że Ψ₂ pozostaje zerowy oraz że energia jest równa pracy pierwszego portu. Co stanie się z wykonalnością tych samych narzuconych napięć, jeśli zwiększymy M do granicznego √(L₁L₂), zachowując pozostałe założenia?

Pierwsza cewka ma napięcie u1; końce drugiej łączy idealny przewód, więc u2 wynosi zero. Obie kropki są u góry i oba dodatnie prądy odniesienia wskazują w dół. Dla zerowych prądów początkowych strumień skojarzony drugiej cewki pozostaje zerowy.
Zwarcie drugiej idealnej cewki narzuca stały strumień skojarzony. Ujemne i₂ oznacza rzeczywisty przepływ przeciwny do narysowanej strzałki odniesienia. Schemat bez skali. Powiększ rysunek.
Opublikowano w: Indukcyjność wzajemna, połączenia cewek i energia sprzężonego pola Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Idealnie zwarte drugie uzwojenie i granica pełnego sprzężenia

Ta sama energia końcowa przy dwóch kolejnościach zasilania

Idealna para cewek ma L₁ = 80,0 mH, L₂ = 20,0 mH i M = 30,0 mH. Początkowo oba prądy są zerowe. W drodze A najpierw zwiększamy i₁ do 2,00 A przy i₂ = 0, a następnie utrzymujemy i₁ = 2,00 A i zmieniamy i₂ do −3,00 A. W drodze B odwracamy kolejność tych dwóch zmian. Każdy zewnętrzny obwód może zarówno dostarczać, jak i odbierać energię.

Oblicz pracę dostarczoną przez każdy port w każdym etapie oraz sumę dla każdej drogi. Sprawdź energię końcową z funkcji EB. Dlaczego błędny jest argument, że port ze stałym prądem nie wykonuje pracy?

Energia pola w dżulach w zależności od prądu i2 dla stałego i1 równego 2 A. Parabola ma minimum 0,070 J przy i2 równym minus 3 A i przechodzi przez punkt 0 A, 0,160 J. Dane: L1 80 mH, L2 20 mH, M 30 mH.
Prąd drugiej cewki może osłabić wspólne pole. Przy tych parametrach minimum energii pozostaje dodatnie; M jest mniejsze od pierwiastka z L1 L2. Powiększ rysunek.
Opublikowano w: Indukcyjność wzajemna, połączenia cewek i energia sprzężonego pola Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Ta sama energia końcowa przy dwóch kolejnościach zasilania

Parametry, które dawałyby ujemną energię pola

W notatce zapisano L₁ = 9,00 mH, L₂ = 16,0 mH i M = 15,0 mH dla nieruchomej, liniowej, pasywnej pary cewek. Kropki i dodatnie prądy są zgodne z konwencją lekcji. Sprawdź warunek na M oraz oblicz k. Następnie oblicz energię dla i₁ = 4,00 A i i₂ = −3,00 A.

Co mówi ten wynik o notatce? Wyznacz największe dopuszczalne M przy podanych indukcyjnościach własnych i sprawdź energię tej samej pary prądów na granicy. Nie zakładaj istnienia urządzenia o ujemnej energii pola.

Opublikowano w: Indukcyjność wzajemna, połączenia cewek i energia sprzężonego pola Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Parametry, które dawałyby ujemną energię pola

Dwa wyniki miernika nie wyznaczają obu indukcyjności własnych

Zachowały się tylko dwa syntetyczne odczyty: Lzg = 180 mH i Lprz = 20,0 mH. Wiadomo, że model dwóch nieruchomych cewek jest liniowy i pasywny. Możesz wykorzystać warunek M² ≤ L₁L₂, który wynika z nieujemności energii pola.

Oblicz M i L₁ + L₂. Znajdź cały dopuszczalny przedział L₁. Sprawdź pary (50,0 mH; 50,0 mH), (20,0 mH; 80,0 mH) i (10,0 mH; 90,0 mH). Dla każdej oblicz k i wyjaśnij, czy dwa odczyty pozwalają wskazać jedną parę.

Opublikowano w: Indukcyjność wzajemna, połączenia cewek i energia sprzężonego pola Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Dwa wyniki miernika nie wyznaczają obu indukcyjności własnych
Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.