Źródło U = 9,0 V zasila od t = 0 szeregowy układ R₁ = 24 Ω oraz cewkę o r = 6,0 Ω i L = 180 mH. Początkowy prąd jest zerowy. Oblicz τ₁, prąd po 6,0 ms, napięcie idealnej indukcyjności oraz napięcie całej cewki. Sprawdź sumę napięć oczka i podaj początkowe nachylenie I(t).
Dwie idealne cewki mają L₁ = 50,0 mH, L₂ = 8,00 mH i M = 16,0 mH. Drugie uzwojenie jest zwarte idealnym przewodem. Początkowo i₁ = i₂ = 0. Na pierwszym porcie utrzymujemy u₁ = +0,900 V przez 20,0 ms. Stosujemy oznaczenia z rysunku i pomijamy wszystkie rezystancje oraz pojemności.
Znajdź k, indukcyjność widzianą od pierwszego portu, oba prądy po 20,0 ms i energię pola. Sprawdź, że Ψ₂ pozostaje zerowy oraz że energia jest równa pracy pierwszego portu. Co stanie się z wykonalnością tych samych narzuconych napięć, jeśli zwiększymy M do granicznego √(L₁L₂), zachowując pozostałe założenia?
Zwarcie drugiej idealnej cewki narzuca stały strumień skojarzony. Ujemne i₂ oznacza rzeczywisty przepływ przeciwny do narysowanej strzałki odniesienia. Schemat bez skali. Powiększ rysunek.
Idealna para cewek ma L₁ = 80,0 mH, L₂ = 20,0 mH i M = 30,0 mH. Początkowo oba prądy są zerowe. W drodze A najpierw zwiększamy i₁ do 2,00 A przy i₂ = 0, a następnie utrzymujemy i₁ = 2,00 A i zmieniamy i₂ do −3,00 A. W drodze B odwracamy kolejność tych dwóch zmian. Każdy zewnętrzny obwód może zarówno dostarczać, jak i odbierać energię.
Oblicz pracę dostarczoną przez każdy port w każdym etapie oraz sumę dla każdej drogi. Sprawdź energię końcową z funkcji EB. Dlaczego błędny jest argument, że port ze stałym prądem nie wykonuje pracy?
Prąd drugiej cewki może osłabić wspólne pole. Przy tych parametrach minimum energii pozostaje dodatnie; M jest mniejsze od pierwiastka z L1 L2. Powiększ rysunek.
W notatce zapisano L₁ = 9,00 mH, L₂ = 16,0 mH i M = 15,0 mH dla nieruchomej, liniowej, pasywnej pary cewek. Kropki i dodatnie prądy są zgodne z konwencją lekcji. Sprawdź warunek na M oraz oblicz k. Następnie oblicz energię dla i₁ = 4,00 A i i₂ = −3,00 A.
Co mówi ten wynik o notatce? Wyznacz największe dopuszczalne M przy podanych indukcyjnościach własnych i sprawdź energię tej samej pary prądów na granicy. Nie zakładaj istnienia urządzenia o ujemnej energii pola.
Zachowały się tylko dwa syntetyczne odczyty: Lzg = 180 mH i Lprz = 20,0 mH. Wiadomo, że model dwóch nieruchomych cewek jest liniowy i pasywny. Możesz wykorzystać warunek M² ≤ L₁L₂, który wynika z nieujemności energii pola.
Oblicz M i L₁ + L₂. Znajdź cały dopuszczalny przedział L₁. Sprawdź pary (50,0 mH; 50,0 mH), (20,0 mH; 80,0 mH) i (10,0 mH; 90,0 mH). Dla każdej oblicz k i wyjaśnij, czy dwa odczyty pozwalają wskazać jedną parę.
Syntetyczne pomiary idealnej liniowej pary cewek, przy tej samej geometrii i częstotliwości, dały L₁ = 40,0 mH i L₂ = 40,0 mH przy drugim uzwojeniu otwartym. Połączenie szeregowe zgodne dało 116 mH, a przeciwne 44,0 mH.
Odtwórz M i współczynnik sprzężenia k. Sprawdź zgodność sumy indukcyjności z oboma pomiarami szeregowymi. Jakich napięć na całej parze wymaga liniowy wzrost I o 0,300 A w ciągu 2,00 ms w każdym z połączeń? Podaj, którego pojedynczego odczytu brakuje do wyznaczenia k, jeżeli zachowamy tylko oba pomiary szeregowe.
Para cewek ma L₁ = 25,0 mH, L₂ = 100 mH, M = 40,0 mH. Rozważ osobno oba połączenia z rysunku. W każdym prąd szeregowy wzrasta liniowo od 0 do 2,00 A w ciągu 10,0 ms. Uzwojenia są idealne, a źródło wymusza podany przebieg.
Oblicz zastępczą indukcyjność, napięcie całej pary i energię końcową w obu konfiguracjach. Sprawdź energię przez całkowanie mocy źródła. Czy mniejsza energia konfiguracji przeciwnej oznacza, że reszta została rozproszona jako ciepło?
Węzły A, B, C, D identyfikują końce uzwojeń. O znaku sprzężenia decyduje przebieg prądu względem kropek, a nie położenie cewek na kartce. Schematy bez skali. Powiększ rysunek.
Stosujemy konwencję z rysunku. Idealne cewki mają L₁ = 20,0 mH, L₂ = 45,0 mH i M = 18,0 mH. W rozpatrywanej chwili i₁ = 0,500 A, i₂ = −0,200 A, di₁/dt = 40,0 A/s, a di₂/dt = −10,0 A/s.
Oblicz oba napięcia zaciskowe i moce u₁i₁ oraz u₂i₂. Które uzwojenie oddaje energię do swojego zewnętrznego obwodu, a czy para cewek jako całość ją pobiera? Jakie będzie wskazanie woltomierza drugiej cewki po zamianie tylko jego przewodów pomiarowych?
Przy obu prądach odniesienia skierowanych do kropek składniki wzajemne mają znak plus. Strzałki określają dodatnie zwroty; rzeczywisty prąd może być ujemny. Schemat bez skali. Powiększ rysunek.