v2.0.9818.20647
Fizyka dla każdego

Indukcja elektromagnetyczna

25 materiałów wraz z podkategoriami · strona 2 z 4.

RSS materiałów w tej kategorii

Poziom nauki

Wybierz jeden lub kilka poziomów. Wybór jest wspólny dla Teorii i Zadań, nie zmienia pozostałych działów.

Poziom oznacza etap kształcenia, nie ocenę trudności. „Szkoła średnia” i „Liceum - zakres rozszerzony” są osobnymi wyborami. Materiały bez oznaczenia nie są automatycznie podstawowe.

Trzy spadki napięcia po jednej stałej czasowej

Źródło U = 9,0 V zasila od t = 0 szeregowy układ R₁ = 24 Ω oraz cewkę o r = 6,0 Ω i L = 180 mH. Początkowy prąd jest zerowy. Oblicz τ₁, prąd po 6,0 ms, napięcie idealnej indukcyjności oraz napięcie całej cewki. Sprawdź sumę napięć oczka i podaj początkowe nachylenie I(t).

Opublikowano w: Cewka w obwodzie RL: przełączanie, energia i pomiary Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Trzy spadki napięcia po jednej stałej czasowej

Idealnie zwarte drugie uzwojenie i granica pełnego sprzężenia

Dwie idealne cewki mają L₁ = 50,0 mH, L₂ = 8,00 mH i M = 16,0 mH. Drugie uzwojenie jest zwarte idealnym przewodem. Początkowo i₁ = i₂ = 0. Na pierwszym porcie utrzymujemy u₁ = +0,900 V przez 20,0 ms. Stosujemy oznaczenia z rysunku i pomijamy wszystkie rezystancje oraz pojemności.

Znajdź k, indukcyjność widzianą od pierwszego portu, oba prądy po 20,0 ms i energię pola. Sprawdź, że Ψ₂ pozostaje zerowy oraz że energia jest równa pracy pierwszego portu. Co stanie się z wykonalnością tych samych narzuconych napięć, jeśli zwiększymy M do granicznego √(L₁L₂), zachowując pozostałe założenia?

Pierwsza cewka ma napięcie u1; końce drugiej łączy idealny przewód, więc u2 wynosi zero. Obie kropki są u góry i oba dodatnie prądy odniesienia wskazują w dół. Dla zerowych prądów początkowych strumień skojarzony drugiej cewki pozostaje zerowy.
Zwarcie drugiej idealnej cewki narzuca stały strumień skojarzony. Ujemne i₂ oznacza rzeczywisty przepływ przeciwny do narysowanej strzałki odniesienia. Schemat bez skali. Powiększ rysunek.
Opublikowano w: Indukcyjność wzajemna, połączenia cewek i energia sprzężonego pola Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Idealnie zwarte drugie uzwojenie i granica pełnego sprzężenia

Ta sama energia końcowa przy dwóch kolejnościach zasilania

Idealna para cewek ma L₁ = 80,0 mH, L₂ = 20,0 mH i M = 30,0 mH. Początkowo oba prądy są zerowe. W drodze A najpierw zwiększamy i₁ do 2,00 A przy i₂ = 0, a następnie utrzymujemy i₁ = 2,00 A i zmieniamy i₂ do −3,00 A. W drodze B odwracamy kolejność tych dwóch zmian. Każdy zewnętrzny obwód może zarówno dostarczać, jak i odbierać energię.

Oblicz pracę dostarczoną przez każdy port w każdym etapie oraz sumę dla każdej drogi. Sprawdź energię końcową z funkcji EB. Dlaczego błędny jest argument, że port ze stałym prądem nie wykonuje pracy?

Energia pola w dżulach w zależności od prądu i2 dla stałego i1 równego 2 A. Parabola ma minimum 0,070 J przy i2 równym minus 3 A i przechodzi przez punkt 0 A, 0,160 J. Dane: L1 80 mH, L2 20 mH, M 30 mH.
Prąd drugiej cewki może osłabić wspólne pole. Przy tych parametrach minimum energii pozostaje dodatnie; M jest mniejsze od pierwiastka z L1 L2. Powiększ rysunek.
Opublikowano w: Indukcyjność wzajemna, połączenia cewek i energia sprzężonego pola Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Ta sama energia końcowa przy dwóch kolejnościach zasilania

Parametry, które dawałyby ujemną energię pola

W notatce zapisano L₁ = 9,00 mH, L₂ = 16,0 mH i M = 15,0 mH dla nieruchomej, liniowej, pasywnej pary cewek. Kropki i dodatnie prądy są zgodne z konwencją lekcji. Sprawdź warunek na M oraz oblicz k. Następnie oblicz energię dla i₁ = 4,00 A i i₂ = −3,00 A.

Co mówi ten wynik o notatce? Wyznacz największe dopuszczalne M przy podanych indukcyjnościach własnych i sprawdź energię tej samej pary prądów na granicy. Nie zakładaj istnienia urządzenia o ujemnej energii pola.

Opublikowano w: Indukcyjność wzajemna, połączenia cewek i energia sprzężonego pola Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Parametry, które dawałyby ujemną energię pola

Dwa wyniki miernika nie wyznaczają obu indukcyjności własnych

Zachowały się tylko dwa syntetyczne odczyty: Lzg = 180 mH i Lprz = 20,0 mH. Wiadomo, że model dwóch nieruchomych cewek jest liniowy i pasywny. Możesz wykorzystać warunek M² ≤ L₁L₂, który wynika z nieujemności energii pola.

Oblicz M i L₁ + L₂. Znajdź cały dopuszczalny przedział L₁. Sprawdź pary (50,0 mH; 50,0 mH), (20,0 mH; 80,0 mH) i (10,0 mH; 90,0 mH). Dla każdej oblicz k i wyjaśnij, czy dwa odczyty pozwalają wskazać jedną parę.

Opublikowano w: Indukcyjność wzajemna, połączenia cewek i energia sprzężonego pola Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Dwa wyniki miernika nie wyznaczają obu indukcyjności własnych

Odtworzenie sprzężenia z czterech zgodnych odczytów

Syntetyczne pomiary idealnej liniowej pary cewek, przy tej samej geometrii i częstotliwości, dały L₁ = 40,0 mH i L₂ = 40,0 mH przy drugim uzwojeniu otwartym. Połączenie szeregowe zgodne dało 116 mH, a przeciwne 44,0 mH.

Odtwórz M i współczynnik sprzężenia k. Sprawdź zgodność sumy indukcyjności z oboma pomiarami szeregowymi. Jakich napięć na całej parze wymaga liniowy wzrost I o 0,300 A w ciągu 2,00 ms w każdym z połączeń? Podaj, którego pojedynczego odczytu brakuje do wyznaczenia k, jeżeli zachowamy tylko oba pomiary szeregowe.

Opublikowano w: Indukcyjność wzajemna, połączenia cewek i energia sprzężonego pola Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Odtworzenie sprzężenia z czterech zgodnych odczytów

Zmiana końców jednej cewki: napięcie i energia pary

Para cewek ma L₁ = 25,0 mH, L₂ = 100 mH, M = 40,0 mH. Rozważ osobno oba połączenia z rysunku. W każdym prąd szeregowy wzrasta liniowo od 0 do 2,00 A w ciągu 10,0 ms. Uzwojenia są idealne, a źródło wymusza podany przebieg.

Oblicz zastępczą indukcyjność, napięcie całej pary i energię końcową w obu konfiguracjach. Sprawdź energię przez całkowanie mocy źródła. Czy mniejsza energia konfiguracji przeciwnej oznacza, że reszta została rozproszona jako ciepło?

Połączenie zgodne: zacisk B bez kropki łączy się z zaciskiem C z kropką; prąd płynie do kropek obu cewek. Połączenie przeciwne: łączymy zaciski B i D bez kropek; prąd wpływa do kropki pierwszej cewki i wypływa z kropki drugiej.
Węzły A, B, C, D identyfikują końce uzwojeń. O znaku sprzężenia decyduje przebieg prądu względem kropek, a nie położenie cewek na kartce. Schematy bez skali. Powiększ rysunek.
Opublikowano w: Indukcyjność wzajemna, połączenia cewek i energia sprzężonego pola Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Zmiana końców jednej cewki: napięcie i energia pary

Oba prądy zmieniają się naraz: które uzwojenie oddaje energię?

Stosujemy konwencję z rysunku. Idealne cewki mają L₁ = 20,0 mH, L₂ = 45,0 mH i M = 18,0 mH. W rozpatrywanej chwili i₁ = 0,500 A, i₂ = −0,200 A, di₁/dt = 40,0 A/s, a di₂/dt = −10,0 A/s.

Oblicz oba napięcia zaciskowe i moce u₁i₁ oraz u₂i₂. Które uzwojenie oddaje energię do swojego zewnętrznego obwodu, a czy para cewek jako całość ją pobiera? Jakie będzie wskazanie woltomierza drugiej cewki po zamianie tylko jego przewodów pomiarowych?

Dwie oddzielne cewki: prądy i1 oraz i2 wpływają do zacisków z kropką; napięcia u1 i u2 oznaczają potencjał kropki minus potencjał drugiego zacisku. Dodatnia indukcyjność wzajemna M łączy ich strumienie.
Przy obu prądach odniesienia skierowanych do kropek składniki wzajemne mają znak plus. Strzałki określają dodatnie zwroty; rzeczywisty prąd może być ujemny. Schemat bez skali. Powiększ rysunek.
Opublikowano w: Indukcyjność wzajemna, połączenia cewek i energia sprzężonego pola Komentarze (0) Zobacz rozwiązanie » — Oba prądy zmieniają się naraz: które uzwojenie oddaje energię?
Nie znalazłeś szukanego materiału? Napisz do nas — pomóż nam rozwijać Fizykę dla każdego.