Wzmacniacz operacyjny: co wyrównuje napięcia wejściowe?
Wtórnik ma wzmocnienie napięciowe bliskie jedności, a mimo to jest użyteczny. Zobaczymy, jak sprzężenie zwrotne pozwala odczytać napięcie czujnika bez obciążania go i skąd pochodzi energia dostarczana odbiornikowi.
W tym materiale
Wtórnik ma wzmocnienie napięciowe bliskie jedności, a mimo to jest użyteczny. Zobaczymy, jak sprzężenie zwrotne pozwala odczytać napięcie czujnika bez obciążania go i skąd pochodzi energia dostarczana odbiornikowi.
Potrzebne wiadomości: Napięcie względem wspólnej masy, prawo Ohma, dzielnik napięcia i pierwsze prawo Kirchhoffa.
Trzy zaciski sygnałowe nie pokazują całego obwodu
Wzmacniacz operacyjny ma wejście nieodwracające oznaczone +, wejście odwracające oznaczone − oraz wyjście. Te znaki określają wpływ zmiany wejścia na wyjście; nie są oznaczeniami zasilania. Odrębne zaciski zasilające dostarczają energię. Wszystkie napięcia u₊, u₋ i uwy w tej lekcji mierzymy względem tej samej masy. Masa jest wybranym węzłem odniesienia, a nie miejscem, w którym prąd znika.
W prostym modelu liniowym wyjście reaguje na różnicę napięć:
u_{\mathrm{wy}}=A(u_+-u_-),\qquad A>0.
A jest wzmocnieniem przy otwartej pętli, bez jednostki. Duże A oznacza, że mała różnica wejść może wymagać dużego napięcia wyjściowego. W modelu idealnym prądy obu wejść są zerowe, opór wyjściowy zerowy, a A dąży do nieskończoności. Nie oznacza to nieskończonej mocy rzeczywistego układu. W dalszych obliczeniach najpierw znajdujemy rozwiązanie liniowe, potem sprawdzamy, czy mieści się w podanych granicach pracy.
Dlaczego powrót na wejście minus stabilizuje wtórnik?
Przyłączmy sygnał uwe do wejścia +, a wyjście bezpośrednio do wejścia −. Wtedy u₊ = uwe oraz u₋ = uwy. Gdy wyjście wzrośnie przy stałym wejściu, wzrośnie również u₋. Różnica u₊ − u₋ zmaleje, więc wzmacniacz przeciwdziała wzrostowi wyjścia. To ujemne sprzężenie zwrotne. Rozpatrujemy stan ustalony albo dostatecznie powolne zmiany, dla których pętla jest stabilna; sam znak sprzężenia nie dowodzi stabilności przy każdej częstotliwości.
Zapiszmy zależność bez przeskakiwania od razu do równości wejść:
u_{\mathrm{wy}}=A(u_{\mathrm{we}}-u_{\mathrm{wy}}),\quad (1+A)u_{\mathrm{wy}}=Au_{\mathrm{we}},\quad \frac{u_{\mathrm{wy}}}{u_{\mathrm{we}}}=\frac{A}{1+A}.
Dla dużego A iloraz zbliża się do 1. Różnica wejść wynosi uwe/(1 + A), więc dla skończonego A nie jest dokładnie zerowa. Dopiero w granicy idealnej, przy działającym ujemnym sprzężeniu i bez nasycenia, przyjmujemy u₊ = u₋. Jest to wniosek z modelu, a nie niezależne prawo obowiązujące przy dowolnym połączeniu zacisków.
Równość napięć nie jest połączeniem przewodem
Wejścia mogą mieć jednakowy potencjał i jednocześnie nie przewodzić między sobą prądu. Określenie „wirtualne zwarcie” mówi o napięciu, nie o fizycznym zwarciu. Nie wolno zastępować obu wejść drutem. Gdy wyjście nie może już osiągnąć wymaganego napięcia albo sprzężenie przerwano, równość wejść przestaje być dozwolonym założeniem.
Po zamianie wejść w pętli wzrost wyjścia może zwiększać różnicę sterującą dalszym wzrostem. Takie dodatnie sprzężenie nie utrzymuje stabilnie liniowego stanu wtórnika. Równość u₊ = u₋ nie naprawia błędnego schematu.
Po co układ o wzmocnieniu jeden?
Modelujemy czujnik jako idealne źródło E połączone szeregowo z oporem Rs. Odbiornik RL dołączony bezpośrednio tworzy dzielnik: uL = E RL/(Rs + RL). Im większy prąd pobiera odbiornik, tym większy spadek na Rs. Wtórnik ma w idealizacji zerowy prąd wejściowy, więc spadek na Rs jest zerowy i u₊ = E. Osobny stopień wyjściowy utrzymuje uL = E na odbiorniku.
Na przykład E = 1,00 V i Rs = RL dają bez bufora tylko 0,500 V. Z idealnym wtórnikiem odbiornik otrzyma 1,00 V. Prąd RL nie przepływa przez czujnik ani między wejściami wzmacniacza. Moc uL²/RL pochodzi z zasilacza. Napięciowy sygnał wejściowy steruje przepływem tej energii. Bufor nie zapewnia izolacji galwanicznej: w tym schemacie masa czujnika i odbiornika jest wspólna.
Kontrola przed użyciem przybliżenia
Najpierw ustal zwrot sprzężenia. Następnie sprawdź zakres dopuszczalnych napięć wejść, napięcia wyjściowego oraz prądu obciążenia. Pomiń dynamikę tylko wtedy, gdy sygnał jest wystarczająco powolny dla rozpatrywanego układu. Wartości tych ograniczeń są parametrami konkretnego elementu i warunków pracy. Nie wynikają z samego trójkątnego symbolu.
Czy zerowy prąd wejściowy oznacza zerowy prąd wyjściowy?
Nie. Są to różne gałęzie. Wejście w modelu idealnym nie pobiera prądu sygnału, ale wyjście może zasilać odbiornik. Bilans energii obejmuje także zaciski zasilania.
W następnej lekcji zastąpimy bezpośredni powrót opornikami, aby świadomie ustawić wzmocnienie.
Zadania do tego tematu
- Czujnik obciążony bezpośrednio i przez wtórnik
- Ile brakuje wtórnikowi do wzmocnienia jeden?
- Czy zamienione wejścia nadal tworzą wtórnik?
Komentarze (0)
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy. Rozpocznij rozmowę o tym materiale.
RSS komentarzy · Powiadomienia e-mail
Dodaj komentarz
Możesz komentować jako gość lub zalogować się, aby użyć danych konta. Utwórz konto